Κάθε γενιά έχει τα δικά της προβλήματα, τις δικές της ευκαιρίες, τις ξεχωριστές της προτεραιότητες. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι παρά το χάσμα και τα διαφορετικά πρίσματα που η ηλικία του καθένα μας εκ των πραγμάτων, τοποθετεί στη θεώρηση όλων των ζητημάτων, δεν μπορεί ένας μεγαλύτερος να συναισθανθεί τα προβλήματα των μικρότερων. Προσωπικά μάλιστα έχω αγανακτήσει με όλα όσα καλούνται να στερηθούν οι ανήλικοι, οι σημερινοί έφηβοι, οι μαθητές λυκείου, που μέρα με τη μέρα, χάνουν ολοένα και περισσότερα κεκτημένα «δικαιώματα», άλλων εποχών.

Κατά την ταπεινή μου άποψη το κυρίαρχο έλλειμμα εντοπίζεται στην ειλημμένη πλέον απόφαση της κοινωνίας μας, να προβαίνει με απίστευτη ευκολία και αυστηρότητα σε περιορισμούς. Εξαιτίας της αδυναμίας της να θέσει όρια, να διαπραγματευτεί συμβιβασμούς και να βρει λύσεις στα υπαρκτά ομολογουμένως προβλήματα της νεολαίας, κι ιδιαίτερα εκείνων που άπτονται της χρήσης των νέων τεχνολογιών, βρίσκει διέξοδο στις απαγορεύσεις. Πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι.

Ενδεχομένως αν και τα δικά μου παιδιά ήταν ακόμη ανήλικα να μην ήμουν τόσο ανοιχτόμυαλη και έως και να συμφωνούσα με τις εκάστοτε επιλογές. Τώρα όμως, αποστασιοποιημένη πλέον απ’ την εγγύτητα του θέματος, έχω το πλεονέκτημα να ασκώ υψηλή κριτική. Για τα απλά και τα καθημερινά που σε γονείς και πολιτεία φαντάζουν βουνό.

Η αρχή έγινε με την απαγόρευση της χρήσης των κινητών στα σχολεία. Συνεχίστηκε με την πώληση οινοπνευματωδών σε ανήλικους. Κοντοζυγώνει η διακοπή της συμμετοχής στα κοινωνικά δίκτυα, σε όσους δεν έχουν συμπληρώσει συγκεκριμένο ηλικιακό όριο. Για να μην πούμε για τις συνήθειες που καλώς ή κακώς είχαμε εμείς στα νιάτα μας και κόβονται μαχαίρι. Απ’ το τσιγαράκι στις τουαλέτες του σχολείου, ή τις ομαδικές κοπάνες για μπάνιο, μόλις άνοιγε λιγάκι ο καιρός. Όλα αυτά πλέον ελέγχονται με συγκεκριμένες κατευθύνσεις, σβήνοντας απ’ τους νέους και την παραμικρή αίσθηση ανεμελιάς και ξεγνοιασιάς που φυσιολογικά επιβάλλεται να επικρατούν και να λειτουργούν σε τέτοιες ηλικίες.

Όσοι κουνούν το δάκτυλο στα παιδιά, στους μαθητές, στα γειτονόπουλά τους, ας αναλογιστούν πως έζησαν οι ίδιοι ως ανήλικοι. Τι έκαναν και πώς αντιδρούσαν. Όντως τα πράγματα να είναι πιο πολύπλοκα και σύνθετα, η εγκληματικότητα να έχει βαρέσει ταβάνι και η επίγνωση της κατάστασης να ωθεί στον απόλυτο έλεγχο. Θεωρώ όμως πως η κάθε ηλικία έχει το δικαίωμα σε μικρές ή έστω και λίγο μεγαλύτερες παρεκτροπές, γιατί εντέλει αυτές είναι που σε κάνουν να μαθαίνεις απ’ τα λάθη σου και να σε γεμίζουν εμπειρίες. Άλλωστε ό,τι δεν ζήσεις τότε που πρέπει να το βιώσεις, θα το αναζητήσεις μανιωδώς όταν σου δοθεί η δυνατότητα να το κάνεις. Είναι στην ανθρώπινη φύση με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται για ένα συγκροτημένο ενήλικα.

Και μια πρόταση για προβληματισμό και σκέψη. Ας βάλουν όσοι έχουν ανήλικα παιδιά ή εργάζονται με αυτά, λίγο νερό στο κρασί τους κι ας προσπαθήσουν με κουβέντα και ενσυναίσθηση να τα κατανοήσουν. Ίσως έτσι αντιμετωπιστούν πολύ καλύτερα οι προβληματικές συμπεριφορές, των παιδιών που εκτός του άγχους για τις εξετάσεις και το προσωπικό τους μέλλον δεν έχουν ούτε μια χαραμάδα φωτός στο τούνελ της καθημερινότητάς τους.

Αναλογιστείτε γιατί να είναι δυστυχώς τόσο μα τόσο δύσκολοι οι καιροί για τους ανήλικους μας και πράξτε ό,τι καλύτερο μπορείτε για αυτούς. Δίχως τόση αυστηρότητα και απαγορεύσεις.

Υ.Γ.: Πριν ακριβώς ένα μήνα είχα αναφερθεί στην αναξιοπιστία της κυβέρνησης και κυρίως του Υπουργείου Οικονομίας, για την αυθαίρετη και καταχρηστική λήξη του προγράμματος ’’Σπίτι μου ΙΙ’’, τρεις μήνες νωρίτερα απ’ ό,τι προβλεπόταν.

Τελικά η καθολική κατακραυγή και οι συγκυρίες – κοντοζυγώνουν βλέπετε και εθνικές εκλογές – οδήγησαν στην αναθεώρηση της απαράδεκτης και πρωτοφανούς αυτής απόφασης. Έτσι εξασφαλίστηκαν πόροι για την κανονική υλοποίηση της δράσης, που τυπικά ολοκληρώνεται στις 31 Αυγούστου. Θεωρώ δε πως δεδομένων των συνθηκών – είπαμε εκλογές και εθνική χρηματοδότηση – δεν αποκλείεται να υπάρξει ακόμη και περαιτέρω παράταση.

Σε κάθε περίπτωση έστω και ελάχιστοι δικαιούχοι να αποκτήσουν δική τους στέγη, άξιζαν πέρα για πέρα οι φωνές και οι διαμαρτυρίες όλων όσων αντέδρασαν, αποδεικνύοντας τελικά ότι σε τούτο τον τόπο τίποτε δεν θεωρείται αυτονόητο. Απαιτείται αγώνας και κόπος για να κατακτηθεί.