Δεν μου αρέσει να αναφέρομαι σε προσωπικά μου θέματα, αλλά αυτό είναι ζήτημα που ενδιαφέρει πολλούς.

Στις αρχές της Μεγάλης Εβδομάδας, έλαβα ένα τηλεφώνημα από την Τράπεζα Πειραιώς, για μια υπογραφή μου που έλειπε από κάποιο έγγραφο. Όχι από δική μου ευθύνη, αλλά από αβλεψία (ενδεχομένως) του αρμοδίου υπαλλήλου. Εν πάση περιπτώσει το θέμα αφορούσε και απασχολούσε την τράπεζα. Όχι εμένα.

Με ρώτησαν αν υπάρχει κάποιο υποκατάστημα κοντά, μια και στο Πλωμάρι έχει καταργηθεί και βρήκαμε μαζί με την υπάλληλο το κοντινότερο  υποκατάστημα Παπάδου Γέρας. Μου είπε ότι θα έστελνε αμέσως ηλεκτρονικά το σχετικό έγγραφο και με παρακάλεσε να περάσω την επομένη να το υπογράψω. Βεβαιώνοντάς με ότι θα ενημέρωνε σχετικά και τους εκεί υπευθύνους.

Την επομένη το πρωί, διανύοντας τα 20 περίπου χιλιόμετρα   μπήκα στο κατάστημα με μάσκα, αφού περίμενα επί μισή τουλάχιστον ώρα, παρότι υπερήλικας.

Εξήγησα στην διευθύντρια ποιος είμαι και γιατί βρισκόμουνα εκεί, οπότε μου ζήτησε ταυτότητα. Διαπιστώνοντας ότι είχα ξεχάσει την αστυνομική μου, πρότεινα την δημοσιογραφική μου που έχει εκδοθεί εντός του 2022 από την ΕΣΗΕΜΘ και φέρει και την βεβαίωση περί της γνησιότητας των στοιχείων μου, του αρχηγού της ΕΛΑΣ. Η κυρία διευθύντρια  απέρριψε αυτήν την ταυτότητα και ζητούσε επίμονα την αστυνομική μου. Της μίλησα για την ετυμολογία της λέξης και της έννοιας «ταυτότητα» εξηγώντας της επιπροσθέτως ότι η φωτογραφία της δημοσιογραφικής μου ταυτότητας είναι πρόσφατη, με δείχνει δηλαδή όπως είμαι τώρα, ενώ η φωτογραφία της αστυνομικής μου με δείχνει νεώτερο κατά 20 χρόνια τουλάχιστον.

Παρά ταύτα η κυρία διευθύντρια, δεν αποδέχθηκε την ισχύ αυτής της ταυτότητας, βλάπτοντας όχι τα δικά μου συμφέροντα, αλλά της Τράπεζας από την οποία μισθοδοτείται, οπότε αποχώρησα  χωρίς ασφαλώς να υπογράψω το έγγραφο.

Θέλω να πω δηλαδή εν τέλει, πως η ηλιθιότητα της γραφειοκρατίας ζει και βασιλεύει, εις πείσμα των διαφόρων διακηρύξεων  ότι ζούμε σε μια καινούργια εποχή. Ίσως. Με κολλημένους  ανθρώπους σίγουρα.