Η ζωή του σπουδαίου Λέσβιου λαϊκού ζωγράφου, Θεόφιλου σε μια διαδρομή από τη Σμύρνη, το Πήλιο και την αγαπημένη του Λέσβο ενσαρκώθηκε μοναδικά από τον Θοδωρή Προκοπίου, χάρη στο 1ο Φεστιβάλ Τέχνης της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου στο Κάστρο Μυτιλήνης.

Ο πατέρας του Θεόφιλου, τσαγκάρης, τον προόριζε για διάδοχό του στη δουλειά, ενώ εκείνος είχε άλλα όνειρα. Ήθελε να δώσει ζωή στα πράγματα γύρω του και να δημιουργήσει τα δικά του χρώματα, παίζοντας με το σκοτάδι και το φως. Αντιμετώπισε πολλές βιοποριστικές δυσκολίες αναγκαζόμενος να κάνει δουλειές του ποδαριού για να επιβιώσει. Ταξίδεψε στο Βόλο όπου ζωγράφισε εκεί σπίτια και καφενεία, καθώς και στη Σμύρνη την οποία λάτρεψε. Εκεί έζησε τον ανεκπλήρωτο έρωτα και πληγώθηκε, απολαμβάνοντας όμως μια άλλη δημιουργική Ελλάδα και την πλούσια ιστορία της. Εμπειρία που τον έκανε να μαραζώσει όταν έμαθε ότι κάηκε η Σμύρνη.

Παρά τις πρόχειρες δουλειές και περισσότερο τις αναδουλειές του, εκείνος δεν είχε άλλη επιλογή παρά να ακολουθήσει την τέχνη του, τον δρόμο της καρδιάς του. Οι περισσότεροι άνθρωποι του καιρού του τον θεώρησαν μισότρελο καλλιτέχνη και αποκαταστάθηκε μόνο όταν τον ανακάλυψε ο Στρατής Ελευθεριάδης - Τεριάντ, καθώς οι μεγάλοι ευρωπαίοι ζωγράφοι είδαν έργα του και ενθουσιάστηκαν.

Η θεατρολόγος Μαρία Μαρή εύστοχα επισημαίνει ότι το κείμενο του Θανάση Σκρουμπέλου απέδωσε γλαφυρά την προσωπικότητα του τόσο απλού, αλλά και τόσο ιδιαίτερου ζωγράφου. Η σκηνοθεσία του Νίκου Βερλέκη εξυπηρέτησε τις ανάγκες του κειμένου και ανέδειξε τις ικανότητες του Θοδωρή Προκοπίου, αυτού του σπουδαίου ηθοποιού. Εκείνος πάντα με τη φουστανέλα κινούμενος ανάμεσα σε πίνακες του Θεόφιλου την ψυχοσύνθεση του οποίου αποδίδει αριστοτεχνικά. Με στραμμένο το βλέμμα στην Ελλάδα και στο φως της, με τη Μυτιλήνη πάντα στην καρδιά, με τη συγκίνηση της τοπικής μουσικής και εκείνης των παραλίων της Ιωνίας και της Αιολίας, φέρει επί σκηνής την αύρα του Θεόφιλου και η καρδιά του χτυπά στη διάρκεια της παράστασης όπως εκείνου, δακρύζοντας όπως εκείνος, καθηλώνοντας το κοινό με την αυθεντικότητα και την αμεσότητά του.