Και κάπως έτσι, σε απόδειξη ότι ο εγκληματίας επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος μάθαμε πως η... «μεγάλη μας φίλη», η Εθνική – τρομάρα μας – Τράπεζα δέσμευσε τα χρήματα που είχαν συγκεντρωθεί από τη συνεισφορά των πολιτών για την αντιμετώπιση του σοβαρού προβλήματος της μικρής Αθανασίας με καταγωγή από τη Θερμή γιατί λέει είναι προϊόν.... εράνου!

Ο οικονομικός κολοσσός που δημιουργήθηκε από το αίμα και το δάκρυ του Ελληνικού λαού, ο διαχειριστής ακόμα και του ταμείου ανταλλάξιμης περιουσίας του ματωμένου προσφυγικού Ελληνισμού της Μικρασίας, ο οργανισμός που κατέρρευσε μαζί με την οικονομία που στήριξε σαν το τελευταίο τοκογλυφικό παραμάγαζο και ζει χάρη στην ανακεφαλαιοποίηση με χρήματα που συνεισέφερε υποχρεωτικά από τη σύνταξη του ο παππούς και η γιαγιά όλων μας, δέσμευσε τα χρήματα που κατέθεσαν οι πολίτες για να ζήσει η Αθανασία.

Η 14χρονη Αθανασία, η οποία διαγνώστηκε με μελανοκυτταρικό όγκο στο πίσω μέρος του δεξιού ματιού, εγχειρίστηκε και όταν οι γονείς της είπαν να πληρώσουν το ιατρικό κέντρο της Γερμανίας όπου χειρουργήθηκε το παιδί τους χρησιμοποιώντας αυτά τα χρήματα, διαπίστωσαν ότι ήταν δεσμευμένα!

Θυμηθήκαμε το λοιπόν με αφορμή ετούτο το τελευταίο κάμωμα της Εθνικής Τράπεζας (όχι πως οι άλλες τράπεζες είναι καλύτερες) την περίπτωση του μικρού Παναγιώτη που είχε συγκλονίσει πριν 20 χρόνια την Ελλάδα και όχι μόνο. Τι σας θυμίζω θα μου πείτε...

Πριν 20 χρόνια σε συνθήκες οικονομικής ευμάρειας, τότε που όλοι τρέχαμε με τις ροζ φυλλάδες κάτω από τη μασχάλη από χρηματιστηριακό γραφείο σε χρηματιστηριακό γραφείο και όλοι θεωρούσαμε εαυτόν νομπελίστα οικονομολόγο και λέγαμε πως τρέχαν οι παράδες από τα μπατζάκια μας, δε δόθηκε η ευκαιρία σε ένα παιδί να ζήσει. Από την Τράπεζα που καμωνόμασταν πως κατείχαμε μετοχές της απλές και προνομιακές... καταδικάστηκε ένα παιδάκι τεσσάρων χρονών σε θάνατο.

Πολλές δεκάδες εκατομμύρια δραχμές δεσμεύτηκαν στη βάση ενός ξεχασμένου νόμου που ανασύρθηκε από το συρτάρι σε όφελος της.... γραφειοκρατικής ορθότητας και του τραπεζικού χουτζιρέ. Ακολούθησαν κι εγώ δε ξέρω πόσοι θάνατοι. Ο θάνατος του μικρόκοσμου μιας, η κατάρρευση με θόρυβο των πάντων, οι υπεύθυνοι για όλα ετούτα επέστρεψαν δικαιωμένοι τρίβοντας μας στη μούρη το συγχωροχάρτι που τους απονείμαμε. Κι εγώ σας θυμίζω το μικρό Παναγιωτάκη;

Ο μικρός Παναγιώτης Βασιλέλλης από ένα χωριό της Γέρας είχε προσβληθεί από σπάνια μορφή καρκίνου (νευροβλάστωμα δεξιού επινεφριδίου) και σε ηλικία τριών ετών, τον Μάρτιο του 2001, έχασε τη μάχη για τη ζωή. Από προσφορές πολιτών είχε συγκεντρωθεί το ποσό των σημερινών 300.000 περίπου ευρώ για να μπορέσει να κάνει επέμβαση στο νοσοκομείο Μemorial Sloan Κettering Cancer Center της Νέας Υόρκης.

