Ο τελευταίος αγιασμός των υδάτων από εκείνο το ίδιο μέρος στο λιμάνι του Αϊβαλιού, είχε γίνει στα 1922. Σε εκείνα τα Φώτα που παρά τις προσπάθειες των νέων της Μικρασιάτικης πόλης να τον ανασύρουν, ο σταυρός λένε δεν βρέθηκε ποτέ. Οι Αϊβαλιώτες σταυροκοπήθηκαν γρήγορα γρήγορα για τη γρουσουζιά του χαμένου σταυρού και γύρισαν σπίτια τους… Τι θα μπορούσε να συμβεί εξάλλου; Το μέτωπο με τους Τούρκους ήταν πολλές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Δε πέρασαν παρά οκτώ μήνες κι όσοι έζησαν έφευγαν για πάντα πρόσφυγες…

Σαββάτο των Φώτων, 6 Ιανουαρίου 2007, απόγευμα, την ώρα που ο ήλιος έδυε πίσω από την Αγία Παρασκευή του Κόντογλου λίγοι προσκυνητές της Αιολικής γης από τη Μυτιλήνη συμμετείχαν 85 χρόνια μετά από τότες, στον πρώτο μετά το 1922 αγιασμό των υδάτων. Πολλοί από αυτούς απόγονοι προσφύγων από τη Μικρασιατική αλησμόνητη πατρίδα έζησαν τη μοναδικότητα της στιγμής του αγιασμού των υδάτων εκεί στο Αϊβαλιώτικο μπουγάζι που δέχθηκαν τον ξύλινο σταυρό και χρύσισαν θαρρείς.

«Είμαστε εδώ, είπε ο π. Κύριλλος Συκής τότε Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, σημερινός Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου, που τέλεσε τον αγιασμό των υδάτων, διεκδικώντας την ιστορική μνήμη, το δικαίωμα της μνημόνευσης των γονιών μας και των παππούδων μας που κοιμούνται σε ετούτα τα χώματα. Αλλά και διαδηλώνοντας υπέρ του Ευρωπαϊκού προσανατολισμού της Τουρκίας με κατοχυρωμένα και στην πράξη το δικαίωμα της ανεξιθρησκίας και της ελευθερίας στη θρησκευτική έκφραση αλλά και τα άλλα κοινωνικά δικαιώματα των Τούρκων πολιτών κι ανάμεσα τους των ομογενών μας στην Πόλη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο, στη Σμύρνη και όπου αλλού ζουν. Είμαστε εδώ, είχε καταλήξει ο π. Κύριλλος για να ευχηθούμε και καλή φώτιση σε όσους βρίσκονται στα σκοτάδια της μισαλλοδοξίας και του εθνικισμού».

Τυχεροί όσου έζησαν το ταξίδι... Έχουν στασίδι να ακουμπήσουν. Αλί σε όσους και τότες και σήμερα δήθεν πατριώτες, δήθεν χριστιανοί, απαγκιάζουν σε δήθεν στασίδια...