Σπίτια που μετατρέπονται σε πλοία, αυτοκίνητα με προπέλες, πλημμυρισμένες γειτονιές και γνώριμα σημεία της Μυτιλήνης μέσα σε έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα συναντά τη φαντασία. Αυτές είναι μερικές από τις εικόνες που συνθέτουν τη νέα έκθεση του Αλέξανδρου Βογιατζή στη Δημοτική Πινακοθήκη Μυτιλήνης, στο Αρχοντικό Χαλίμ Μπέη.
Ο 34χρονος αυτοδίδακτος ζωγράφος, με καταγωγή από τη Μυτιλήνη, παρουσιάζει έως τις 24 Ιουλίου 23 έργα που αντλούν υλικό από τη ζωή του στη Λέσβο, τις σπουδές του στο Εδιμβούργο, τις εργασιακές εμπειρίες του και τις κοινωνικές μεταβολές των τελευταίων χρόνων. Μιλώντας στο ρ/σ του «Ν» 99 fm, περιέγραψε πώς η ζωγραφική έγινε για εκείνον ένα προσωπικό εικονογραφημένο ημερολόγιο, αλλά και ένας τρόπος να σχολιάζει όσα συμβαίνουν γύρω του.
Χωρίς σπουδές στις Καλές Τέχνες, αλλά με αδιάκοπη ενασχόληση με το σχέδιο από την παιδική του ηλικία, ο Αλέξανδρος Βογιατζής έχει διαμορφώσει μια ιδιαίτερη εικαστική γλώσσα, στην οποία συνυπάρχουν ο μαγικός ρεαλισμός, τα κόμικς, οι οπτικές ψευδαισθήσεις, η αρχιτεκτονική και το λεσβιακό τοπίο.
Η έκθεση περιλαμβάνει 23 πίνακες και είναι ανοιχτή για το κοινό καθημερινά, από Δευτέρα έως Παρασκευή, τις ώρες 08:30 έως 14:30, με ελεύθερη είσοδο έως τις 24 Ιουλίου.
Παρότι είναι απόφοιτος Αγγλικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, ο ίδιος δεν πέρασε ποτέ από σχολή Καλών Τεχνών. Η σχέση του με τη ζωγραφική ξεκίνησε από την παιδική ηλικία, όταν αντέγραφε εικόνες από εγκυκλοπαίδειες, κόμικς και αρχιτεκτονικά σχέδια.
«Δεν έχω σπουδάσει ιστορία της τέχνης ή Καλές Τέχνες. Από μικρός όμως δεν σταμάτησα ποτέ να ζωγραφίζω», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Με τα χρόνια διαμόρφωσε μια προσωπική εικαστική γλώσσα, την οποία ο ίδιος εντάσσει στον χώρο του μαγικού ρεαλισμού. Πρόκειται για έργα που συνδυάζουν ρεαλιστικές απεικονίσεις με φανταστικά στοιχεία, διαφορετικές προοπτικές και έντονο συμβολισμό, ώστε κάθε πίνακας να αφηγείται μια προσωπική ιστορία.
Κοινός παρονομαστής των έργων του είναι η Λέσβος. Όχι όμως ως μια απλή τοπιογραφία, αλλά ως ένας ζωντανός τόπος που μεταμορφώνεται μέσα από τη φαντασία.
Στους πίνακές του τα σπίτια γίνονται πλοία, τα αυτοκίνητα αποκτούν προπέλες, οι δρόμοι πλημμυρίζουν και η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει, δημιουργώντας έναν σουρεαλιστικό κόσμο.
Ο ίδιος εξήγησε ότι η εικόνα αυτή δεν αποτελεί μόνο εικαστική επιλογή αλλά και κοινωνικό σχόλιο.
«Στον κόσμο που έχω δημιουργήσει η στάθμη της θάλασσας έχει ανέβει. Είναι ένας συμβολισμός για τις οικονομικές δυσκολίες που βιώνει η κοινωνία μας. Οι άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν πάνω στις στέγες ή μετατρέπουν τα μέσα μεταφοράς τους σε σκάφη για να συνεχίσουν τη ζωή τους.»
Ένα από τα έργα της έκθεσης απεικονίζει το σπίτι όπου έζησε τα προηγούμενα χρόνια στην Πλατεία Αλυσίδας, μεταμορφωμένο σε αερόστατο με μια τεράστια καρδιά, συμβολίζοντας τη συναισθηματική σύνδεσή του με τον χώρο.
Σχεδόν κάθε έργο της έκθεσης προέρχεται από προσωπικές εμπειρίες.
Η περίοδος εργασίας του σε ξενοδοχείο μετατρέπεται σε μια ρωμαϊκή γαλέρα όπου οι εργαζόμενοι κωπηλατούν με σφουγγαρίστρες και σκουπόξυλα. Άλλοι πίνακες αποτυπώνουν τη διπλή του ταυτότητα ανάμεσα στη Μυτιλήνη και το Εδιμβούργο, αλλά και τις προσωπικές του αναζητήσεις.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το έργο «Αμφιθυμία», όπου συνυπάρχουν οι δύο πόλεις που σημάδεψαν τη ζωή του.
«Μεγάλωσα στη Μυτιλήνη αλλά έζησα πολύ σημαντικές εμπειρίες στη Σκωτία. Αυτή η διπλή σχέση υπάρχει μέσα μου και αποτυπώνεται στους πίνακες.»
