Η αναπηρία δεν είναι η απώλεια όρασης, δεν είναι η απώλεια ακοής, δεν είναι η δυσκολία κατανόησης, δεν είναι η έλλειψη κινητικών ικανοτήτων. Αναπηρία είναι το αποτέλεσμα της αδυναμίας της κοινωνίας να προσαρμόσει, να εντάξει και να αναπαλαιώσει την καθημερινότητα της σε ένα περιβάλλον (κοινωνικό ) για όλους. Σε ένα περιβάλλον που είναι ικανό να προβλέψει, να εξυπηρετήσει και να λειτουργήσει για όλα τα άτομα, χωρίς να υποβόσκει κάποιο στερεότυπο για το τι είναι «φυσιολογικό» και «αποδεκτό» και τι όχι.

Για την ακρίβεια, η αναπηρία είναι μια κοινωνική κατασκευή, η οποία απορρέει και προκύπτει από γνωστικές εικόνες, σύμβολα και αναπαραστάσεις που (λανθασμένα) θεωρούνται «κανονικά». Τα άτομα με αναπηρία εμείς τα χαρακτηρίζουμε και τα καθιστούμε ανάπηρα. Δεν υπήρξε ποτέ κανένας οδηγός που να υποδεικνύει και να προτάσσει τα χαρακτηριστικά εκείνα που καθιστούν ένα άτομο «φυσιολογικό». Οι πράξεις μας είναι αυτές που κάνουν δύσκολη την ζωή των ατόμων αυτών. Η αδιαφορία μας, η αναισθησία μας, ο εγωκεντρισμός μας και οι προκαταλήψεις μας. Στην Ελλάδα έχουμε πολλές συμπεριφορές που σηματοδοτούν αυτό το πλαίσιο αδιαφορίας και απραξίας.

Παρκάρουμε σε θέσεις ΑμεΑ με την δικαιολογία «5 λεπτά θα κάνω», δεν εντάσσουμε τα άτομα αυτά στον κοινωνικό μας κύκλο με την λογική ότι «δεν μπορούμε να ταιριάξουμε τις συνήθειες μας» ή μπορεί ακόμα και να φοβόμαστε ότι η μορφή αναπηρίας τους ίσως είναι μεταδοτική, η εκπαίδευση μας είναι εκ διαμέτρου ρατσιστική, καθιστώντας όλα τα άτομα με αναπηρία ανήμπορα να κοινωνικοποιηθούν σε ένα ισότιμο πλαίσιο εκπαίδευσης, οι χώροι εργασίας είναι επίσης αντίθετοι με τις ανάγκες τους, η πολιτεία δεν έχει καμιά σχέση με την ενσωμάτωση τους στην κοινωνία, διότι απλά τους πετάει κάτι επιδόματα (και αυτά λειψά) και πάρα πάρα πολλά ακόμη.

Επίσης ποτέ μας δεν τους ακούμε. Ζουν ανάμεσα μας και κάνουμε ότι δεν υπάρχουν. Προσποιούμαστε ότι νοιαζόμαστε για αυτούς, ενώ στην πραγματικότητα μέσα μας τους αντιμετωπίζουμε σαν εξωγήινους και επικίνδυνους. Τους κοιτάμε επίμονα, χωρίς να αναρωτιόμαστε αν τους φέρνουμε σε δύσκολη θέση. Τους κάνουμε να ντρέπονται για αυτό που είναι, χωρίς πρώτα να σκεφτούμε ότι δεν έχουν απολύτως τίποτα κακό. Είναι άνθρωποι και οφείλουμε να τους δείξουμε ότι αυτή η κοινωνία είναι για όλους μας. Για μια κοινωνία συμπερίληψης και ισότητας, το μόνο που χρειάζεται είναι, αλληλεγγύη και ενσυναίσθηση. Είναι δύο αγαθά που δεν κοστίζουν τίποτα και δημιουργούν ένα καλύτερο μέλλον για όλους μας και ειδικά για τις νεότερες γενιές.