Είχα αποφασίσει να σταματήσω την αρθρογραφία, αλλά η εμφανής και προκλητική απουσία από την υποδοχή του Πάπα στη Μυτιλήνη,  του δημάρχου Μυτιλήνης, αφύπνισε και πάλι το δημοσιογραφικό μου σαράκι.

Προφανώς ο άνθρωπος θα είχε προγραμματισμένες σοβαρότερες υποθέσεις ή θα φοβήθηκε όπως είπε ο Πάπας, επαναλαμβάνοντας  την σχετική ρήση του πατριάρχη Βαρθολομαίου, να αντικρύσει   τα πρόσωπα των προσφύγων και τα μάτια τους, τα χαραγμένα από τον πόνο και τα δάκρυα, την ώρα που αυτός ευλογεί την με κάθε τρόπο, ακόμα και με κινδύνους των ζωών τους, απαγόρευση της προσέγγισής τους στα παράλια του νησιού μας.

Παρ’ όλο που στο νησί υποδέχθηκε τον Πάπα, η πρόεδρος της Δημοκρατίας, παρόντων των Μαργαρίτη Σχοινά, Χαρ. Αθανασίου, του βλοσυρού και αγέλαστου Νότη Μηταράκη, που άκουσε τον Πάπα να λέει πως ξοδεύονται άδικα χρήματα για το στήσιμο φραχτών  και αγορά συρματοπλεγμάτων, για τα οποία εξ άλλου ο κ. Μηταράκης πολύ υπερηφανεύεται, του μητροπολίτη Μυτιλήνης, για τον άλλον τον Μηθύμνης  δεν ακούγεται ούτε ψίθυρος, ο θεματοφύλακας της ορθοδοξίας και της καθαρής ελληνικότητας κύριος Κύτελης , δεν έκανε τον κόπο να σύρει τα βήματά του, μέχρι τους τόπους που ευλαβικά περπάτησε ο αρχηγός του 1.500.000.000  καθολικών , αναγνωρισμένου ως του ηγέτη της πολυπληθέστερης χριστιανικής κοινότητας του κόσμου.

Εκστόμισε φράσεις και λέξεις ο Πάπας που δεν θα ήθελε να ακούσει με τίποτα ο  λαοπρόβλητος ηγέτης του δήμου- και μόνο να αναλογισθείς πως ο κύριος Κύτελης  εξελέγη με το θηριώδες ποσοστό του 47%, είναι να τρελαίνεσαι για την πολιτική ωριμότητα  των ψηφοφόρων του- όπως ότι οι πρόσφυγες και μετανάστες είναι άνθρωποι που εξαναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, πως το μεταναστευτικό είναι πρόβλημα του κόσμου, όπως ο κορωνοϊός  και όχι μιας συγκεκριμένης χώρας, και ότι οι  αυτοί πρέπει να ζουν ως άνθρωποι   και όχι ως ζώα, όπως επιθυμούν και εύχονται αρκετοί συμπολίτες μας και άλλα πολλά ανεπιθύμητα για τους πανάξιους ηγέτες μας.

Όπως «να μην αφήσουμε τη θάλασσά μας να γίνει θάλασσα νεκρών», «να βρούμε το θάρρος να ντραπούμε μπροστά σ’ αυτά τα παιδιά που είναι αθώα και είναι το μέλλον» και το κορυφαίο «η πίστη σημαίνει συμπόνια και ευσπλαχνία».  Δεν ήθελε βέβαια να ακούσει και τον εκπρόσωπο των προσφύγων που προσφωνώντας τον Ποντίφηκα  είπε «βλέποντάς σας εδώ πείθομαι πως υπάρχει κάποιος που μας σκέφτεται».

Αυτά και άλλα  πολλά, όπως ότι τους πρόσφυγες και τους μετανάστες δημιουργούν μεγάλα συμφέροντα «με οικονομικές συμφωνίες που γίνονται εις βάρος του κόσμου», σκέψεις και λόγια ασύμβατα με την σκληρή νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση που φαίνεται να έχει  ασπασθεί ο τοπικός άρχοντας , που απαξίωση την έλευση του Πάπα και τόσων άλλων πρωτουργών της ελληνικής πολιτείας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  

Κι έτσι ξαφνικά μου έρχεται η σκέψη πως πρέπει να κινητοποιηθούν οι ομοϊδεάτες του κυρίου Κύτελη  να διαγράψουν απ’ τα ονοματολόγια της πρωτεύουσας του νησιού μας και το όνομα του Κυριάκου Παπαδόπουλου, από την προβλήτα του λιμανιού της Μυτιλήνης, του ηρωικού διασώστη  θαλασσοπνιγμένων προσφύγων, αφού η εξουσία πέρασε στα χέρια των πιο αντιδραστικών ανθρώπων του νησιού μας.

Διάβασα πως και στην Κύπρο εφτά υπερορθόδοξοι μιτροφόροι δεν παρέστησαν στην συνάντηση του Πάπα με τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, φοβούμενοι προφανώς μη μιανθούν από τον αμαρτωλό και αιρετικό, όπως λένε αυτοί, αρχηγό τόσων πολλών χριστιανών. Άραγε έχουν πίστη στα στήθια τους  ή βολεύονται με τις κορώνες και τα χρυσά εγκόλπιά τους; 

Και για να μην είμαι μονόπλευρος και άδικος θα σημειώσω ότι δεν είδα την παρουσία της βουλευτού  του ΚΚΕ Μαρίας Κομνηνάκα. Αν από δική μου αβλεψία δεν την  είδα ζητώ συγνώμη από τώρα, αν πράγματι απουσίαζε, να τη  ρωτήσω έχει ακούσει τόσο ανθρώπινες και αριστερές θέσεις, από άλλον ηγέτη Έλληνα ή ξένο;