Στο αφιέρωμα του «Εμπρός» το 1995 εμφανίζεται η πρώτη μεγάλη πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου στη Μυτιλήνη που πραγματοποιήθηκε στις 17 Νοέμβρη του 1975. Η πορεία και οι εκδηλώσεις που ακολούθησαν οργανώθηκαν από τη Λεσβιακή Κίνηση Μαθητών (ΛΕ.ΚΙ.Μ).

Το πανό κρατάμε εγώ – Πρόεδρος τότε της Λεσβιακής Κίνησης και ο Μάνος Δούκας μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου. Το στεφάνι κρατάει ο Στρατής Μάγειρας μέλος επίσης του Διοικητικού Συμβουλίου. Στο Συμβούλιο τότε και η Σοφία, ο Γιώργος, ο Στρατής, η Αντιόπη, η Καλλιόπη, ο Μάριος. Αν ξέχασα κάποιον, να με συγχωρήσει.

Οι εκδηλώσεις έγιναν παρουσία και του συγγραφέα Αντώνη Σαμαράκη. Το ότι συμμετείχαν ένας ή δυο καθηγητές μόνο (θυμάμαι τον Λάκη Σαλαβόπουλο), δείχνει πως ένα χρόνο μετά τη μεταπολίτευση ο φόβος καλά κρατούσε. Όσο περνούσαν όμως οι μέρες και οι μήνες – μαθητές εμείς – νιώθαμε αυτόν τον αέρα της ελευθερίας να μεγαλώνει, νιώθαμε τον αυταρχισμό και την καταπίεση να χάνουν και να ξεθωριάζουν μπροστά στην ορμή των νέων, αλλά και στην αφύπνιση μια κοινωνίας που είχε μπει στο γύψο για εφτά ολόκληρα χρόνια.

Σε αυτά τα μαύρα χρόνια άνθρωποι κυνηγήθηκαν, άλλοι φυλακίστηκαν, άλλοι εξορίστηκαν, άλλοι δολοφονήθηκαν και οι μεγάλες αξίες όπως η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ισότητα, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια καταπατήθηκαν και εξευτελίστηκαν. Τους χρωστάμε πολλά. Και στο φιλάνε αυτής της κακιάς τύχης είχαμε και την προδοσία με την εθνική τραγωδία της Κύπρου από τους εθνικόφρονες εθνοσωτήρες.

Στην πορεία του ΄75 συμμετείχαν μαθητές από όλο το νησί. Ένα ποτάμι νιότης που δεν του΄φτασαν τα χρόνια για να μετέχει στην εξέγερση του Πολυτεχνείο του ΄73. Αποφασισμένοι όμως, γεμάτοι πάθος και όνειρα για να αλλάξουμε τον κόσμο πριν προλάβει να μας αλλάξει αυτός. Οι φοιτητές μας που μετείχαν στο Πολυτεχνείο και άρχισαν να έρχονται στο νησί – ήρωες στα μάτια μας- ο Γιάννης Τ., Ο Μήτσος Μ, ο Στρατής Π., η Νέλη, ο Γιάννης Π. και άλλοι που δεν θυμάμαι.

Σήμερα στο πάρκο, στην προτομή Μυρογιάννη θα καταθέσω στεφάνι εκ μέρους της Δημοτικής μας παράταξης τηρώντας και όλα τα μέτρα προφύλαξης. Τιμώντας έτσι τους ήρωες της λαϊκής αυτής εξέγερσης, ανανεώνουμε κάθε χρόνο τη θύμηση των αγώνων για δημοκρατία, ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα.

Η κοινωνία μας να ΘΥΜΑΤΑΙ πάντα ώστε να μη δίνει βήμα στους ‘’νοσταλγούς’’ ούτε στον μισάνθρωπο λόγο τους.