Στον αύλειο χώρο του Μουσείου Ρητίνης στο Αμπελικό, την Τετάρτη 13 Αυγούστου, το Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Μολύβου χάρισε στο κοινό μια από τις πιο συγκινητικές στάσεις του φετινού του ταξιδιού. Η συναυλία με τον θεματικό άξονα «Πόνος» ανέδειξε τον τρόπο με τον οποίο η μουσική γίνεται γλώσσα εξομολόγησης, μνήμης και υπέρβασης.

Η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη. Το χωριό, που κουβαλάει την ιστορία των ρετσινάδων και του πατέρα Στρατή Κακάμπουρα να αγωνίζεται αθόρυβα για τη διάσωση της κοινοτικής μνήμης, υποδέχθηκε μουσικές σελίδες που διαπέρασαν τον χρόνο.

Ο Φλόριαν Ντόντερερ στο βιολί απέδωσε τη βαθιά εσωτερική ένταση της Σακόν του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ — ενός έργου γραμμένου για την απώλεια της πρώτης συζύγου του συνθέτη. Η Τάνια Τέτσλαφ συγκλόνισε με την ερμηνεία του «Κόττος» του Ιάννη Ξενάκη, ένα σόλο βιολοντσέλου που συνομιλεί με τις πιο σκληρές όψεις της ανθρώπινης ύπαρξης.

Οι Δανάη και Κυβέλη Ντέρκεν στο πιάνο, με την χαρακτηριστική τους ευαισθησία, έδωσαν ζωή στα «Δύο κομμάτια για τρίο» της Λίλι Μπουλανζέ και στο Ελεγειακό Τρίο αρ. 1 του Σεργκέι Ραχμάνινοφ. Ο διάλογος των οργάνων αποκάλυψε τρυφερότητα και δύναμη, μετατρέποντας το βράδυ σε μια εμπειρία συλλογικής συγκίνησης.

Η συναυλία, υπό τη γενική επιμέλεια της Λητώς Ντάκου και με την επιμέλεια προγράμματος από τους Τάνια Τέτσλαφ και Φλόριαν Ντόντερερ, ένωσε διαφορετικούς κόσμους: τον στοχασμό του Μπαχ, τη μελαγχολική ευαισθησία της Μπουλανζέ, την εκρηκτική υφή του Ξενάκη και τη ρομαντική πένθιμη αύρα του Ραχμάνινοφ. Το αποτέλεσμα ήταν μια δεξιοτεχνική ερμηνεία που καθήλωσε το κοινό και φώτισε το θέμα του πόνου, όχι μόνο ως βάσανο, αλλά και ως πηγή δημιουργίας.

Η βραδιά ολοκληρώθηκε μέσα στη σιωπή και τον νυχτερινό ουρανό του Αμπελικού, με το μουσείο ρητίνης να θυμίζει ότι τα «δάκρυα του πεύκου» δεν είναι μόνο ανάμνηση μιας οικονομίας που πέρασε, αλλά και το συνδετικό υλικό της κοινοτικής μνήμης. Μια μνήμη που, όπως και η μουσική, συνεχίζει να ζει, να μεταβιβάζεται και να ανανεώνεται.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Μολύβου, που συνεχίζεται έως τις 19 Αυγούστου, αποδεικνύει για ακόμη μια χρονιά ότι η μουσική μπορεί να γεννηθεί και να ανθήσει ακόμη και στα πιο απόκρυφα μέρη, εκεί όπου η ιστορία και η φύση συνυπάρχουν με τις ανθρώπινες ανάγκες για μνήμη, κάθαρση και ελπίδα.