Στον ραδιοφωνικό σταθμό 99 fm ΣΤΟ ΝΗΣΙ και την εκπομπή «Μιλάμε Οικονομικά» μίλησε ο Μιχάλης Ρίζος, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Οργάνωσης Κομμουνιστική Απελευθέρωση, μέλος του Δ.Σ. του Σωματείου Εργαζομένων του νοσοκομείου Αττικόν και μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, με αφορμή την καμπάνια της οργάνωσης για την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών. Παρότι αναγνωρίζει τις δυσκολίες της εποχές ο κ. Ριζος μίλησε για ένα νέο κύμα κοινωνικών διεκδικήσεων που έρχεται.

Από την αρχή της συνέντευξης ο Μιχάλης Ρίζος έθεσε τον καθοριστικό διαχωρισμό ανάμεσα στα δημόσια κοινωνικά αγαθά και τα εμπορεύματα, υπογραμμίζοντας ότι το νερό, το ρεύμα, η υγεία, η παιδεία, οι συγκοινωνίες και η φύση δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως προϊόντα, αλλά ως ζωτικοί πυλώνες της κοινωνικής ζωής που πλήττονται από συνεχείς ιδιωτικοποιήσεις.

Οι λόγοι της καμπάνιας για τα δημόσια αγαθά
Ο Ρίζος εξήγησε ότι η Κομμουνιστική Απελευθέρωση ξεκίνησε την καμπάνια της για τέσσερις βασικούς λόγους, με επίκεντρο τη σημασία των κοινωνικών υποδομών, τη δραματική υπενθύμιση της ανάγκης για δημόσιες δομές μετά την τραγωδία στα Τέμπη, την κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην ακρίβεια και την υποβάθμιση υπηρεσιών και την ανάγκη να αναδειχθεί ο ρόλος της ιδιοκτησίας ως κρίσιμου πεδίου σύγκρουσης.

Η πραγματικότητα στην υγεία και τις μεταφορές
Μιλώντας για την υγεία, όπου ο ίδιος εργάζεται, ανέφερε ότι οι συνέπειες των πολιτικών ιδιωτικοποίησης είναι πλέον ορατές. Στάθηκε επίσης στην κατάσταση της περιφέρειας, με την έλλειψη πρωτοβάθμιας φροντίδας, τις δυσλειτουργίες στην παιδεία, τις χρεοκοπίες στα ΚΤΕΛ και το υψηλό κόστος των ακτοπλοϊκών συνδέσεων, επισημαίνοντας ότι όλα αυτά δεν αποτελούν νομοτέλεια αλλά επιλογή.

Δημόσιο και ιδιωτικό στον καπιταλισμό
Στο ερώτημα κατά πόσο είναι εφικτή η παροχή δημόσιων αγαθών σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, απάντησε ότι παρότι η πλήρως δωρεάν και καθολική παροχή είναι δύσκολη, αυτό δεν σημαίνει ότι δημόσιο και ιδιωτικό ταυτίζονται. Αντιθέτως, υπογράμμισε ότι όπου επικράτησαν ιδιωτικοποιήσεις, αυξήθηκαν το κόστος και οι ανισότητες.

Η απουσία ενιαίου μετώπου υπεράσπισης των δημόσιων υπηρεσιών
Ο Μιχάλης Ρίζος σημείωσε ότι, παρά τις κατά κλάδο μεγάλες κινητοποιήσεις, απουσιάζει ένα συνολικό μέτωπο υπεράσπισης των δημόσιων αγαθών. Υπενθύμισε ότι η μαζική αντίδραση μετά τα Τέμπη έδειξε πως υπάρχει κοινωνική δυναμική, αλλά δεν συγκροτήθηκε μόνιμη ενιαία δράση.

