«Τι ναι η πατρίδα μου;» ρωτά το γνωστό παιδικό ποίημα; Δε ξέρω τι λέτε εσείς αλλά από χθες Κυριακή το μεσημέρι το ερώτημα πήρε για μένα μιαν απάντηση.
Η πατρίδα μου, η Λέσβος είναι αυτό που είδα δυο ώρες και μαζί με μένα κι όλη η Ελλάδα στη δημόσια τηλεόραση, στην εκπομπή «το αλάτι της γης».

Κι όσο κι αν κάποιες λήψεις από ψηλά κρύβουν ασχήμιες γεγονός είναι ότι ένιωσα επιτέλους αυτό που οι λεγόμενες δράσεις τουριστικής προβολής του νησιού, οι ακριβοπληρωμένες και σχεδιασμένες από μάνατζερ και αναπτυξιολόγους ειδικούς δεν είχαν καταφέρει να δείξουν χρόνια τώρα εκτός νησιού.

Την Λέσβο την αυθεντική. Ένα νησί που έχει να πουλήσει μόνο ένα πράγμα. Το φυσικό και το δομημένο περιβάλλον του κι ότι αυτά γεννάν. Τον πολιτισμό του.
Κι ο πολιτισμός του νησιού δεν είναι οι παπαλίνες και το πώς τις σκίζεις, τα τυρόγαλα και τα παραφινοτύρια σε απευθείας μετάδοση σε πρωινάδικα. Ούτε επώνυμες περσόνες που κάνανε κάποτε διακοπές με το μπαμπά τους στο νησί και έκτοτε δηλώνουν…. Μυτιλήνιές.

Το νησί δεν είναι χορευτικά συγκροτήματα με κοπέλες ντυμένες με βράκες ραμμένες από τα αχρησιμοποίητα τόπια υφάσματος για τραπεζομάντηλα σε ταβέρνες. Χοροί πλαστικοί. Κάτι σαν το φραπέ… Το νησί δεν είναι η ασκήμια που κάποιοι θέλουν να πουλήσουν ως χαρακτηριστικό του τόπου. Το νησί δεν είναι η αντίληψη των «ξενοδόχων» με τα δωμάτια που φτιάξαν με το νόμο 1262 και έκτοτε, κοντά 40 χρόνια μετά θεωρούν πως αυτό είναι τουρισμός κι έτσι πρέπει να πορεύονται.
Χτες στην εκπομπή «το αλάτι της γης» είδαμε αυτό που πραγματικά είναι. Οι άνθρωποι του κι ο πολιτισμός τους. Το ξέραμε. Το ξέρουμε. Τ

Το νησί είναι η αυθεντικότητα του. Η ακομπλάριστη εκφορά του Αγιασώτικου λόγου στο τραγούδι. Ο χορός χωρίς ψεύτικες φορεσιές. Η πραγματική μαγκιά με το βασιλικό στ’ αυτί και την αγκαλιά στο σύντροφο μόλις τελειώσει το τραγούδι. Κι αυτό με περηφάνια για ότι είμαστε.

Αυτό είμαστε, αυτό δείχνουμε…. Παρέα γύρω από το τραπέζι με το ούζο και τον καλό μεζέ. Με τους Αγιασώτες του Αναγνωστηρίου, τους Μεσοτοπίτες με το κομπολόι στην τσέπη και το τσιγάρο στο χείλι. Στη Μπουτζαλιά, στην πλατεία με την καφενταρία, στο Σταυρί και στο παπέλ’ στην Αγιάσο. Κι ύστερα χέρι χέρι με τον Ελύτη στο λιοτρίβι του Βρανά στον Παπάδο…

Αυτή είναι η Λέσβος κι αυτή να δείχνουμε. Μια Λέσβος που δε χωρά σε πλαστικές τέντες και ψευτο εκθέσεις υποτιθέμενης προβολής.

Η Λέσβος δεν ήταν ποτέ πρόχειρη. Ας μη τη δείχνουμε τέτοια.
Στα παιδικά μου χρόνια είχε σε ένα βιβλιοπωλείο στην αγορά, του κυρ Γιάννη του Χατζηδανιήλ μου φαίνεται πως ήταν, μια επιγραφή. Πάνω από το ταμείο ένα κάδρο έγραφε «ΜΟΡΦΩΘΕΙΤΕ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΣΥΓΧΡΟΝΑ».

Αυτός ο εκσυγχρονισμός που επείγει εν είδει μόρφωσης για το νησί είναι να πιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε. Να εκσυγχρονιστούμε επιστρέφοντας στο γνήσιο, στο αυθεντικό. Να μυρίσουμε τη σεμνότητα του Καζίνο στο Αναγνωστήριο (χρόνια τώρα παρακολουθώ το πόσο σεμνός είναι αυτός ο άνθρωπος), το χαμόγελο του Κλεάνθη και του Παναγιώτη, το λόγο του Θύμιου, τον πόνο του αμανετζή, τη χαρά των παιδιών στο χορό, τη σοφία του ηλικιωμένου που χορεύει βαριά στο ντουσεμέ. Να ξαναγεννήσουμε έναν Πρωτοπάτση που μεταφράζει Μπωντλαιρ και χορεύει απτάλικο φορώντας τη Μυτιληνιά φορεσιά. Αυτό το αυθάδες να ξαναβρούμε. Τη Μυτιληνιά ξιπασιά σε ότι κάνουμε.

Η Λέσβος η αυθεντική ήταν αυτή που είδαμε χθες. Μπράβο σε όσους φρόντισαν για αυτό. Στην Αναστασία ή και σε όποιον άλλον βοήθησε από την περιφέρεια βορείου Αιγαίου. Στο Λάμπρο το Λιάβα που ήταν στο τιμόνι της εκπομπής και ξέρει καλά τη Λέσβο «εξ απαλών ονύχων». Για ετούτο και τα κατάφερε ίσως τόσο καλά.

Να πάμε λοιπόν μπροστά πατριώτες και μαζί με εμάς ο τόπος. Και για να γίνει ετούτο πρέπει να πάμε πίσω. Να ξαναβρούμε το αλάτι της δικής μας γης. Όχι άλλες μικρότητες, όχι άλλες προχειρότητες, όχι άλλους τεχνικούς ψευτοειδικούς, όχι άλλες βράκες από τραπεζομάντηλα…