Με έντονη συγκίνηση, βαθιά κατάνυξη και τη συμμετοχή πιστών τελέστηκε το Σάββατο 4 Ιουλίου στην Ιερά Μονή Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, στον Λόφο των Καρυών στη Θερμή, το ετήσιο μνημόσυνο για τη συμπλήρωση δεκατριών ετών από την κοίμηση της μακαριστής Καθηγουμένης Ευγενίας Κλειδαρά, της γυναίκας που ταύτισε το όνομά της με την ίδρυση και την πνευματική ακτινοβολία του μοναστηριού.

Η ατμόσφαιρα ήταν ιδιαίτερα φορτισμένη, καθώς οι  προσκυνητές που βρέθηκαν στη Μονή απέτισαν φόρο τιμής στη μορφή που για δεκαετίες αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τη Λέσβο και για χιλιάδες ανθρώπους από κάθε γωνιά της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Η γυναίκα που έχτισε μια πνευματική κιβωτό

Η μακαριστή Ευγενία Κλειδαρά δεν υπήρξε απλώς η πρώτη ηγουμένη και κτήτωρ της Ιεράς Μονής αλλά για τους ανθρώπους που τη γνώρισαν ήταν η «μανούλα Ευγενία», μια πνευματική μητέρα που στάθηκε δίπλα σε όσους αναζητούσαν παρηγοριά, συμβουλή και ελπίδα.

Με ελάχιστα υλικά μέσα, αλλά με ακλόνητη πίστη, ξεκίνησε πριν από δεκαετίες την ανέγερση του μοναστηριού στον Λόφο των Καρυών. Ένα έργο που δεν στηρίχθηκε μόνο στην ανθρώπινη προσπάθεια, αλλά, όπως πίστευε η ίδια, στην πρόνοια του Θεού και στις πρεσβείες των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης.

Το μοναστήρι εξελίχθηκε σταδιακά σε έναν από τους σημαντικότερους τόπους προσκυνήματος της Ορθοδοξίας, υποδεχόμενο κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες που αναζητούν πνευματική ενίσχυση.

Ένα έργο που ξεπέρασε τα όρια της Μονής

Η προσφορά της Ευγενίας Κλειδαρά, ωστόσο, δεν περιορίστηκε ποτέ στα όρια του μοναστηριού.Με διακριτικότητα αλλά και αποφασιστικότητα στήριξε δεκάδες νέους που αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσκολίες, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να ολοκληρώσουν τις πανεπιστημιακές τους σπουδές.

Παράλληλα, χρηματοδότησε τη δημιουργία σύγχρονων εργαστηρίων πληροφορικής σε σχολεία της Θερμής, συμβάλλοντας ώστε οι μαθητές της περιοχής να αποκτήσουν πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες σε μια εποχή που κάτι τέτοιο αποτελούσε σημαντική καινοτομία.

Ιδιαίτερη ήταν και η συμβολή της στην ίδρυση της Δημοτικής Βιβλιοθήκης «Ευγενία Κλειδαρά» στη Μυτιλήνη, την οποία ενίσχυσε όχι μόνο με την εξασφάλιση του χώρου, αλλά και με τη συγκρότηση και τον εμπλουτισμό του περιεχομένου της.

Το κοινωνικό της έργο περιλάμβανε ακόμη τη στήριξη ορφανοτροφείων και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθώς και τη δωρεά εξοπλισμού για τη λειτουργία νηπιαγωγείων στη Θερμή και στο Πλωμάρι και αλλού.

Η αγάπη της προς τον συνάνθρωπο ξεπέρασε και τα ελληνικά σύνορα. Στο Καμερούν ανέλαβε την ανέγερση σχολείου, νοσοκομείου και εκκλησίας, προσφέροντας εκπαίδευση, περίθαλψη και ελπίδα σε χιλιάδες παιδιά και οικογένειες που ζούσαν κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες.

