Η επανέναρξη των διερευνητικών επαφών με την Τουρκία προκάλεσε τα πρώτα σημαντικά ρήγματα στο κυβερνητικό στρατόπεδο.

Το πρώτο ρήγμα αποτέλεσε η συνέντευξη Σαμαρά στην Καθημερινή. Ο Σαμαράς και διαφώνησε με δύο μείζονες επιλογές της κυβέρνησης: Την επανέναρξη των διερευνητικών και την προσφυγή στη Χάγη αν υπάρξει συμφωνία για το συνυποσχετικό με τη Τουρκία. Είπε επίσης ότι δεν θα ψηφίσει τις επιμέρους συμφωνίες με τη Βόρεια Μακεδονία που προβλέπει η Συμφωνία των Πρεσπών.

Νομίζω όμως ότι ακόμα πιο σημαντική είναι η πιο προσεκτική αλλά σαφής, διαφοροποίηση του Νίκου Δένδια. Στην ομιλία του στη Βουλή για την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο, ο ΥΠΕΞ είπε ότι η Ελλάδα δεν συζητάει στις διερευνητικές επαφές την κλιμακωτή αύξηση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο (από τα 6 στα 12 ανάλογα με την περιοχή). Ο ίδιος ο πρωθυπουργός (όχι τυχαία) έκανε λόγο στη Βουλή για συζήτηση περί οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών γενικά, χωρίς να απορρίψει ρητά τη συζήτηση για τα χωρικά ύδατα. Την επομένη ο Ταραντίλης στο briefing υιοθέτησε τη θέση Δένδια. Ας κρατήσουμε όμως αυτό που απάντησε ο Μητσοτάκης στον Τσίπρα σχετικά με την νεοδημοκρατική κωλοτούμπα για τα 12 μίλια στο Ιόνιο: Σημασία έχει τι λέει ο ίδιος, όχι τι λένε τα στελέχη του -προφανώς αυτή η ατάκα δεν απευθυνόταν μόνο στο εσωτερικό.

Όταν ένας πρώην πρωθυπουργός ο οποίος μάλιστα ηγείται ισχυρής τάσης μέσα στο κυβερνών κόμμα, εκφράζει δημόσια διαφωνία για δύο μείζονα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, τότε είναι προφανές ότι δημιουργείται πολιτικό ζήτημα. Εξίσου προφανές ότι πάλι υπάρχει ζήτημα όταν ο ολοένα και πιο δημοφιλής ΥΠΕΞ ο οποίος μάλιστα εκφράζει την καραμανλική παράδοση, χαράσσει διαφορετική γραμμή από τον πρωθυπουργό στο πιο κρίσιμο θέμα του χαρτοφυλάκιου του. Η σύμπλευση σαμαρικών-καραμανλικών επισφραγίστηκε και από την αναφορά Σαμαρά στην Καθημερινή στις δηλώσεις του Προκόπη Παυλόπουλου. Υπενθυμίζεται ότι παραδοσιακά η καραμανλικοί στα ελληνοτουρκικά υιοθετούν εξαιρετικά σκληρή στάση.

Με τις διαφοροποιήσεις Σαμαρά και Δένδια γίνεται σαφές ότι ο Μητσοτάκης δεν διαθέτει το πολιτικό κεφάλαιο για την όποια συμφωνία με την Τουρκία.

Να σημειωθεί ακόμα η στάση του Τσίπρα. Στην πραγματικότητα ο Τσίπρας ήταν ο μόνος ο οποίος στη Βουλή υπερασπίστηκε εμμέσως πλην σαφώς την επιλογή των κυβερνήσεων Σημίτη και Παπανδρέου να συζητήσουν με την Τουρκία την κλιμακωτή αύξηση των χωρικών υδάτων από τα 6 στα 12 μίλια. Επίσης στήριξε τον Μητσοτάκη για την επανέναρξη των διερευνητικών. Παρατηρείται λοιπόν το οξύμωρο σχήμα η αξιωματική αντιπολίτευση να είναι πιο θετική στην εξωτερική πολιτική του πρωθυπουργού από αρκετά ηγετικά στελέχη του κυβερνητικού στρατοπέδου. Είναι σημαντικό ότι ο Τσίπρας στην εξωτερική πολιτική κάνει την πιο ήπια αντιπολίτευση των τελευταίων δεκαετιών -αρκεί μια σύγκριση με το πώς έχουν πολιτευτεί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ από τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.