Ο ένας χάρισε στα παιδιά όνειρα. Ο άλλος τους χειρότερους εφιάλτες. Ευχαριστούμε κύριε Μπιμπίλα για την προσφορά και το έργο σας, για τον συνεχή αγώνα σας να δικαιωθούν ριμαγμένες ψυχές ανθρώπων, για το φορτωμένο αυτοκίνητο με τρόφιμα που πάνε στο σπίτι του Ηθοποιού και σε όσους το χρειάζονται. Αθόρυβα.

Η φωνή σας στην παιδική μας ηλικία μας ταξίδευε σε κόσμους χαράς και αγνότητας. Γεμίσατε τις μπαταρίες μας με φωτεινά χρώματα για να αντέξουμε τη μαυρίλα του σήμερα. Κάποιος άλλος αντίθετα φρόντισε να ενσαρκώσει τον τρόμο. Όμως αρκετά. Φτάνει η αναφορά στο κτήνος που ήδη μπήκε στο κελί.

Σήμερα μιλάμε για τον αθόρυβο, πραγματικό κύριο Μπιμπίλα. Αυτόν που σήκωσε την κατουρημένη αξιοπρέπεια των ηθοποιών από την λάσπη την καθάρισε και την επανατοποθέτησε ψηλά εκεί που είναι η θέση της.
Ιερά τέρατα πέρασαν από τον χώρο του Θεάτρου. Μας εξύψωσαν εκεί που δεν θα υπήρχε άλλος τρόπος να φτάσουμε. Μυηθήκαμε σε Αρχαία Μυστήρια και κοινωνήσαμε ζωές που ποτέ δεν φανταζόμασταν καν να γνωρίσουμε.

Γιατί το Θέατρο είναι πόρτα στον Χρόνο, άνοιγμα ψυχής και ο κύριος Μπιμπίλας σε αυτές τις εποχές της Κάθαρσης έχει τον Κορυφαίο ρόλο της Λύτρωσης.
Κύριε Μπιμπίλα ευχαριστούμε και επιτέλους ας μάθουμε να δίνουμε τον τίτλο του κυρίου εκεί που πραγματικά αξίζει.