Ακόμη πιο προσωπικό είναι το έργο «Εσωστρεφής Αυτοεξέταση», εμπνευσμένο από τον κύβο του Ρούμπικ. Μέσα από γεωμετρικές μεταμορφώσεις επιχειρεί να αποδώσει τη διαδικασία με την οποία ο ίδιος επεξεργάζεται πολύπλοκες σκέψεις και εμπειρίες.
Όπως παραδέχθηκε, η ζωγραφική λειτουργεί για εκείνον θεραπευτικά.
«Με βοηθάει να βάζω σε τάξη τις σκέψεις μου. Είναι ένας τρόπος έκφρασης που δεν σταματά ποτέ.»
Παρά το γεγονός ότι δημιουργεί αδιάκοπα εδώ και δεκαετίες, ο Αλέξανδρος Βογιατζής δεν διαθέτει τα περισσότερα έργα του προς πώληση.
Σήμερα παρουσιάζει 23 πίνακες στην έκθεση, ενώ εκτιμά ότι συνολικά έχει δημιουργήσει χιλιάδες σχέδια και ζωγραφικά έργα, τα οποία φυλάσσει στο σπίτι του.
Ο λόγος είναι βαθιά προσωπικός.
«Η τέχνη είναι για μένα τρόπος έκφρασης. Δένομαι με κάθε έργο και στο τέλος γίνεται ένα εικονογραφημένο ημερολόγιο της ζωής μου. Είναι σαν να αποχωρίζομαι ένα κομμάτι του εαυτού μου.»
Γι' αυτό, όπως αναφέρει και στο βιογραφικό σημείωμα της έκθεσης, οι πίνακες δεν διατίθενται προς πώληση, αν και στο μέλλον σχεδιάζει να διαθέσει αντίγραφα, ενώ θα δέχεται και παραγγελίες κατόπιν συνεννόησης.
Παρότι επέλεξε να σπουδάσει Αγγλική Λογοτεχνία, θεωρεί ότι η λογοτεχνία επηρέασε ουσιαστικά τη ζωγραφική του.
Στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου ήρθε σε επαφή με έργα φιλοσοφίας, ψυχολογίας και λογοτεχνίας, εμπειρίες που, όπως είπε, τον βοήθησαν να κατανοήσει καλύτερα τον κόσμο και να αναπτύξει μεγαλύτερη ενσυναίσθηση απέναντι στα κοινωνικά ζητήματα.
Ανάμεσα στους καλλιτέχνες που τον επηρέασαν ξεχωρίζει τον Ολλανδό M. C. Escher, γνωστό για τις μαθηματικές ψευδαισθήσεις και τις σύνθετες προοπτικές, στοιχεία που είναι εμφανή και σε αρκετές δικές του δημιουργίες.
Παράλληλα, χρησιμοποιεί έντονα ακρυλικά χρώματα, ακόμη και φωσφορίζουσες αποχρώσεις που ενεργοποιούνται κάτω από υπεριώδες φως, επηρεασμένος από τα κόμικς, τα κινούμενα σχέδια και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια με τα οποία μεγάλωσε.
Μετά από χρόνια δημιουργίας φανταστικών κόσμων, ο ίδιος αισθάνεται πως ήρθε η στιγμή να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό.
Έχει ήδη προμηθευτεί καμβάδες και εξοπλισμό για να βγαίνει στη φύση και να ζωγραφίζει τοπία της Λέσβου, με στόχο μια μελλοντική έκθεση αφιερωμένη αποκλειστικά στο φυσικό τοπίο του νησιού.
Σε αντίθεση με τα μέχρι σήμερα έργα του, αυτά τα τοπία ενδέχεται να είναι διαθέσιμα προς πώληση.
Αν και δεν μπορεί να βρίσκεται καθημερινά στη Δημοτική Πινακοθήκη λόγω της εργασίας του, οι πρώτες αντιδράσεις του κοινού τον έχουν συγκινήσει.
Ξεχωρίζει ιδιαίτερα μια φράση που άκουσε από επισκέπτρια της έκθεσης:
«Μου είπε ότι μέσα από τα έργα ακούστηκε η φωνή των νέων. Ήταν ίσως το πιο όμορφο σχόλιο που έχω ακούσει.»
Η έκθεση του Αλέξανδρου Βογιατζή δεν περιορίζεται στην αισθητική απόλαυση. Κάθε έργο αποτελεί μια αφήγηση που συνδέει τη μνήμη, την κοινωνική πραγματικότητα, την προσωπική εμπειρία και τη φαντασία, δημιουργώντας έναν εικαστικό κόσμο βαθιά συνδεδεμένο με τη Λέσβο αλλά και με τα ερωτήματα της σύγχρονης ζωής. Για όσους αναζητούν μια έκθεση που δεν αρκείται στην εικόνα αλλά καλεί τον θεατή να διαβάσει τους συμβολισμούς πίσω από αυτήν, η επίσκεψη στη Δημοτική Πινακοθήκη Μυτιλήνης μέχρι τις 24 Ιουλίου αποτελεί μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εμπειρία.
2251028000
Επικοινωνία
Διαφήμιση
Όροι Χρήσης - Πολιτική Προσωπικών Δεδομένων
