Από το 1965 το Διεθνές Συμβούλιο των αδελφών νοσηλευτριών, -ών καθιέρωσε την 12η Μαϊου ως μέρα που τιμάται το νοσηλευτικό προσωπικό, προς τιμήν της αγγλοϊταλίδας Φλωράνς Ναϊτιγκέηλ, φιλανθρώπου, που γεννήθηκε το 1820 και θεωρείται η ιδρύτρια της σύγχρονης νοσηλευτικής επιστήμης.
Κάθε χρόνο το Διεθνές Συμβούλιο, τιμώντας την 12η Μάη, προτείνει και ένα θέμα για συζήτηση και προβληματισμό.

Για φέτος προτείνει το θέμα «Γεφυρώνοντας το χάσμα –από την τεκμηρίωση στην πράξη».Θέμα που αναδεικνύει την αξία της εφαρμογής στην καθημερινή νοσηλευτική πρακτική των επιστημονικών δεδομένων. Και έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει, ώστε όλοι/όλες οι ασθενείς να λαμβάνουν εκείνη την νοσηλευτική φροντίδα που απαιτείται.

Φέτος που η ανθρωπότητα βιώνει την πανδημία του covid 19, δυστυχώς, το νοσηλευτικό προσωπικό, οι υγειονομικοί και γενικότερα η επιστημονική κοινότητα βρέθηκαν μπροστά σε αχαρτογράφητα νερά και κλήθηκαν να υπερασπιστούν την ανθρώπινη ζωή, βάζοντας σε καθημερινό κίνδυνο την δική τους, αφού ο ιός είναι άγνωστος όπως και η ενδεδειγμένη θεραπεία.

Νοσηλεύτριες το 75% του νοσηλευτικού προσωπικού, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, κλήθηκαν να εφαρμόσουν όποιες γνώσεις διαθέτουν για την διάσωση ανθρώπινων ζωών.

Σε συνθήκες υποτιμημένης και κακοπληρωμένης εργασίας, υποστέλεχωσης των δημόσιων υπηρεσιών υγείας (το ποσοστό κάλυψης των οργανικών θέσεων, σήμερα, φθάνει περίπου το 60%) και εντατικοποίησης της εργασίας τους.

Τις χειροκροτήσαμε, τις ευχαριστήσαμε, τώρα ήρθε η ώρα της ανταμοιβής. Γιατί δεν βρέθηκαν σήμερα εκεί, στο καθήκον. ΄Ηταν πάντα εκεί να φροντίζουν, να νοσηλεύουν τον/την άνθρωπο, να φροντίζουν τα παιδιά τους, την οικογένεια, τους γονείς τους μέσα από ένα απαιτητικό, κυκλικό συνεχές ωράριο (πρωϊ, απόγευμα, νύχτα, Κυριακές, γιορτές, Πρωτοχρονιά, Πάσχα).

Τις/τους απευθύνουμε για άλλη μία φορά από καρδιάς ένα μεγάλο ευχαριστώ και απαιτούμε από τους/τις αρμόδιους/-ες Κυβέρνηση, Υπουργούς να ικανοποιήσουν χρόνια αιτήματά τους για να έχει αξία το ευχαριστώ.

΄Όπως η ουσιαστική ένταξή τους στα ΒΑΕ (η χορήγηση του ανθυγιεινού επιδόματος, μόνο, δεν είναι αρκετή), για πιο γρήγορη συνταξιοδότηση, μικρότερα ωράρια, μεγαλύτερες άδειες, ένταξη σε διαφορετικά μισθολογικά κλιμάκια. Για επαρκή στελέχωση των κενών οργανικών θέσεων με μόνιμο προσωπικό για αναβάθμιση των δημοσίων υπηρεσιών υγείας.

Για να αισθανθούν ότι αναγνωρίζεται στην πραγματικότητα η προσφορά τους.
Ιδιαίτερη, όμως, αναφορά χρειάζεται και για το νοσηλευτικό προσωπικό του ιδιωτικού τομέα υγείας- πρόνοιας, που εργάζεται έρμαιο της εργοδοτικής αυθαιρεσίας , τη στιγμή που όλη η προσοχή βρίσκεται στην ικανότητα των δημοσίων υπηρεσιών να ανταποκριθούν στις ανάγκες της πανδημίας.

Χωρίς ενημέρωση, χωρίς τις απαραίτητες δομές για την προστασία της υγείας και με ελλιπή στελέχωση, χωρίς επεκτασιμότητα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.
Χωρίς όλες αυτές τις εργαζόμενες, αυτούς τους εργαζόμενους, η κοινωνία δεν μπορεί να ζήσει. Να εκτιμηθεί στην πράξη η αξία της εργασίας τους και αυτό να αποτυπωθεί και στις αμοιβές τους και στις συνθήκες εργασίας τους.