Ένα νέο προϊόν με έντονο τοπικό χαρακτήρα ετοιμάζεται να παρουσιάσει ο Συνεταιρισμός Άντισσας, συνδέοντας την παράδοση, τη φύση και την τοπική παραγωγή. Πρόκειται για το βαλσαμόλαδο, ένα φυσικό προϊόν που δημιουργείται από την εκχύλιση των ανθών του βαλσαμόχορτου μέσα σε εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο της περιοχής.

Η πρωτοβουλία εντάσσεται στην προσπάθεια του Συνεταιρισμού να αξιοποιήσει τον πλούτο της λεσβιακής γης και να αναδείξει προϊόντα που συνδέονται άμεσα με την ιστορία και την πολιτιστική ταυτότητα της Άντισσας. Το βαλσαμόχορτο, γνωστό εδώ και αιώνες για τις ευεργετικές του ιδιότητες, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της λαϊκής παράδοσης του νησιού και χρησιμοποιείται διαχρονικά ως φυσικό βοήθημα για την περιποίηση του δέρματος.

Η πρόεδρος του Συνεταιρισμού Βάγια Καρίνου αναφέρει:

«Λένε οι παλιοί στην Άντισσα πως τις νύχτες του καλοκαιριού... όταν το φεγγάρι ασημώνει τις πλαγιές και ο αέρας μοσχοβολά θυμάρι...εμφανίζονται τρεις νεράιδες ντυμένες με κατακόκκινα τούλια! Χορεύουν ανάμεσα στα χρυσά αγριολούλουδα και, όπου αγγίζει η άκρη του φορέματός τους τη γη... ανθίζει το βαλσαμόχορτο με τα λαμπερά κίτρινα άνθη του, σαν μικροί ήλιοι σκορπισμένοι στα βουνά της Άντισσας.

Οι άνθρωποι πίστευαν πως μέσα σε αυτά τα χρυσά λουλούδια είχαν κρύψει οι νεράιδες λίγη από τη μαγεία τους... Γι' αυτό και το βαλσαμόχορτο έγινε σύμβολο ίασης, ομορφιάς και προστασίας! 

Ένα φυτό που κλείνει μέσα του το φως του ήλιου, τη δύναμη της γης και τη σοφία των αιώνων.

Σήμερα, τα κίτρινα άνθη του ταξιδεύουν μέσα στο αγνό ελαιόλαδο του Συνεταιρισμού μας και σιγά σιγά το μεταμορφώνουν σε βαλσαμόλαδο.

Ένα χρυσοκόκκινο ελιξίριο που μοιάζει να φυλακίζει στο γυάλινο μπουκάλι ολόκληρο το καλοκαίρι της Λέσβου...

τις μυρωδιές των λόφων, το τραγούδι του ανέμου και το άγγιγμα των νεράιδων.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Γρηγόρη Ερσοτέλους, που μάζεψε για εμάς αυτά τα χρυσά άνθη από τη γη της Άντισσας, χαρίζοντάς μας ένα κομμάτι από τον παλιό μύθο του τόπου μας.

Γιατί στην Άντισσα, κάποιοι θρύλοι δεν χάθηκαν ποτέ. 

Συνεχίζουν να ανθίζουν κάθε καλοκαίρι μέσα σε χιλιάδες μικρούς κίτρινους ήλιους, περιμένοντας να τους ανακαλύψουμε ξανά...».