Συγκίνηση στο τρισάγιο

Κατά τη διάρκεια του φετινού μνημοσύνου, ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά της νυν Ηγουμένης της Μονής, Γερόντισσας Ταβιθά, η οποία μίλησε με σεβασμό και ευγνωμοσύνη για τη γυναίκα που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία της Μονής.Η Γερόντισσα Ταβιθά συνεχίζει με συνέπεια το έργο που παρέλαβε, διατηρώντας ζωντανό το πνευματικό και κοινωνικό όραμα της προκατόχου της και ενισχύοντας καθημερινά τη φιλανθρωπική και ποιμαντική παρουσία της Μονής.

«Δεν έφυγε ποτέ…»

Καθ' όλη τη διάρκεια της επιμνημόσυνης δέησης, πολλοί πιστοί δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν τη συγκίνησή τους.Άνθρωποι που είχαν γνωρίσει προσωπικά τη Γερόντισσα Ευγενία, αλλά και νεότεροι που μεγάλωσαν ακούγοντας για το έργο και την προσφορά της, στάθηκαν σιωπηλοί μπροστά στον τάφο της.Χαρακτηριστική ήταν η φράση μιας ηλικιωμένης προσκυνήτριας, η οποία ψιθύρισε: «Η μανούλα Ευγενία δεν έφυγε ποτέ. Είναι ακόμη εδώ. Στο μοναστήρι, στις προσευχές μας, στο έργο που συνεχίζεται».

Μια παρακαταθήκη που παραμένει ζωντανή

Δεκατρία χρόνια μετά την κοίμησή της, η παρουσία της μακαριστής Ευγενίας Κλειδαρά παραμένει αισθητή σε κάθε γωνιά της Ιεράς Μονής του Αγίου Ραφαήλ.

Το μοναστήρι εξακολουθεί να αποτελεί τόπο ελπίδας, προσευχής και πνευματικής αναγέννησης για χιλιάδες ανθρώπους, δικαιώνοντας το όραμα της γυναίκας που αφιέρωσε τη ζωή της στην πίστη, την αγάπη και τη διακονία του ανθρώπου.

Η παρακαταθήκη της δεν αποτυπώνεται μόνο στα κτίρια που άφησε πίσω της, αλλά κυρίως στις ζωές που άγγιξε, στους νέους που στήριξε, στους αδύναμους που βοήθησε και στις αμέτρητες ψυχές που βρήκαν παρηγοριά μέσα από την παρουσία και την προσευχή της.

«Ήταν η μάνα μας… Αυτά τα αισθήματα δεν περιγράφονται με λόγια»

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η μαρτυρία του Κώστα Κρυθαρίδη από τα Κουφάλια Θεσσαλονίκης, ο οποίος ταξιδεύει ανελλιπώς στη Λέσβο εδώ και σχεδόν τέσσερις δεκαετίες για να τιμήσει τη μνήμη της μακαριστής Γερόντισσας Ευγενίας.

Όπως ανέφερε, επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Ιερά Μονή το 1988 και από τότε δεν έχει σταματήσει να προσέρχεται, ακόμη και δύο ή τρεις φορές τον χρόνο. Η σχέση του με τη μακαριστή Ηγουμένη υπήρξε βαθιά προσωπική, καθώς, όπως είπε, υπήρξε ένα από τα πνευματικά της παιδιά και διατηρούσε μαζί της συχνή τηλεφωνική επικοινωνία.

«Ήμασταν εδώ όταν κοιμήθηκε. Τη συνοδεύσαμε στην τελευταία της κατοικία και από τότε, κάθε 4 Ιουλίου, ερχόμαστε για να τελέσουμε το μνημόσυνό της. Είναι πλέον τάμα ζωής», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Με εμφανή συγκίνηση μίλησε και για τη δύναμη της πίστης που, όπως είπε, πήρε από τη Γερόντισσα Ευγενία και τον Άγιο Ραφαήλ, περιγράφοντας μια προσωπική εμπειρία που θεωρεί θαύμα.