Τα χρήματα, όμως, δεν εκταμιεύτηκαν από τους γονείς του μικρού Παναγιώτη Στρατή και Γεωργία Βασιλέλλη καθώς εξαιτίας νομικών κωλυμάτων είχαν μπλοκαριστεί από την Εθνική Τράπεζα. Η αποδέσμευση του τραπεζικού λογαριασμού έγινε μετά το θόρυβο που προκλήθηκε, δύο ημέρες μετά τον θάνατο του άτυχου παιδιού!

Οι γονείς του Παναγιώτη έξω από τη Εθνική Τράπεζα σε παράσταση διαμαρτυρίας μετά το θάνατο του

Με υπαινιγμούς και μισόλογα, δολοφόνησαν για δεύτερη φορά τον μικρό Παναγιώτη. Από τους υπεύθυνους σύμφωνα με το κοινόν περί δικαίου αίσθημα της δολοφονίας του μικρού Παναγιώτη πολιτικούς και τραπεζικούς παράγοντες που ανέλαβαν χρέη Θεού, ειπώθηκε πως «η ασθένειά του δεν ήταν ιάσιμη».

Η κατακραυγή οδήγησε στην απόφαση τα χρήματα να δοθούν σε παιδικά ιδρύματα, έγιναν οι σχετικές ερωτήσεις στη Βουλή, ζητήθηκαν παραιτήσεις, δόθηκαν διευκρινίσεις από τους αρμόδιους τραπεζικούς οργανισμούς, η Εθνική Τράπεζα δια της χρήσης δικηγόρου στελέχους του μετέπειτα (αλλά και σήμερα) κυβερνητικού κόμματος άφησε να εννοηθεί πως έχει «κρυφά χαρτιά» για την υπόθεση, ο Συνήγορος του Πολίτη επεσήμανε λάθος χειρισμούς, ο Παναγιώτης θάφτηκε κάτω από όλα αυτά.

Ασθμαίνουσα η τότε Κυβέρνηση έσπευσε να ψηφίσει σχετική διάταξη, με την οποία αποδεσμεύονταν τα συγκεντρωμένα από εισφορές χρήματα πολιτών σε εξαιρετικά κατεπείγουσες περιπτώσεις. Αδιάντροπα ο ακόμα επιθυμών να μας σώσει αρμόδιος τότε Υπουργός έσπευσε και αυτός να δηλώσει «Δυστυχώς για την περίπτωση του μικρού ήταν αργά».

Η οικογένεια Βασιλέλλη προσέφυγε στη Δικαιοσύνη, ζητώντας την τιμωρία των υπευθύνων και την απόδοση τού παρακρατημένου ποσού συν χρηματική αποζημίωση• χρήματα τα οποίο θα διοχετεύονταν σε κοινωφελή ιδρύματα. Στο εδώλιο κάθισαν πέντε άτομα, με την κατηγορία της «πράξης τής θανατηφόρου εκθέσεως»: Ο τότε διευθυντής τού τμήματος Παιδιατρικής Αιματολογίας και Ογκολογίας τού Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία». Ο τότε περιφερειακός διοικητής και διοικητικός προϊστάμενος Πειραιά και Νήσων Αιγαίου και Κρήτης, ο τότε διευθυντής και ο υποδιευθυντής τού υποκαταστήματος της Εθνικής Τράπεζας στη Μυτιλήνη. Μαζί τους και ο γενικός διευθυντής των νομικών υπηρεσιών της ίδιας τράπεζας.

Το Δεκέμβριο τού 2008, η Δικαιοσύνη δια του Συμβουλίου Εφετών Αιγαίου αποφάνθηκε πώς ουδείς είχε ευθύνη για τον θάνατο τού παιδιού, ενώ το 2009 η αίτηση αναίρεσης της αποφάσεως αυτής από τον αντεισαγγελέα τού Αρείου Πάγου, απορρίφθηκε από το Ποινικό Τμήμα τού Αρείου Πάγου.Οι αρεοπαγίτες έκριναν ότι το απαλλακτικό βούλευμα είχε... την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία που απαιτεί το Σύνταγμα!

Τόσο απλά η υπόθεση Βασιλέλλη θάφτηκε για πάντα…
Κάπως έτσι τώρα προέκυψε η υπόθεση της 14χρονης Αθανασίας.
Α ναι.... Καλά Χριστούγεννα.