Σε περιόδους γενικευμένης κρίσης σε καθεστώτα έκτακτης ανάγκης και γενικευμένων λαικών κινητοποιήσεων …οι μάζες γράφουν ιστορία!

Από τα τέλη Μάη του 2011 χρειάστηκε να παρέλθει μια δεκαετία όπου η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα εντάθηκε ακόμα περισσότερο η αστική Δημοκρατία καταπλακώθηκε μαζί με τα θεμελιώδη δημοκρατικά δικαιώματα. Η «άνοιξη» των πλατειών με τις συνελεύσεις τις συζητήσεις τις δράσεις τις συναυλίες που ένωσε τις δυνάμεις της νεολαίας και της μισθωτής εργασίας με εκείνης της ριζοσπαστικής διανόησης ….σίγουρα δημιούργησε μια ανακούφιση φτάνοντας στο σημείο το κίνημα των πλατειών να εμπνέει τους νέους και τις νέες σε μια σειρά από χώρες σε ολόκληρο τον πλανήτη Ισραήλ, Τουρκία, Αρμενία, Βραζιλία, Χονγκ Κονγκ, κ.α.).

Μια δεκαετία λοιπόν από την μεγάλη νεολαιίστική και εργατική ανάταση που σηματοδότησε το κίνημα των πλατειών όπου ο λαϊκός παράγοντας εισέβαλλε στο προσκήνιο της καθημερινότητας από την πλατεία Συντάγματος την Ντε Σόλ μέχρι την πλατεία Ταξίμ χτύπαγε η καρδιά των εργαζομένων, ήταν τέτοια η αγανάκτηση του κόσμου και η αμφισβήτηση της πολιτικής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που οδηγεί σε μια πρωτόγνωρη αποφασιστικότητα ότι τα πράγματα μπορούν επιτέλους να«πάνε αλλιώς».Ερμηνείες για τη λιτότητα οικονομικά και ταυτοτικά αιτήματα συναιρέθηκαν σε έναν κοινό στόχο: την υπεράσπιση της δημοκρατίας από την τρόικα εξωτερικού και εσωτερικού.

Το πρώτο ψήφισμα δόθηκε στην δημοσιότητα :
"Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για εµάς χωρίς εµάς.
Είµαστε εργαζόµενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νεολαίοι, που έχουµε έρθει στο σύνταγµα για να παλέψουµε και να αγωνιστούµε για τις ζωές µας και το µέλλον µας.
Είµαστε εδώ γιατί γνωρίζουµε ότι οι λύσεις στα προβλήµατά µας µπορούν να προέλθουν µόνο από εµάς.
Καλούµε όλους τους Αθηναίους, εργαζόµενους, ανέργους και νεολαία στο Σύνταγµα, και όλη την κοινωνία να γεµίσει τις πλατείες και να πάρει τη ζωή στα χέρια της.Εκεί στις πλατείες θα συνδιαµορφώσουµε όλα µας τα αιτήµατα και τις διεκδικήσεις µας. Καλούµε όλους τους εργαζόµενους που θα απεργήσουν την επόµενη περίοδο να καταλήγουν και να παραµένουν στο Σύνταγµα. Δεν θα φύγουµε από τις πλατείες, µέχρι να φύγουνε αυτοί που µας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνηµόνια και όλοι όσοι µας εκµεταλλεύονται. Τους διαµηνύουµε ότι το χρέος δεν είναι δικό µας.
ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ! ΙΣΟΤΗΤΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!
Ο µόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ! "

Η πρόσκαιρη αυτή συμμαχία λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων, μετριοπαθών και ριζοσπαστών, μιάς γενιάς ηττημένης από τα αποτέλεσμα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών θα έφερνε σε δύσκολη θέση τις κατεστημένες ελίτ και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους συναντώντας την λυσσαλώδη αντίδραση του αστικού κόσμου και των μέσων μαζικής ενημέρωσης.
Ένα πρόβλημα υπήρχε μόνο: η οριζόντια οργάνωση και επικοινωνία δεν είχε ενιαία εκπροσώπηση και αδυνατούσε να διατηρήσει την πολιτική ισχύ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, καλύτερα διαβασμένος και θέτοντας το ζήτημα εξουσίας μιας εξουσίας διαφορετικής της «πρώτης αριστερής κυβέρνησης» , κατάφερε να επωφεληθεί.Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήρθε να επιβεβαιώσει τη σύγκλιση αριστερόστροφης αντινεοφιλελεύθερης ρητορείας περί λιτότητας και πατριωτισμού. Η σύγκλιση αυτή όμως υπήρξε πρόσκαιρη.

Η συνθηκολόγηση του 2015 μείωσε τη σημασία της οικονομικής διαχωριστικής γραμμής, τη στιγμή που η έξαρση του μεταναστευτικού και η ανακίνηση του Μακεδονικού αύξησε κατακόρυφα τη σημασία της ταυτοτικής διαχωριστικής γραμμής.

Ιδιαίτερη σημασία τα κόμματα της κοινοβουλευτικής Ελληνικής αριστεράς όπου καταγγέλλουν με αδιαφορία τα κινήματα αυτά χαρακτηρίζοντάς τα απαγορευτικά κατακριτέα σοσιαλδημοκρατικά παγίδες για τις λαϊκές μάζες επιδιώκοντας μόνο τον εγκλωβισμό και τον αποπροσανατολισμό τους.
Βέβαια το ότι κατόρθωσαν να συσπειρώσουν μάζες γύρω από τα αντικαπιταλιστικά πολλές φορές προγράμματα με στόχους ανοίγοντας την συζήτηση γύρω από την ικανοποίηση άμεσων αναγκών αυτό καθόλου βέβαια δεν προσμετράτε.

Σήμερα σε μια περίοδο άκρατου νεοφιλελευθερισμού όπου ακόμα και ο Κευνσιανισμός θεωρείται επικίνδυνος τέτοιες πολιτικές παρεμβάσεις κινημάτων μπορούνε να ανοίξουν χαραμάδες και δρόμους λαϊκής χειραφέτησης.

Συμπέρασμα :Το εργατικό κίνημα βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα σύρθηκε πίσω από το άρμα της ΓΣΕΕ και των ρεφορμιστικών Ομοσπονδιών ενώ κυριάρχησε η κοινοβουλευτική πολιτική οπισθοχώρηση η διαπραγμάτευση και όχι η ουσία μια δηλ. μια αντικαπιταλιστική πολιτική η ρήξη και η ανατροπή με το κατεστημένο το "κίνημα", δεν απέκτησε τελικά τα κινηματικά χαρακτηριστικά ενός κοινού πλαισίου, λόγω της παρείσφρησης των κοινοβουλευτικών κομμάτων.

Κύρια αιτήματα ήταν η διαγραφή του χρέους ,η έξοδος από τα μνημόνια, η εξάλειψη των προνομίων και της διαπλοκής η άμεση Δημοκρατία, ο έλεγχος των τραπεζικών ιδρυμάτων, αιτήματα που είτε δεν εισακούστηκαν είτε δεν κεφαλαιοποιήθηκαν στην περίπτωση των τραπεζών, από εκείνους που έστησαν πολιτική καριέρα πάνω σε αυτά.Δέκα χρόνια μετά το κίνημα των πλατειών, θα ήταν μια ιστορικών διαστάσεων πρωτοβουλία.