Και τώρα που τα φώτα των αποτελεσμάτων εισαγωγής στις ανώτατες σχολές 2019 σβήνουν, θα ήθελα να κάνω έναν απολογισμό. Έδωσα 50 συγχαρητήρια σε γονείς για τις επιτυχίες των παιδιών τους και υποστήριξα άλλους 5 για την «αποτυχία» των παιδιών τους. Όμως γιατί σε όλους είπα αυθόρμητα την εξής φράση: «καλό κουράγιο και καλή συνέχεια».

Ξέρετε η έννοια της επιτυχίας και της αποτυχίας περιέχουν μέσα την έννοια της τύχης και αυτό οι αρχαίοι δεν το έβαλαν τυχαία. Επιτυχία αν αναλύσεις τη λέξη «επί της τύχης», σημαίνει ουσιαστικά, ότι έκανα υπέρβαση της τύχης και με κόπο προσπάθεια κατάφερα να φτάσω τους στόχους μου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση «πέτυχα να ξεκινήσω να σπουδάζω το επάγγελμα, που κάθε νύχτα, όταν κοιμάμαι, φοράω τη στολή του και το υπηρετώ». Από την άλλη η λέξη αποτυχία σημαίνει ότι αποφεύγω την τύχη μου. Δηλαδή δεν πάλεψα τόσο ώστε να πετύχω να μπω στο πανεπιστήμιο άρα τελικά μήπως δεν ήθελα να υπερπηδήσω αυτή την τύχη και θέλω να βρω αλλού την τύχη μου σαν 18χρονος;

Το ίδιο συνθετικό και στις δύο λέξεις σημαίνει, ότι η μπροστινή πρόθεση μπορεί πολύ εύκολα να αλλάξει αμφίδρομα. Η επιτυχία να στεφθεί από απόλυτη αποτυχία και ανάποδα. Κάντε μια αναδρομή στη ζωή σας και θα αντιληφθείτε ότι οι επιτυχίες σας είχαν αφετηρία μια αποτυχία. Αυτό που δεν έχω διαβάσει σε καμία έρευνα είναι τι κάνουν όλοι αυτοί «οι πρώτοι των πρώτων» των πανελληνίων, στη ζωή τους. Προσοχή η ερώτηση δεν είναι ειρωνική, ούτε ρητορική είναι πραγματική. Για πόσους τελικά ήταν επένδυση στην επαγγελματική τους ζωής; Πόσο κατάφεραν να υπερνικήσουν όλα τα εμπόδια για να επιτύχουν στο επάγγελμα επιλογής τους; Πόσο τους έκανε χαρούμενους; Πόσοι στα 40 εξακολουθούν να είναι δημιουργικοί στο επάγγελμα που «επέλεξαν» στα 18 τους; Πόσοι τελικά επιτελούν και δεν εκτελούν, το επάγγελμα που «επέλεξαν»;

Σήμερα που το παιδί μας γίνεται ενήλικος μακριά από το προφυλαγμένο χώρο του σχολείου, σα γονείς άσχετα με την επιτυχία και την αποτυχία του παιδιού μας πρέπει να αναρωτηθούμε για τις δικές μας προσδοκίες μέσα από τη μάχη που έδωσαν τα παιδιά μας; Πόσο οι δικές μας προσδοκίες τους επηρέασαν; Πόσο καλά τα έχουμε πάει εμείς επαγγελματικά; Ασχοληθήκαμε με αυτό που αγαπούσαμε; Πόσο μας επηρέασαν οι γονείς μας στις επαγγελματικές μας επιλογές; Τι χρειάστηκε να θυσιάσουμε ή να επενδύσουμε για να πετύχουμε; Το παιδί εκτιμά κάτι σαν επιτυχία ή σαν αποτυχία του σε σχέση με ένα σημείο αναφοράς, όπως λέμε και στη φυσική. Προσοχή σα γονείς το σημείο αναφοράς των παιδιών μας για την επιλογή επαγγέλματος να μην είμαστε εμείς. Πληροφοριακά κανένα παιδί δεν με κέρασε για την επιτυχία του και κανένα παιδί δεν μου είπε πόσο θέλει να ξεκινήσει ένα καινούριο αγώνα διαβάσματος. Κάτι για φοιτητική ζωή άκουσα και κάτι επιτέλους «φεύγω». Σήμερα ένας φίλος από τα παλιά έγραψε στο fb «Οικονομικής Επιστήμης (Αθηνών) λοιπόν!!! Τώρα στα γεράματα μάθε γέρο γράμματα!» και εγώ του απάντησα: «Οι καλύτερες σπουδές είναι οι βαθυστόχαστες, μελετημένες, ώριμες, σπουδές. Σου εύχομαι καλή Σταδιοδρομία Συγχαρητήρια».

Σπύρου Στέλλα

Κλινική Ψυχολόγος Γ. Ν. Μυτιλήνης «ΒΟΣΤΑΝΕΙΟ»