Το μεσημέρι της Κυριακής 16 Νοεμβρίου, η πλατεία Σαπφούς στη Μυτιλήνη γέμισε με σιωπή, οργή και θλίψη. Εργαζόμενοι, μετανάστες, συνδικαλιστές και πολίτες συγκεντρώθηκαν για να αποτίσουν φόρο τιμής στον άνδρα που έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια οικοδομικών εργασιών, ένα ακόμη θύμα της εξαντλητικής πραγματικότητας της σύγχρονης εργασίας. Ο νεκρός, πατέρας τριών παιδιών, εργαζόταν σε κατάστημα εστίασης, ωστόσο αναγκαζόταν να κάνει και δεύτερη δουλειά σε οικοδομικά μεροκάματα για να μπορέσει να ανταποκριθεί στο κόστος ζωής.

Η τραγωδία έχει συγκλονίσει ιδιαίτερα την αλβανική κοινότητα της Λέσβου, στην οποία ανήκε ο άτυχος άνδρας. Ο πρόεδρος του Συλλόγου Αλβανών Μεταναστών Λέσβου, Ελμπάν Ντερβισμπεχάι, μίλησε με βαθιά συγκίνηση για έναν άνθρωπο που ήταν γνωστός και αγαπητός στη Μυτιλήνη. Υπενθύμισε ένα περιστατικό πριν από έναν χρόνο, όταν ο ίδιος είχε βουτήξει στη θάλασσα για να σώσει μια 70χρονη γυναίκα που κινδύνευε. «Χωρίς δεύτερη σκέψη έσωσε μια ζωή, και σήμερα βρισκόμαστε εδώ γιατί η δική του χάθηκε μέσα σε συνθήκες ανάγκης και εξαντλητικής δουλειάς», ανέφερε. Περιέγραψε έναν οικογενειάρχη, χαμογελαστό και εργατικό, που αφήνει πίσω τρία παιδιά, το ένα μάλιστα παρόν την ώρα του δυστυχήματος.

Ο πρόεδρος του Παλλεσβιακού Εργατικού Κέντρου, Γιάννης Ζαφειρίου, κατήγγειλε με ένταση την εικόνα ενός συστήματος που γεννά εργατικά ατυχήματα. «Περισσότεροι από 160 εργάτες έχουν χάσει φέτος τη ζωή τους εν ώρα εργασίας. Αυτά δεν είναι ατυχήματα, είναι εγκλήματα που συνεχίζονται γιατί οι υπηρεσίες ελέγχου έχουν αποδεκατιστεί», τόνισε. Υπογράμμισε ότι χιλιάδες εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα αναγκάζονται να κάνουν δεύτερη ή και τρίτη δουλειά για να επιβιώσουν, την ώρα που οι μισθοί εξανεμίζονται πριν καν φτάσει το τέλος του μήνα και οι λογαριασμοί ρεύματος, νερού και φόρων συσσωρεύονται.

Ο πρόεδρος του Συνδικάτου Οικοδόμων Λέσβου, Φώτης Κολαράς, μίλησε για τις δραματικές ελλείψεις στα μέτρα ασφαλείας, ειδικά στον τομέα της οικοδομής. «Τα μέτρα προστασίας είναι ανύπαρκτα, οι κρατικές υπηρεσίες υποστελεχωμένες. Οι εργολάβοι ζητούν να δουλέψουμε πάνω σε σκαλωσιές χωρίς καμία εγγύηση ασφάλειας. Ό,τι κάνει ο κάθε εργάτης, το κάνει μόνος του», τόνισε ξεκάθαρα.

Η Στέλλα Γανωτή από το Συνδικάτο Επισιτιστικών και Τουριστικών Επαγγελμάτων Λέσβου εξέφρασε τη βαθιά θλίψη του σωματείου για τον θάνατο του συναδέλφου, ο οποίος ενώ εργαζόταν σε ψητοπωλείο αναγκάστηκε να κάνει μεροκάματα στην οικοδομή για να συμπληρώσει εισόδημα. Τόνισε ότι τα εργατικά δυστυχήματα σε κατασκευές και τουρισμό αυξάνονται δραματικά και χαρακτήρισε τους χώρους δουλειάς «κυριολεκτικές παγίδες». Κατήγγειλε το πρόσφατο αντεργατικό νομοσχέδιο για τον 13ωρο χρόνο εργασίας, σημειώνοντας ότι ενισχύει την εργοδοτική αυθαιρεσία και ρίχνει τα μέτρα προστασίας στο κενό. «Η ζωή και η υγεία μας δεν είναι κόστος», είπε, ζητώντας άμεση ενίσχυση των μέτρων ασφάλειας και συλλογικό αγώνα μέσα από τα σωματεία.

 Ο Γιάννης Ζαφειρίου, στην παρέμβασή του, επανέλαβε τη θέση του Εργατικού Κέντρου ότι ο θάνατος του 44χρονου εργάτη επιβεβαιώνει όσα εδώ και χρόνια καταγγέλλουν τα ταξικά σωματεία. Επίσης ανέδειξε ότι η χαμηλή μισθοδοσία, η ακρίβεια και η φτώχεια σπρώχνουν χιλιάδες εργαζόμενους σε πολλαπλές δουλειές, ενώ οι χώροι εργασίας έχουν μετατραπεί σε «αρένες θανάτου» με έναν εργαζόμενο να χάνει τη ζωή του σχεδόν κάθε δυο-τρεις ημέρες. Κατήγγειλε με ονομαστική αναφορά τις πολιτικές της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων, οι οποίες, όπως είπε, υπονομεύουν τους ελέγχους και αφήνουν τα εργοτάξια χωρίς εποπτεία. Τοποθετήθηκε ακόμα ενάντια σε προγράμματα όπως το πρόσφατο εξάμηνο της ΔΥΠΑ, που χαρακτηρίζονται από χαμηλή αμοιβή και ελλιπή ασφάλιση, λέγοντας ότι μετατρέπουν τους εργαζόμενους σε «τζάμπα εργατικό δυναμικό».

Οι ομιλητές συμφώνησαν ότι η απώλεια αυτού του εργάτη δεν είναι ένα μεμονωμένο τραγικό γεγονός, αλλά ένας ακόμη κρίκος σε μια μακριά αλυσίδα θανάτων που συνδέονται με τις επισφαλείς εργασιακές συνθήκες, την ακρίβεια και την ανάγκη πολλαπλής απασχόλησης. Το Εργατικό Κέντρο κάλεσε τους εργαζόμενους να μη δέχονται να δουλεύουν χωρίς μέτρα προστασίας και να καταγγέλλουν κάθε παραβίαση στα σωματεία και στις αρχές.

Η συγκέντρωση ολοκληρώθηκε με βαθιά συναισθηματική φόρτιση και με ένα διαρκές αίτημα. Να μην ξεχαστεί αυτός ο θάνατος και να μην προστεθεί ένας ακόμη εργάτης στη μαύρη λίστα της φετινής χρονιάς. Οι παρευρισκόμενοι έφυγαν με το ίδιο κοινό αίσθημα. Ότι πίσω από κάθε αριθμό, υπάρχει ένας άνθρωπος, μια οικογένεια και μια κοινωνία που δεν αντέχει άλλες απώλειες.