Χωρίς καμιά ανάμιξη του υπουργείου εμπορικής ναυτιλίας, που περί άλλα τυρβάζει, υπάρχει ακτοπλοϊκή σύνδεση Μυτιλήνης-Θεσσαλονίκης, με καταμαράν, αρκούντως ακριβή, ανώτερη κι απ’ αυτήν του αεροπλάνου, με δυνατότητα μεταφοράς λίγων αυτοκινήτων, και την υποχρέωση όλων των επιβατών να φορούν σ’ όλη την διάρκεια του ταξιδιού μάσκα προστασίας από τον κορωνοϊό, αφού όλοι τους παραμένουν στον ίδιο χώρο. Πλεονέκτημα η ταχύτητα, αφού μόνο σε έξι και μισή ώρες καλύπτεται η διαδρομή, έστω κι αν αφορά μόνο οικονομικά εύρωστους. Όμως υπάρχει.

Χωρίς επίσης καμιά ανάμιξη του αρμόδιου υπουργείου, μόνο χάρη στις ενέργειες του Επιμελητηρίου Λέσβου, από έξι Αυγούστου, αρχίζουν τα δρομολόγια Σμύρνης-Μυτιλήνης-Θεσσαλονίκης. Αργά, γιατί το καλοκαίρι φεύγει, και ο Αύγουστος μυρίζει τέλος, αλλά έστω γίνεται μια καλή αρχή.

Σήμερα φθάνει στο νησί μας ο υφυπουργός εμπορικής ναυτιλίας Κώστας Κατσαφάδος, για τα εγκαίνια της πολυθρύλητης πύλης εισόδου Πλωμαρίου , για την καθιέρωση της οποίας πολλοί δούλεψαν, αλλά μόνο ένας απολαμβάνει την δόξα και διαβάζω στο πρόγραμμά του, πλήθος συσκέψεων και συναντήσεων, για το καλό προφανώς του νησιού, στο οποίο εδρεύει, όπως είναι γνωστό, και η Γενική Γραμματεία Νησιωτικής πολιτικής υπό τον κύριο Μανώλη Κουτουλάκη.

Στις τόσες συναντήσεις και συσκέψεις που θα έχει ο κ. Κατσαφάδος, πληροφορούμενος τα προβλήματα του νησιού, θα του εξηγήσει κάποιος την σημασία της ακτοπλοϊκής σύνδεσης Μυτιλήνης-Θεσσαλονίκης;

Θα του πει πως ο μεγαλύτερος όγκος ζωοτροφών για την κτηνοτροφία του νησιού διακινείται μέσω Θεσσαλονίκης;

Θα του ιστορήσει πως περίπου 3.000 Λέσβιοι φοιτητές σπουδάζουν στην, ειρωνικά αποκαλούμενη, συμπρωτεύουσα, θα τον ενημερώσει ότι το τρίμηνο της διακοπής της ακτοπλοϊκής σύνδεσης (Ιούνιος-Αύγουστος) χιλιάδες κόσμου από την Μακεδονία και τις γειτονικές βόρειες χώρες θέλουν να ταξιδέψουν στη Λέσβο, αλλά δεν έχουν την δυνατότητα, θα του αναφέρουν ότι όλα όσα λέγονται για τουρισμό στη Λέσβο είναι παραμύθια κι ότι απλώς οι πιο πολλοί επισκέπτες της είναι Λέσβιοι της διασποράς εσωτερικού και εξωτερικού, ότι οι ζωοτροφές σαπίζουν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, ότι η κτηνοτροφία του νησιού πλήττεται σε βαθμό εξαφανισμού, ότι είναι ανάγκη αδήριτη η τακτική σύνδεση Μυτιλήνης-Θεσσαλονίκης, γιατί δεν είναι μόνο η Αθήνα και ο Πειραιάς αποδέκτες των λεσβιακών προϊόντων (ελαιόλαδο-τυριά), ότι τέλος πάντων πρέπει κάποια στιγμή να εφαρμοσθεί η αρχή της νησιωτικότητας, ότι πλέον πρέπει να παίξει τον ρόλο της η ανενεργή Γενική Γραμματεία Νησιωτικής Πολιτικής που εδρεύει στη Μυτιλήνη.

Θα υπάρξουν άραγε άνθρωποι, που όσο κι αν είναι υπηρέτες της κυβερνητικής πολιτικής, θα δώσουν στον υφυπουργό την αληθινή εικόνα της χειμαζόμενης και όχι μόνο από τις πυρκαγιές, Λέσβου και θα του εξηγήσουν ότι το τρίτο μεγαλύτερο νησί της χώρας, χρειάζεται άλλη αντιμετώπιση, όχι τύπου Μυκόνου, για να μπορέσει να ορθοποδήσει και να συμβάλει στην επί έτη και έτη αναμενόμενη ανάπτυξη; Να το ευχηθούμε.