Τον πρώτο χρόνο ήμουνα άγιο παιδί στρωμένο
Το δεύτερο με γέλασε μια πλάνα αγκαλιά
Τον τρίτο ξημερώθηκα σε άγνωστα κρεβάτια
Τον τέταρτο τους φίλους μου αποχαιρέτησα…
(«Χαμένο Ρούχο», στίχοι Θ. Παπακωνσταντίνου, μουσική Σ. Μάλαμας)

Συγχαρητήρια, πέρασες στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου! Πρέπει να έχω γράψει αυτή την πρόταση πάνω από 10 φορές, μέσα σε πολλά χρόνια, και όχι ως δημοσιογράφος, αλλά για να καλωσορίσω τους πρωτοετείς, άλλοτε ως φοιτήτρια Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας κι άλλοτε ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια. Η εισαγωγή μου πάντα προσπαθούσα να είναι ευχάριστη, να μπω στη θέση εκείνου και εκείνης που πάει να εγγραφεί στη γραμματεία είτε με κηδεμόνα είτε μόνη της.
«Μα καλά… ξέρεις πού πέρασες και τι θα σπουδάσεις και πού θα δουλέψεις μετά; Μάλλον όχι!» ακολουθούσε συνήθως με ευχάριστη διάθεση το κείμενο καλωσορίσματος για να επισημάνει σε όποιον το διαβάζει ότι… οκ, οι περισσότεροι δεν ξέραμε και είναι φυσιολογικό. Τα τμήματα της Μυτιλήνης, όπου εδρεύει το Πανεπιστήμιο Αιγαίου δεν είναι πολυδιαφημισμένα και το νησί της Λέσβου επίσης. Οπότε το «πού βρίσκομαι και τι κάνω εδώ» αποτελούσε ένα υπαρξιακό ζήτημα εκατοντάδων 18χρονων τη δεκαετία του 1990 και του 2000…
Σε ένα πολύ συγκινητικό γκρουπάκι στο facebookαπόφοιτοι της δεκαετίας του 2000 συγκέντρωσαν εκατοντάδες αναμνήσεις και μοιράστηκαν εμπειρίες. Τότε που τα τμήματα του Πανεπιστημίου στη Μυτιλήνη δεν ήταν συγκεντρωμένα στον Λόφο Ξενία (σ.σ. έμεινε να τον λένε έτσι λόγω ενός παλιού ξενοδοχείου που ούτε εκείνοι πρόλαβαν), αλλά ήταν διάσπαρτα, στο «Παπαρίσβα» στην Επάνω Σκάλα, στην ΑΤΕ, κτήριο της Αγροτικής Τράπεζας, στο Μπίνειο, στην Τυρταίου (εκείνο το στενάκι που σε οδηγεί ένα πολύ παλιό περίπτερο επί της Ερμού), στην Αγίου Συμεών και… «βάλε με το νου σ’» που λένε κι εδώ στη Μυτιλήνη.
Γενικώς η ντοπιολαλιά και οι εκφράσεις της, όπως τα «μουρέλια» ήταν από τα πρώτα θέματα στις συζητήσεις των πρωτοετών, εξού και το Φαγί (που παραγγέλνεις ηλεκτρονικά φαγητό). Ένα άλλο γνώριμο πρώτο αστείο ήταν το να φωνάξεις… «Στρατή», όταν είσαι σε μια ταβέρνα, όπου από τις πολυάριθμες απαντήσεις θαμώνων καταλάβαινες ότι σπουδάζεις στην πόλη των πολλών Στρατήδων, που πρόσεχε, όμως δεν γιορτάζουν του Αγίου Ευστρατίου, αλλά στις 8 Νοεμβρίου, του Στρατηλάτη, που είναι και αργία και δεν έχεις μάθημα. Στις συζητήσεις κυριαρχούσε έντονα το όνομα του καραβιού με το οποίο ήρθες, αναρωτιόνταν όλοι γιατί αργεί τόσο πολύ και γιατί παγώνεις στην οικονομική θέση, και κάποιος παλιός έλεγε θα συνηθίσεις με τον ανάλογο εξοπλισμό. Επίσης θα σε συμβούλευε να γραφτείς και σε κάποια από τις φοιτητικές ομάδες γιατί τον χειμώνα λόγω των απαγορευτικών θα έμενες πολύ καιρό εδώ.
