Με λόγια γεμάτα συγκίνηση και θαυμασμό, η φιλόλογος και θεατρική συγγραφέας Μίρνα Φαφουτέλλη Αλεπουδέλλη αποτυπώνει την εμπειρία της από την παράσταση «Νεύρα Πολέμου Πυρά», που παρουσίασε η θεατρική ομάδα «Αυλαία» του Πανεπιστημίου Αιγαίου το Σάββατο 6 και την Κυριακή 7 Ιουνίου στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης. Στο κείμενό της αναδεικνύει τη δύναμη της σκηνοθεσίας της Αιμιλίας Διαμαντάκη, τη μουσική, την κίνηση, τη σκηνογραφία και τη συλλογική προσπάθεια των φοιτητών, περιγράφοντας μια παράσταση που άφησε έντονο αποτύπωμα στο κοινό.

Συγκεκριμένα αναφέρει:

 Το Σάββατο 6 και την Κυριακή 7 Ιουνίου η θεατρική ομάδα, «ΑΥΛΑΙΑ» του πανεπιστημίου Αιγαίου, παρουσίασε την θεατρική παράσταση «Νεύρα πολέμου πυρά

»,  σε σενάριο και σκηνοθεσία της Αιμιλίας Διαμαντάκη. Όταν έμπαινες στο Δημοτικό Θέατρο έβλεπες με την πλάτη στο κοινό έναν άνθρωπο ντυμένο στα μαύρα να είναι ξαπλωμένος στην σκηνή. Η παράσταση άρχισε με μια μουσική που απ’ το πρώτο δευτερόλεπτο σε ανατρίχιαζε.  Όταν έφερε στο άνθρωπο ο Προμηθέας το φως και άρχισε να ξετυλίγεται το χορόδραμα κρατούσαμε την ανάσα μας. Τι να πρωτοπεί και να σχολιάσει κάποιος. Την άψογη μουσική, την συγκλονιστική σκηνοθεσία, τον απόλυτο συγχρονισμό κινήσεων, τις εύστοχες αναφορές και αποσπάσματα από τα αρχαία κείμενα, την σκηνογραφία, την ενδυματολογία, που μέσα στην απλότητα της έδινε και έδενε άριστα  τα μηνύματα του έργου; Θα σταθώ όμως στο τέλος του έργου, όταν η Ελευθερία Παπανικόλα, ως αρχαία αοιδός με δέος και πάθος, ντυμένη με χρυσαφί φόρεμα και συμβολίζοντας το χρήμα με τις εναλλαγές ήχων χωρίς λόγια και συνοδευόμενη από χορό απογείωσε την παράσταση και μας μετέφερε στην χώρα των προβληματισμών, αυτό ακριβώς που ήταν και ο σκοπός της συγγραφέας. «Ο Προμηθέας μας έδωσε την φωτιά, εμείς τι αγοράζουμε με την δικιά μας;»
     Θα σταθώ με σεβασμό στην σύμπνοια των φοιτητών κατά την παρακολούθηση του έργου, την υποστήριξη του είχαν μεταξύ τους, την αλληλοβοήθεια, την περηφάνια και την χαρά που ομόρφυνε ακόμα περισσότερο τα νεανικά τους φωτεινά πρόσωπα.
     

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην ομάδα φωτογραφίας του πανεπιστημίου, στην Ελένη Μιχαλακέλλη για τον υπέροχο φωτισμό και στα παιδιά που βιντεοσκοπούσαν την παράσταση. Και πάλι
    Πιστεύω ότι αυτή η παράσταση θα μπορούσε να σταθεί στην Επίδαυρο και σ’ όλα τα μεγάλα θέατρα του κόσμου. Αυτά τα παιδιά, τιμούν και δίνουν αξία στην πόλη μας. Είναι άξια πολύ μεγάλων συγχαρητηρίων. Τα αγαπάμε και είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτά.
    Ένα μεγάλο ευχαριστώ σ΄ αυτά τα παιδιά για την μέθεξη πού μας χάρισαν με την επικοινωνία μεταξύ νοητής και αισθητής πραγματικότητας στον κόσμο των αισθήσεων και των ιδεών.