Μια επικίνδυνη ζωονόσος για τα κοπάδια των προβάτων είναι η παστεριδίαση, μια μορφή πνευμονίας. Η οποία μπορεί να αντιμετωπισθεί αρκεί ο κτηνοτρόφος να αντιληφθεί γρήγορα την ύπαρξη των κρουσμάτων στο κοπάδι του. Ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Κτηνιατρικής Λέσβου Στρατής Τσομπανέλλης τονίζει πως υπάρχει η δυνατότητα εμβολιασμού των άρρωστων ζώων και παράλληλα με πολύ προσπάθεια και την κατάλληλη αγωγή μπορούν να σωθούν και τα ζώα που έχουν νοσήσει.
Τις προηγούμενες ημέρες εντοπίσθηκε κρούσμα της νόσου στην περιοχή της Γέρας, ωστόσο όπως εξηγεί ο κ. Τσομπανέλλης πως είναι λάθος να πιστέψει κανείς πως πρόκειται για ένα τοπικό πρόβλημα.

Τα προληπτικά μέτρα που μπορούν να ληφθούν από τους κτηνοτρόφους για να αντιμετωπισθούν τα κρούσματα είναι:

Η αποφυγή της υγρασίας του περιβάλλοντος και της υψηλής υγρασίας στην τροφή, αλλά και του υπερπληθυσμού στο στάβλο. Αυτό σημαίνει πως το κοπάδι πρέπει να βρίσκεται σε καλά αεριζόμενο και επαρκούς έκτασης στάβλο. Το δάπεδο μπορεί να καλυφθεί με ένα στρώμα 5-10 εκατοστών μαρμαρόσκονης, η οποία βοηθά στην μείωση της υγρασίας και της αμμωνίας στην ατμόσφαιρα και δρα ως απολυμαντικό μειώνοντας τον αριθμό των βακτηριδίων, και πάνω από αυτό να τοποθετηθεί στρωμνή από άχυρο ή πριονίδι, η οποία πρέπει να αλλάζεται συχνά. Ακόμα, απαιτείται ο έλεγχος πιθανού προβλήματος μυικής δυστροφίας ή προϊούσας πνευμονίας στο κοπάδι.

Επίσης συστήνεται τα ζώα αναπαραγωγής πρέπει να εμβολιάζονται δυο φορές σε μεσοδιάστημα 3-4 εβδομάδων, περίπου την εποχή των συζεύξεων. Έπειτα μια τρίτη αναμνηστική δόση πρέπει να δίνεται 4-6 εβδομάδες πριν τον αναμενόμενο τοκετό. Με το εμβολιακό αυτό πρόγραμμα τα αρνιά αποκτούν ανοσία, που διαρκεί μέχρι την 5η εβδομάδα της ζωής τους. Για να συνεχίσουν να καλύπτονται τα αρνιά πρέπει να εμβολιαστούν δύο φορές σε μεσοδιάστημα 4 εβδομάδων, αρχίζοντας από την ηλικία των 10 περίπου ημερών. Αρνιά με άγνωστο εμβολιακό παρελθόν, που εισάγονται μέσα στην εκτροφή πρέπει αμέσως να λαμβάνουν μια πρώτη δόση του εμβολίου και να συνεχίζουν με μια δεύτερη 3-4 εβδομάδες αργότερα.

Παράγοντες που συμβάλουν στην εμφάνιση της νόσου θεωρούνται η πιθανή πρόσφατη μετακίνηση του κοπαδιού, η απότομη αλλαγή των κλιματολογικών συνθηκών, η εφαρμογή κάποιας αγωγής, οι κακές συνθήκες σταβλισμού, όπως ο υπερπληθυσμός, οι κλειστοί θάλαμοι με αυξημένη υγρασία στρωμνής και υψηλές συγκεντρώσεις αμμωνίας..

Η διάρκεια της νόσου είναι βραχεία. Μερικά ζώα εμφανίζουν κατάπτωση, πυρετό και κοπιώδη αναπνοή, ενώ μένουν ξεχωριστά από το υπόλοιπο κοπάδι και είναι απρόθυμα να το ακολουθήσουν.

Η νόσος, ακόμα, μπορεί να συνοδεύεται από βήχα και κρούστες ρινικού και οφθαλμικού εκκρίματος. Η θνησιμότητα σπάνια υπερβαίνει το 10%.

Προσβάλλονται κυρίως ζώα ηλικίας έως 6 μηνών περίπου.