ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑ...Πάνε δυο χρόνια που τα εγραφα ,πάνε δύο χρόνια απο το φευγιό το Μάνου.

"Οταν σκάρωνα κάνα τραγούδι το έστελνα στο Μάνο να μου πει την γνώμη του αν αξίζει να ακουστεί και εκείνος πάντα μου έλεγε: Αν αξίζει να είσαι σίγουρος ότι θα ακουστεί.

Τον Μάνο τον γνώρισα πριν 6 χρόνια βρισκόμασταν σχεδόν σε όλες τις εκδηλώσεις-πορείες όπου μας καλούσε το κόμμα. Ήταν οι καλύτερες στιγμές που πέρναγα να λέμε τα παλιά κ.ά. Είχαμε πολλά κοινά ενδιαφέροντα, ήταν σαν να τον ήξερα πενήντα χρόνια. Τελευταία που μιλήσαμε ήταν στο νησί, του είπα για το τραγούδι που ετοίμαζα, πέρασε ο καιρός, έκανα προσπάθειες να μιλήσουμε αλλά δεν απαντούσε, ήξερα για το πρόβλημα με τα νεφρά του, έμαθα αργότερα ότι είχε κάτι χειρότερο. Έμαθα τα κακά νέα, για την αρρώστια που τον πήρε από κοντά μας τόσο νέο.

“Μάνο σου υπόσχομαι ότι θα είμαι σε όλες τις εκδηλώσεις-πορείες του κόμματος, στο κόμμα που υπηρέτησες μέχρι το τέλος.

ΜΑΝΟ αυτό το τραγούδι σου το αφιερώνω, τραγούδι που δεν πρόλαβες να ακούσεις. Μιλά για τους κατατρεγμένους και κυνηγημένους ανθρώπους, για όλα αυτά που πάλευες να αλλάξεις. Καλό ταξίδι σύντροφε".

(Αν κάθε Σπίτι είχε έναν Μάνο, η κοινωνία μας θα ήταν πιο δίκαιη και πιο όμορφη!)