Οι ευθύνες των συνδικάτων και των πολιτικών δυνάμεων
Ο Ρίζος στάθηκε στις ευθύνες των συνδικαλιστικών ηγεσιών που δεν συνέβαλαν στον αναγκαίο συντονισμό, ενώ αναφέρθηκε και σε δυνάμεις της αριστεράς, όπως το ΚΚΕ, που – όπως είπε – αρνήθηκαν να υιοθετήσουν ακόμη και ελάχιστα αιτήματα για την επαναδημοσιοποίηση κρίσιμων τομέων, όπως το αίτημα αποχώρησης της Hellenic Train.

Η κρίση της κυβέρνησης και η διάχυτη κοινωνική οργή
Όπως ανέφερε, η κυβέρνηση αντιμετωπίζει μια βαθιά κοινωνική κρίση εμπιστοσύνης. Ο κόσμος, όπως είπε, νιώθει ότι η ζωή του χειροτερεύει, ότι η ασφυξία από την ακρίβεια αυξάνεται και ότι η καθημερινότητα υποβαθμίζεται, με αποτέλεσμα τη γενικευμένη αποδοκιμασία.

Η κρίση της αντιπολίτευσης και η απουσία πραγματικής εναλλακτικής
Παράλληλα όμως, μίλησε και για κρίση στην αντιπολίτευση, η οποία – κατά τη γνώμη του – δεν εκφράζει τις κοινωνικές ανάγκες, δεν συμμετέχει στους αγώνες και δεν διαφοροποιείται στρατηγικά από την κυβερνητική πολιτική, αλλά αναζητά τρόπους μιας πιο «ήπιας» εφαρμογής της ίδιας συνταγής.

Το αδιέξοδο της σημερινής αριστερής πρότασης
Ο Ρίζος υποστήριξε ότι υπάρχει και μια τρίτη κρίση, αυτή της αριστερής απάντησης, επειδή δεν διατυπώνεται ένα πρόγραμμα ρήξης, ικανό να εμπνεύσει τα πιο ριζοσπαστικά και οργισμένα τμήματα της κοινωνίας. Κατά την άποψή του, η αριστερά σε μεγάλο βαθμό περιορίζεται σε θεωρητικές αναφορές και δεν προσαρμόζει την τακτική της στη σημερινή πραγματικότητα.

Η ανάγκη ενός νέου επαναστατικού προτάγματος
Κατέστησε σαφές ότι μια νέα άνοδος της αριστεράς δεν μπορεί να επαναλάβει τα σοσιαλδημοκρατικά μοντέλα του παρελθόντος, ούτε τις αδιέξοδες διαχειριστικές συνταγές που οδήγησαν σε απογοήτευση, όπως συνέβη με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ανέφερε ότι απαιτείται ένα πρόγραμμα εργατικό, ταξικό και αντικαπιταλιστικό, ικανό να συγκρουστεί με τις δομικές επιλογές του συστήματος.

Οι διεθνείς αναζητήσεις και τα μικρά ριζοσπαστικά ρεύματα
Ανέφερε ότι σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν μειοψηφικά αλλά ενδιαφέροντα ρεύματα που επιχειρούν να διαμορφώσουν μια νέα επαναστατική στρατηγική, όμως παραμένουν διάσπαρτα και χωρίς ενιαία πολιτική έκφραση, λόγω των διεθνών συσχετισμών και της γενικευμένης απογοήτευσης.

Η αισιοδοξία για ένα νέο κύμα κοινωνικών διεκδικήσεων
Ο Μιχάλης Ρίζος έκλεισε με την πεποίθηση ότι η εργατική τάξη θα βρεθεί ξανά στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών εξελίξεων, καθώς βιώνει στην καθημερινότητά της το αδιέξοδο της ακρίβειας, της υποβάθμισης των υπηρεσιών και της διάλυσης των δημόσιων αγαθών. Όπως είπε, η ανάγκη για αλλαγή ωριμάζει και μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για μια κοινωνία βασισμένη στη συλλογική ιδιοκτησία και στην κοινωνική πρόοδο.

Δείτε το βίντεο από την συνέντευξη εδώ: