Σε άλλη πόλη σε άλλη χώρα, ίσως και σε κάποια μέρη στην άλλη Ελλάδα, τέτοια δείγματα αρχιτεκτονικής κληρονομιάς θα αντιμετωπίζονταv ως πολιτιστικός πλούτος. Πόσο μάλλον αν ετούτο το αρχοντόσπιτο για το οποίο συζητάμε, επί της οδού Καβέτσου απέναντι από το παρεκκλήσι της Αγίας Ειρήνης δε συνδέεται μοναχά με την άρχουσα τάξη του νησιού «τότες» αλλά και με ένα από τα πρόσωπα που σφράγισαν με την παρουσία τους την παγκόσμια διανόηση.... Τον Οδυσσέα Ελύτη. Ξέρετε... ετούτον για τον οποίο κομπορρημονούμε αναφερόμενοι στη Λέσβο του Ελύτη. Τρομάρα μας....

Ο λόγος για το αρχοντικό (και των Αλεπουδέληδων) που την περασμένη εβδομάδα άγνωστοι το διέρρηξαν για τρίτη φορά σε ενάμιση χρόνο. Τι πήραν; Τίποτα το ιδιαίτερο. Κάτι μεταλλικά αντικείμενα προς πώληση κατά πάσα πιθανότητα σε εταιρείες ανακύκλωσης.... Τίποτα το ιδιαίτερο, γιατί σε κάποιες διαρρήξεις σημασία δεν έχει τι παίρνουν οι διαρρήκτες όσο αυτό το αίσθημα βιασμού που ξεχειλίζει από τα πορτοπαράθυρα. Γιατί από την ψυχή και το μυαλό κάποιων το τι ξεχειλίζει.... Αφήστε το καλύτερα!

«Ααααα! Πω πω τι ωραίο σπίτι! Πλουσιόσπιτο. Αρχοντικό. Λίρες χρυσές στα κιούπια στο κατώι, διαμαντικά στη βελούδινη μπιζουτιέρα στη μεγάλη κάμαρη.
Αυτά κι άλλα τέτοια φαντάζεται ο κάθε ηλίθιος που σπάει το ήδη σπασμένο και πρόχειρα επισκευασμένο παραθυρόφυλλο που δεν προλάβαμε να φτιάξουμε από την προηγούμενη διάρρηξη.

Μπαίνει να βρει τι; Κάνει υφαντά, δαντέλες, μακραμέδες, κεντημένα με μονόγραμμα λινά σεντόνια λίμπα, τραβώντας τα από την armoire à glace και σκορπώντας τα στο πάτωμα, αναποδογυρίζει συρτάρια που κάθε αντικείμενο είναι πολυχρησιμοποιημένο και τουλάχιστον 100 χρονών, είτε είναι κουταλάκι του τσαγιού είτε δαχτυλήθρα, φύλλο φτερό, μαγαρισμένο από βρώμικα, ξένα δάχτυλα.

Φεύγει με άδεια χέρια αφήνοντας ένα χάος, ένα ιστορικό χάος. Ένα σπίτι αγαπημένο που απ'το σερβανί ως το πλυσταριό φιλοξενεί μνήμες τεσσάρων γενεών. Γεννήσεις, γάμους, θανάτους. Ένα σπίτι - ιστορικό μνημείο με τη βούλα του ΥΠΠΟ. Ένα σπίτι - βάρος. Στο μυαλό, στην καρδιά και στην τσέπη.

Ξέρω ότι εκφράζω τις μύχιες σκέψεις όλων όσοι -τυχεροί;- βρεθήκαμε με τέτοια σπίτια, στη Μυτιλήνη κι αλλού, δώρο κι ανάθεμα τα DowntonAbbey μας, αντί του λίγο πιο συμβατικού, πιο βολικού «εξοχικού»: Μετά από μένα τι; Ποιος; Πώς;».
Ετούτα έγραψε η Μαρίνα Λεωνιδοπούλου, εκ των ιδιοκτητών – ιδιοκτητριών του μοναδικού αυτού ακινήτου, «αναγγέλλοντας» την διάρρηξη – βιασμό της ιστορίας της πόλης.

Γιατί ετούτο το σπίτι που κατάντησε σκονισμένος υποδοχέας των καυσαερίων και της σκόνης της οδού Καβέτσου, με δυο παλούκια ως Ηρακλείς αντί των ιστορικών αιωνόβιων φοινίκων (μήδε για τη σωτηρία τους από το σκαθάρι δε φρόντισαν οι περί τα αυτοδιοικητικά κρατούντες την πόλη της Σαπφούς και του Αλκαίου) είναι η ιστορία της πόλης. Τόσο σημαντικό που ως και το Υπουργείο Πολιτισμού (αυτό το και ως «άνευ πολιτισμού» χαρακτηριζόμενο) το κήρυξε μνημείο. Τι σημαίνει όμως αυτή η κήρυξη; Απολύτως τίποτα. Μήδε φύλλο συκής να κρυφτεί πίσω του η ντροπή για το ότι και ετούτο το αρχοντόσπιτο δε κατάντησε ό,τι η άλλη οδός Καβέτσου. Μπετονένια όρθια σπιρτόκουτα

Όσον αφορά τους ντόπιους επί του πολιτισμού κρατούντες; Αυτοί κι αν δοξάζονται πράττοντας τίποτα. Γιατί αν δεν είναι ετούτο το αρχοντόσπιτο το μουσείο Ελύτη, το μουσείο της πόλης, το κέντρο μελέτης της ιστορίας της οικονομίας ετούτης της πόλης, τότε ποιο απομεινάρι δόξας θα είναι;

Τέλος πάντων. Γκρίνια μεγαλοβδομαδιάτικη θα μου πείτε.... Ο πολιτισμός σε ετούτον τον τόπο, που και ποιον δε γέννησε αρκείται σε ΜπαγκςΜπάνι για σέλφι, ψαλμωδίες μεταλοβδομαδιάτικες και... παραδοσιακά (τρομάρα μας) φαναράκια. Η παράδοση δημιουργείται σε πέντε - έξη χρόνια! Άμα δεν έχεις καμία σχέση με την πόλη και την ιστορία της, παράδοση νομίζεις ότι είδες στα λίγα σου χρόνια.

Καλή Ανάσταση (αν και δεν το βλέπω...).