Μια ακόμα βόλτα στα Τσαμάκια, και να. Οι στίχοι του ποιητή επιστρέφουν. Επίκαιροι ξανά και ξανά… «Καημένε Μακρυγιάννη να 'ξερες γιατί το τσάκισες το χέρι σου. το τσάκισες για να χορεύουν σέικ τα κωλόπαιδα».

Ο κεντρικός πίνακας ηλεκτροδότησης της περιοχής και μια τσιμεντένια άθλια κολώνα της ΔΕΗ  στον ιστορικό χώρο, στο μνημείο των εκτελεσμένων από τους ναζί κατακτητές. Κυριολεκτικά σε επαφή με το μνημείο! Από όλη την περιοχή επιλέχθηκε να τοποθετηθούν ετούτα τα άθλια, απόδειξη της έλλειψης στοιχειώδους σεβασμού στο χώρο, την ιστορία και τη σημασία του εκεί, δίπλα στο μνημείο! Εις απόδειξη του «σέικ των κωλόπαιδων» που λέει κι ο ποιητής.

Απόδειξη και ετούτο πως ουδείς από τους διοικούντες την πόλη ενδιαφέρεται πραγματικά για το ιστορικό άλσος. Κανείς δεν έχει σχέση με την ουσία της πόλης, τις αξίες, τις παραδόσεις, την ιστορία και τον πολιτισμό της. Κανείς, παρά τα κατά καιρούς «φρου φρου και αρώματα»  

Ας το πάρουμε όμως το όλο θέμα από την αρχή για μια ακόμα φορά, κι ας σπεύσουν για μια ακόμα φορά να πουν πως είμαστε «γραφικοί».  

Το πολύπαθο άλσος της Μυτιλήνης, που θα μπορούσε να αποτελεί πνεύμονα ζωής και ψυχαγωγίας της πόλης είναι η σύγχρονη «Σπιναλόγκα». Κι ας μπει μια φορά ο Δήμαρχος, κι οι αρμόδιοι Αντιδήμαρχοι, κι οι υπεύθυνοι των υπηρεσιών του Δήμου μέσα στο άλσος, πέραν της περατζάδας του εκτελούμενου έργου.

Σκουπίδια παντού σε επίπεδο ανοικτής χωματερής και ούτε ένας εργάτης δεν περνά από εκεί μια φορά τη μέρα για μια ώρα, να περισυλλέξει τα όσα ευγενείς Μυτιληνιοί ου μην αλλά και γλεντζέδες μετανάστες, αφήνουν πίσω τους. Εν μέσω σκληρού λοκντάουν και καραντίνας και άλλων  ηχηρών που όμως.... εδώ δεν ισχύουν. Τα Τσαμάκια είναι κάτι σαν το Βατικανό της Λέσβο. Εδώ δεν ισχύουν οι νόμοι!

Ξερά δένδρα κι άλλα πεσμένα με τους τελευταίους αέρηδες, παρέα με μπουκάλια, κουτιά, αποφάγια… Και οι παλιές τουαλέτες μνημείο ντροπής  - που ντροπή δεν έχει – του Δήμου Μυτιλήνης.

Οι αρμόδιες υπηρεσίες τώρα:

Η δασική υπηρεσία… αγνοείται.

Η Περιφέρεια βορείου Αιγαίου δια του αρμοδίου χορικού Αντιπεριφερειάρχη αναμένεται να εκδώσει την Άνοιξη τη γνωστή εγκύκλιο σύμφωνα με την οποία «καθ’ άπασαν την επικράτειαν» του νησιού απαγορεύεται η κυκλοφορία και κάθε άλλη δραστηριότητα σε δάση και περιαστικά άλση.

Πρόκειται για ένα από τα χαρτιά αυτά που εκδίδονται για να εκδίδονται και όχι για να εφαρμοσθούν, δίνουν όμως το δικαίωμα στον εκδότη όταν θα έρθει η κακιά η ώρα να δηλώσει «εγώ τα είχα πει».

Περί της Αστυνομίας ούτε κουβέντα. Αυτή όπως έχει αποδειχθεί πλέον περίτρανα δεν έρχεται και όταν την καλείς. Πόσο μάλλον από μόνη της για να ελέγξει ένα χώρο που αποτελεί «στόχο». Τα Τσαμάκια με μηδενική αστυνόμευση έχουν μετατραπεί σε χώρο ανάπτυξης παραβατικών συμπεριφορών που θαρρείς και είναι επιλογή κάποιων να φύγουν από την πόλη και να «κρυφτούν» εκεί.

Από το να τους έχουν σκέφτονται μέσα στην πόλη, ας τους έχουν κρυμμένους στα Τσαμάκια. Έλληνες και ξένους. Μακριά μην τύχει και ασχοληθούμε μαζί τους.

Όσον αφορά το Δήμο τα είπαμε. Ο κατά τα άλλα τόπος μαρτυρίου, το σημείο εκτέλεσης τόσων και τόσων πατριωτών από τους ναζί κατακτητές ανερυθρίαστα χώρος εκκένωσης εντέρων και ουροδόχων κύστεων, ικανοποίησης γενετήσιων επιθυμιών και η λίστα των όσων εκεί συμβαίνουν δεν έχει τέλος.

Για το Δήμο Μυτιλήνης και τους διοικούντες αυτόν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όλα αυτά συμβαίνουν σε έναν τόπο αόρατο!!!.

Δεδομένων όλων των παραπάνω η τσιμεντένια κολώνα, μια από τις μπόλικες τέτοιες άθλιες και προσβλητικές για το έργο αλλά ποιος να τους το πει, κι ο κεντρικός πίνακας της ηλεκτροδότησης  που προσβάλλουν την ιστορία της περιοχής, «φτύνουν» στο αίμα των συμπατριωτών μας που εκτελέστηκαν εκεί πριν 75 – 80 μόλις χρόνια,  δεν είναι παρά το «κερασάκι στην τούρτα». Η απόδειξη ότι το φιλότιμο είναι είδος που δεν ενδημεί σε ετούτο τον τόπο.