«Πέρυσι, όταν χειρουργήθηκα για καρκίνο στο στομάχι, ένιωσα πως ο ίδιος ο Άγιος καθοδήγησε τους γιατρούς. Δόξα τω Θεώ, σήμερα είμαι καλά. Η πίστη και οι προσευχές της μανούλας μάς έδιναν πάντοτε κουράγιο, δύναμη και ελπίδα. Μιλούσε για την αγάπη και μας στήριζε στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μας. Ήταν η μάνα μας», είπε.

Ο ίδιος τόνισε πως η παρουσία της εξακολουθεί να είναι ζωντανή για όσους τη γνώρισαν.

«Αυτά τα αισθήματα δεν περιγράφονται με λόγια. Τα νιώθεις μόνο μέσα στην ψυχή σου. Κάθε φορά που έρχομαι εδώ αισθάνομαι γαλήνη και δύναμη. Προσεύχομαι οι Άγιοι να μου δίνουν υγεία για να μπορώ κάθε χρόνο να βρίσκομαι εδώ, να διακονώ, να προσκυνώ και να τιμώ τη μνήμη της.»

«Η Λέσβος οφείλει να τιμά περισσότερο τη μνήμη της»

Ανάμεσα στους προσκυνητές που βρέθηκαν στο ετήσιο μνημόσυνο, ένας ακόμη πιστός εξέφρασε έναν προβληματισμό για το κατά πόσο η ίδια η Λέσβος έχει αναγνωρίσει, όπως θα έπρεπε, το μέγεθος της προσφοράς της μακαριστής Γερόντισσας Ευγενίας.

Όπως ανέφερε, παρά τη μεγάλη συμμετοχή πιστών από πολλές περιοχές της Ελλάδας, περίμενε να δει ακόμη περισσότερους κατοίκους του νησιού να τιμούν τη μνήμη της γυναίκας που συνέδεσε το όνομά της με ένα τεράστιο πνευματικό και κοινωνικό έργο.

«Είχε πολύ κόσμο, όμως πιστεύω πως θα έπρεπε να είναι ακόμη περισσότεροι οι Μυτιληνιοί. Πολλοί από όσους είδα είχαν έρθει από άλλα μέρη της Ελλάδας μόνο και μόνο για το μνημόσυνο. Αναρωτιέμαι γιατί η Λέσβος δεν τιμά όσο θα έπρεπε την τεράστια προσφορά της Ευγενίας Κλειδαρά», είπε χαρακτηριστικά.

Ο ίδιος υπογράμμισε ότι η μακαριστή Ηγουμένη αφιέρωσε τη ζωή της στην προσφορά προς τον συνάνθρωπο, σημειώνοντας πως «πρόσφερε τα πάντα». «Ποιος πέρασε από αυτό το μοναστήρι και δεν ωφελήθηκε; Είτε πνευματικά, είτε υλικά, είτε με οποιονδήποτε τρόπο. Αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να ξεχαστεί ποτέ», ανέφερε, εκφράζοντας την ευχή η μνήμη και το έργο της να συνεχίσουν να τιμώνται με τον τρόπο που τους αξίζει.

Η τοποθέτησή του αποτύπωσε το συναίσθημα πολλών από τους παρευρισκόμενους, οι οποίοι θεωρούν ότι η παρακαταθήκη της Γερόντισσας Ευγενίας δεν αποτελεί μόνο κληρονομιά της Ιεράς Μονής, αλλά ένα πολύτιμο κεφάλαιο για ολόκληρη τη Λέσβο.

Με τις μαρτυρίες των ανθρώπων που τη γνώρισαν και τη βίωσαν ως πνευματική μητέρα, έγινε φανερό πως η παρακαταθήκη της μακαριστής Γερόντισσας Ευγενίας δεν περιορίζεται στην ιστορία της Ιεράς Μονής. Παραμένει ζωντανή στις καρδιές όσων συνεχίζουν να αντλούν δύναμη από το παράδειγμα της πίστης, της ταπείνωσης και της ανιδιοτελούς προσφοράς.