«Η αγάπη αποσκοπεί στο να μπορεί ο ένας να δίνει χαρά στον άλλον· να στερούμαι εγώ εκουσίως, για να έχει περισσότερα ο άλλος· να θυσιάζω τον εαυτό μου, για να νιώθει ο άλλος άνετα, να νοιώθει ασφάλεια στη ζωή του».

+Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.

Τα απανωτά κρούσματα κορονοϊού που καθημερινά διαπιστώνονται στη Λέσβο, καθώς φαίνεται από το σχετικό δημοσιογραφικό ρεπορτάζ, προέρχονται από ιερούς ναούς. Το γεγονός αυτό σιγά σιγά δείχνει τους δύο πόλους που, σ’ ότι αφορά στην πανδημία, κυριαρχούν στην ελληνική κοινωνία: ο πρώτος είναι η πραγματικότητα ύπαρξης του νέου ιού, ενώ ο δεύτερος είναι η ευρεία διάδοση μιας φαντασιακής πραγματικότητας πως όλα όσα ακούμε και βλέπουμε γύρω από τον COVID 19 είναι συνομωσία. Εδώ, η Διοικούσα Εκκλησία της Ελλάδος κι όχι μόνο – το Οικουμενικό Πατριαρχείο κι αυτό με αγάπη Χριστού λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψιν τι λέγει η επιστήμη της Ιατρικής - ακούει την επιστημονική κοινότητα, κι ευτυχώς υιοθετεί τις οδηγίες της, ενημερώνοντας ταυτόχρονα τους πιστούς της για τους υπαρκτούς κινδύνους από τη μη τήρηση των προβλεπόμενων μέτρων προφύλαξης. Μέχρις εδώ, νομίζω, πως σ’ ότι αφορά στη σχέση της επίσημης Εκκλησίας με την επιστήμη, τα πράγματα φαίνεται να κυλούν ομαλά. Το πρόβλημα, όμως, που υπάρχει με πάρα πολλούς εκπροσώπους της σε Τοπικές Εκκλησίες είναι ιδιαίτερα περίπλοκο και οξύ: ιερείς και μαζί τους πολλοί πιστοί «οπαδοί τους» αρνούνται πως είναι υπαρκτό το πρόβλημα της πανδημίας.

Προς αποφυγή τυχόν παρανοήσεων και παρεξηγήσεων, ευθύς αμέσως θα καταγράψω που, κατά τη γνώμη μου, οφείλεται ετούτος ο «Χριστιανισμός μιας Εκκλησίας “αγοράς” με ταυτόχρονη παροχή θρησκευτικών υπηρεσιών», κι όχι ένας Χριστιανισμός της αγάπης και της φιλανθρωπίας. Για να τεκμηριώσω την παραπάνω θέση μου θα επικαλεστώ την άποψη ενός αγαπητού συναδέλφου, του Γιώργου Βλαντή, που κατά την περίοδο όταν προετοιμαζόταν η Σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου – οι εργασίες της έγιναν από τις 18 μέχρι 26 Ιουνίου 2016 – σ’ ένα άρθρο του δημοσιευμένο στο πρωτοποριακό περιοδικό Ανθίβολα, έγραφε πως πολλά «ορθόδοξα περιβάλλοντα» αξιώνουν το ρόλο του θεματοφύλακα της Ορθόδοξης πίστης κι από το περιθώριο όπου βρίσκονται δεν χάνουν την ευκαιρία να διεκδικούν το ρόλο του κέντρου, με τις φονταμενταλιστικές πρακτικές τους και τα πλέον κραυγαλέα παραληρήματά τους, που, προφανώς χρήζουν ψυχιατρικής αντιμετώπισης, επολέμησαν και συνεχίζουν να πολεμούν την παραπάνω Σύνοδο. Όπως και τότε, λοιπόν, έτσι και σήμερα, παρόμοια «ορθόδοξα περιβάλλοντα», πιστοί οπαδοί ενός Ορθόδοξου φονταμενταλισμού που πράγματι είναι υπαρκτός, δεν χάνουν την ευκαιρία να δείχνουν την καχυποψία τους έναντι της ιατρικής επιστήμης, με αποτέλεσμα να εκφράζουν ποικίλες απόψεις γύρω από τον COVID 19· ότι δηλαδή είναι δημιούργημα του διαβόλου, ότι επίκειται η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, ότι τη χρήση της μάσκας στους ιερούς ναούς δεν τη θέλει ο Χριστός, ότι η Διοικούσα Εκκλησία και το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι όργανα του Οικουμενισμού, και πολλά άλλα ευτράπελα, που με επικίνδυνο τρόπο βρίσκουν έδαφος και αναπτύσσονται σε πολλά μέσα θρησκευτικής Διαδικτυακής τρομοκρατίας.

Στην παρούσα φάση, την τόσο επικίνδυνη για τη δημόσια υγεία, έχω τη γνώμη πως η Διοικούσα Εκκλησία της Ελλάδας οφείλει να επανεξετάσει πιο σοβαρά τη θέση της έναντι όλων αυτών των γραφικών και άκρως επικίνδυνων νοοτροπιών. Από τη δική της πλευρά η θεολογική επιστήμη, από τη στιγμή που ενέσκηψε η πανδημία το έπραξε. Το Κέντρο Οικουμενικών, Ιεραποστολικών και Περιβαλλοντικών Μελετών (CEMES), από τις 6 μέχρι τις 10 Απριλίου 2020, διεξήγαγε Διεθνές Διαδικτυακό Σεμινάριο με τίτλο: «Θρησκευτικές Κοινότητες και Εκκλησία σε περίοδο πανδημίας», με συμμετοχή πάρα πολλών θεολόγων, ιστορικών, πολιτικών, κοινωνιολόγων κ.ά. Η έκδοση των Πρακτικών που σύντομα θα γίνει, δείχνει όχι μόνο την υπευθυνότητα του θεολογικού κυρίως χώρου για την ενσκήψασα πανδημία, αλλά και πως η Ορθόδοξη θεολογική σκέψη στέκεται έναντί της, μιας και έχει σοβαρές επιπτώσεις στη ζωή της Εκκλησίας. Στην ίδια τροχιά κινείται και η έκδοση της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου, με τίτλο: «Καιρός του ποιήσαι. Η Ορθοδοξία ενώπιον της πανδημίας του κορονοϊού» (Βόλος 2020), με πολύ καλά κείμενα σημαντικών θεολόγων συναδέλφων και κληρικών.

Επιμένω στην πρότασή μου: η Διοικούσα Εκκλησία της Ελλάδας οφείλει να επανεξετάσει τη θέση της έναντι πολλών κληρικών της στις Τοπικές Εκκλησίες. Με αγάπη κι ασίγαστο ενδιαφέρον να τους προβληματίσει γιατί οι ακραίες θέσεις και απόψεις τους βρίσκονται εκτός του τρόπου ζωής της Εκκλησίας. Να τους εξηγήσει γιατί η «μετάλλαξη» της εικόνας του Θεού σε αυτοεικόνα τους, τους καθιστά επικίνδυνους κριτές και επόπτες των πάντων. Να τους νουθετήσει γιατί οι φαντασιακές τους απόψεις για πολλά καίρια ζητήματα του σύγχρονου κόσμου – ένα από αυτά είναι και η παρούσα πανδημία – στερούνται της θείας Αγάπης. Τέλος, να τους εξηγήσει πως ο ατομοκεντρισμός τους είναι αίσθημα εγωπαθούς αγάπης, που δεν νοιάζεται για τον άλλο και δεν έχει καμιά θυσιαστική διάσταση.