Πέρα από το μάθημα λοιπόν, τη γνωριμία με τη γραμματεία, τη λέσχη σίτισης, τη βιβλιοθήκη, το να ζεις στη Μυτιλήνη, να μάθεις τα ωραία στέκια και πού μπορείς να πας όμορφες βόλτες, πάντα με καθαρό αέρα παρέμενε και παραμένει ο σημαντικός λόγος για τον οποίο «δένεσαι» με τις παρέες σου. Αυτές οι εμπειρίες μένουν για πάντα.
Πήγαμε στον «Κάβουρα», στις «Εμπυρίες». Δοκιμάσαμε τα πρώτα μας κολοκυθολούλουδα, μπουρεκάκια, σαρδέλες, γκιουζλεμέδες, κρουασάν από τον φούρνο του Ταξιάρχη στις 5 το πρωί έπειτα από ξενύχτια.. Ανταμώσαμε στα μαθήματα, και στα αμφιθέατρα ανταλλάξαμε σημειώσεις και ιδέες, ψηφίσαμε καταλήψεις και προτάσεις για την εκπαίδευση, μαλώσαμε τα βράδια στα σοκάκια, διεκδικήσαμε δωρεάν ολική σίτιση, αναλάβαμε τα πρώτα μας κατοικίδια από την «Κιβωτό», πετάξαμε χαρταετό, περάσαμε γιορτές και καλοκαίρια ξεναγώντας το νησί σε φίλους και γονείς, προλάβαμε το ίντερνετ που δεν πρέπει να μιλάς στο τηλέφωνο. Διαβάσαμε αφισοκολλημένο στους τοίχους το ρητό «Λα καταστασιόντρέζαπελπιστίκ», για το οποίο εσχάτως μάθαμε ότι εκτυπώθηκε σε 100 τεμάχια, χοντρό γυαλιστερό χαρτί, από το καινούριο –τότε-πλότερ στο τυπογραφείο του Δούκα.
Ο Κώστας Κ. λέει αν η ζωή του στη Μυτιλήνη ήταν βιβλίο θα ήταν «Φόβος και Παράνοια στη Λαγκάδα». Ο Πιέρο Λ. θυμάται να περιμένει με αγωνία τον βαθμό του σ’ ένα μάθημα, και τελικά η γραμματεία να τον ενημερώνει ότι το πέρασε την προηγούμενη χρονιά. Στην κατηγορία… «Παράξενοι γείτονες», η Θεοδώρα Γ. θυμάται τον γείτονα του πάνω ορόφου: «Στρατιωτικός, τσέκαρε τι ώρα έφευγα και τι ώρα γυρνούσα.Και το καλύτερο, έπιασε καποια στιγμή τον μπαμπά μου και του είπε: «η κόρης σας, γυρνάει πρωί», και η απάντηση του μπαμπά μου: «της είπα να γυρνάει μέρα για να βλέπει το δρόμο..».
Στο «Κάστρο» στο τέλος της Ερμού, προετοιμαστήκαμε για 8 με 9 συνεχή μαθήματα σε εξεταστική, αν και ταβέρνα, μετά το κάμπινγκ αρχές Σεπτέμβρη στην Ερεσό και τον Χρούσο. Στο «Ναυάγιο» δώσαμε ραντεβού, στο «Μουσικό» δουλέψαμε και ζήσαμε οι «εναλλακτικοί» ή οι «άπλυτοι», όπως έλεγαν οι «τρέντυ» της προκυμαίας που ζούσαν στον ρυθμό του Marush και κάποια στιγμή όλοι, μα όλοι και όλες μας περπατήσαμε κατά μόνας όλη την Ερμού από το 1 της έως το τέλος της παλιάς αγοράς συνειδητοποιώντας ότι η ενηλικίωση είναι δύσκολη, μα πολύ όμορφη.

*To παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στο free press περιοδικο της Λέσβου ΠΛΑΤΕΙΑ που κυκλοφορεί