Τρεις μέρες μετά τον καταστροφικό σεισμό που έπληξε την Τουρκία και τη Συρία στάλθηκε από τη Λέσβο το πρώτο φορτίο με βοήθεια. Μες τον άγριο βοριά και την φουρτουνιασμένη θάλασσα το καραβάκι της γραμμής πέρασε το μπουγάζι κι έφτασε στο Αϊβαλί. Δυο μέρες μετά έφυγε κι άλλη βοήθεια. Έτσι νογούνται οι γείτονες, οι φίλοι κι ας ερίζουν κάποιοι από τους πολιτικούς των δυο χωρών. Σύντομα φεύγει βοήθεια και για τους Σύριους σεισμοπαθείς.  Μαθητές, δάσκαλοι, επαγγελματίες, αγρότες, υπάλληλοι, προσφέρουν, συγκεντρώνουν είδη πρώτης ανάγκης και ρουχισμό. Άλλοι προσφέρουν χρήματα.

Από δω, απ' το νησί της προσφυγιάς, της αλληλεγγύης, της άδολης αγάπης  πέρασαν απέναντι 35 εθελοντές και 7 οχήματα της Επίλεκτης Ομάδας Ειδικών Αποστολών Ελλάδας. Πάνε στις πληγείσες περιοχές για να συμβάλουν στη διάσωση κι υποστήριξη των σεισμοπαθών.

Έξι χρόνια θα συμπληρωθούν φέτος τον Ιούνιο από τον καταστροφικό σεισμό της Βρίσας Λέσβου. Δύο χρόνια συμπληρώθηκαν τον Οκτώβριο από τον αντίστοιχο της Σάμου. Οι σεισμοπαθείς κάτοικοι των δυο περιοχών περιμένουν. Περιμένουν βοήθεια, αποχαρακτηρισμό επικινδυνότητας, οικονομική ενίσχυση, η Βρίσα περιμένει να χτιστεί το σχολείο της, άλλα χωριά να επισκευαστούν τα δικά τους. Στη Λέσβο ελπίζουν το καλοκαίρι να 'ρθει για μπάνια ο κατ' ευφημισμό ονομαζόμενος ''Συντονιστής για τις συνέπειες από τον σεισμό της 17ης Ιουλίου 2017'', και με την ευκαιρία να περάσει κι απ' το χωριό! Άραγε, οι αντίστοιχες ζημιές στις Τουρκία και Συρία,με ισοπεδωμένες πόλεις και χωριά θα αντιμετωπιστούν; 

Την ίδια ώρα οι δυο χώρες, οι ηγεσίες τους, ανταγωνίζονται στην αγορά εξοπλισμών. Δαπανώνται τεράστια ποσά για αγορά φρεγατών, αεροπλάνων, υποβρυχίων, για αναβάθμιση πολεμικού εξοπλισμού. Η γειτονική χώρα επιθυμεί να αποκτήσει τη νέα γενιά αμερικανικών αεροπλάνων. Κατόπιν η χώρα μας πρέπει να ενισχύσει την άμυνά της, με πιο σύγχρονο πολεμικό εξοπλισμό. Μέχρι πότε θα συμβαίνει αυτό; Μέχρι να βρεθούν δυο ηγέτες και να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, για να επιλυθούν οι διαφορές με βάση το Διεθνές Δίκαιο. Κάτι ανάλογο με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Όμως ο δρόμος είναι δύσκολος και με πολλά εμπόδια. Ας σκεφτούμε ότι εδώ και τρεισήμισι χρόνια η ελληνική Βουλή – με ευθύνη της κυβέρνησης – δεν έχει επικυρώσει τρία μνημόνια συνεργασίας. 

Συμφωνία για μείωση των εξοπλισμών ανάμεσα στις δύο χώρες χρειάζεται, αμοιβαία αδρανοποίηση του υπάρχοντος. Κι ότι εξοικονομείται να διατίθεται για την υγεία, την εκπαίδευση, τις υποδομές, τον άνθρωπο, για τους δύο λαούς.  

Στο νου μας ας έχουμε τους στίχους του Πυθαγόρα: ''εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ/ όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ//Τούρκος εγώ κι εσύ Ρωμιός/ κι εγώ λαός κι εσύ λαός''.