Στην ελληνική κοινωνία του 21^ου αιώνα ήταν και είναι πασιφανές ότι κυριαρχούσα δύναμη, ή τουλάχιστον μία από αυτές, είναι η εκκλησία. Όσο κι αν ο θεσμός εξασθενεί από γενιά σε γενιά, (δυστυχώς) η εκκλησία μπορεί να κινητοποιήσει χιλιάδες κόσμου. Ως πολύ πρόσφατο, αρκεί να αναφερθεί το παράδειγμα των συλλαλητηρίων για το μακεδονικό (για να μην πάω σε παλαιότερα, όπως τη συλλογή υπογραφών από τον τότε αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο κατά της μη αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, που είχε λάβει δημοψηφισματικό χαρακτήρα).

Είχα, όμως, μια κρυφή ελπίδα ότι ο ιός και η διάθεση για αυτο- και ετεροπροστασία θα απέτρεπε πολλούς, ειδικά τους ηλικιωμένους που θεωρητικά είναι η πιο ευάλωτη κοινωνική ομάδα, από το να σωρευτούν μαζικά σε κλειστούς χώρους ˙ ότι οι  περίπου 10.000 νεκροί και τα 3.500 χιλιάδες και πλέον κρούσματα ημερησίως θα δημιουργούσαν δεύτερες σκέψεις και θα αποτελούσαν ανασταλτικό παράγοντα. Η πραγματικότητα ήρθε να με διαψεύσει για ακόμη μια φορά…

Η εικόνα που αντίκριζε κανείς στους δρόμους και στις εκκλησίες από την Μεγάλη Πέμπτη και έπειτα παρέπεμπε σε επιστροφή στην κανονικότητα. Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα το προηγούμενο διάστημα. Είναι εντυπωσιακό το πώς από τη μία μέρα στην άλλη απεκδυθήκαμε μασκών και υγειονομικών μέτρων. Το εντυπωσιακότερο βέβαια δεν είναι αυτό. Το εντυπωσιακότερο, κατά την ταπεινή μου πάντα άποψη, είναι η ευκολία με την οποία μπροστά στις εκκλησιαστικές και θρησκευτικές επιταγές ωχριούν οι επιστημονικές παραινέσεις.

Και όλα αυτά φαντάζουν απολύτως λογικά, αν σκεφτεί κανείς ότι η κυβέρνηση, ορρωδώντας μπροστά στο πολιτικό κόστος, προτίμησε να έχει ανοιχτές τις εκκλησίες χωρίς κανένα απολύτως μέτρο προστασίας, αψηφώντας επιδεικτικά το υγειονομικό κόστος. Πραγματικά απορώ μετά από τόσες θυσίες και παραχωρήσεις του λαού σχετικά με τα ατομικά του δικαιώματα ήταν ανάγκη να λειτουργήσει η εκκλησία χωρίς κανένα περιορισμό. Εν μιά νυκτί, ξεχάστηκαν οι μεγαλορρημοσύνες και οι υποδείξεις περί ατομικής ευθύνης (που στην πραγματικότητα μόνο σκοπό είχαν τη μετακύλιση των ευθυνών της πολιτικής ηγεσίας στους πολίτες); Γιατί, ναι, όταν τα απαγορευτικά μέτρα ουσιαστικά παύουν να ισχύουν, προφανώς και ο καθένας μπορεί να κινείται όπως θέλει.

Φυσικά, τις εξελίξεις αυτές θα παρακολουθούν από μια γωνία, μάλλον απελπισμένοι, οι ιδιοκτήτες καταστημάτων εστίασης και οι καλλιτέχνες. Και οι δύο επαγγελματικές κατηγορίες εδώ και έξι (6) μήνες βρίσκονται σε ένα ιδιότυπο καθεστώς αναγκαστικής ανεργίας. Οι αποζημιώσεις που τους παρέχονται, όπως εκφράζεται και από τα πλέον επίσημα χείλη, δεν είναι αρκετές, για να μπορέσουν να συντηρηθούν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους. Υποθέτω ότι τόσο το άνοιγμα των εκκλησιών όσο και το άνοιγμα του τουρισμού –θέλω να πιστεύω ότι δεν θα έχει τις περσινές παρενέργειες- θα τους δημιουργούν, τουλάχιστον, δυσαρέσκεια.

Ειλικρινά είναι σεβαστές οι θρησκευτικές πεποιθήσεις του καθενός. Μια στάθμιση, όμως, μεταξύ υγείας και θρησκευτικής λατρείας είναι αυτονόητο προς τα πού θα έκλινε. Η κυβερνητική ανευθυνότητα και η πάση θυσία προσπάθεια άγρας ψήφων από το χώρο της εκκλησίας οδηγεί μόνο σε αδιέξοδα, στον παραλογισμό και στην καλλιέργεια ευεπίφορου εδάφους για την ανάπτυξη συνωμοσιολογικών και αντιεπιστημονικών απόψεων.  Ένας πολιτικός θεωρητικός είχε αναφέρει κάποτε ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Επαληθεύτηκε για άλλη μία φορά…

Ο Στράτος Μαρινάτος είναι ασκούμενος δικηγόρος