Στη Χίο, στην πλάτη του «Ομήρειου Πνευματικού Κέντρου» μπορεί κανείς να βρει ένα μαγαζάκι συνώνυμο με την περηφάνια, το φιλότιμο, την έννοια της φιλοξενίας έτσι όπως την ξέρουμε εδώ στα νησιά του βόρειου Αιγαίου. Είναι ένα τόσο δα ταβερνάκι, έξη – επτά τραπεζάκια όλα κι όλα, που το λένε «Κεχριμπάρι». Παλιό όμορφο κτίσμα, ασοβάντιστα ντουβάρια στο εσωτερικό του, όλοι μαζί οι πελάτες του μια παρέα, με την κυρά Μαρία στην κουζίνα και το Μανώλη στο σερβίρισμα. Δουλεύει καθημερινά από τις 12,30 το μεσημέρι μέχρι τις 4 το απόγευμα, προσφέροντας αγόγγυστα καλό φαγητό και όλης της Χίου τα οινοπνεύματα «σε τιμές όλες ίδιες για όλους».

«Τι πάει να πει αυτό ρε Μανώλη» ρώτησα τον άντρα της κυρά Μαρίας σαν του παράγγειλα ένα μπουκαλάκι τσίπουρο. «Πάει να πει πως όλοι τρώνε το ίδιο φαγητό κι ανεξάρτητα από το πούθε έρχονται πληρώνουν τα ίδια. Διαφορετικές τιμές για ντόπιος και για ξένους δεν έχουμε» απάντησε ο Μανώλης γρήγορα γρήγορα κι έφυγε να πάει να βοηθήσει τη γυναίκα του. Μεσήλικες και οι δυο, το ταβερνάκι είναι στο όνομα της γυναίκας του, το κατιτίς παραπάνω στις δύσκολες μέρες που περνάμε όλοι. Ο ίδιος δουλεύει από την άγρια νύχτα στην ιχθυόσκαλα της Χίου για τούτο και 4 το απομεσήμερο το μαγαζί κλείνει. Μεσημεριανό ουζάκι, κρασάκι, τσιπουράκι πάει να πει και καλός μεζές. Όμορφα και νοικοκυρεμένα «κι απλώνουμε τα ποδάρια μας όσο τα χωρά το πάπλωμα...».

Κάθομαι και βλέπω τους πελάτες, την περασμένη Παρασκευή ήταν, πρώτη μέρα του μουσουλμανικού μπαϊραμιού. Η δικιά μου μικρή παρέα ήταν η μόνη παρέα Ελλήνων. Όλοι οι άλλοι Τούρκοι. Είχαν έρθει στο νησί να γιορτάσουν το μπαϊράμι τους. Νέα παιδιά με τα μικρά τους ακόμα και σε καρότσι, μεγαλύτεροι, όλοι χαρούμενοι γιατί ζούσαν το γνήσιο. Γιατί το γνήσιο αποζητά ο Τούρκος επισκέπτης ερχόμενος στο βόρειο Αιγαίο, στη Χίο ή τη Μυτιλήνη. Για δαύτο και στα δυο νησιά ήρθαν σε τέσσερις μέρες 5.000 και βάλε Τούρκοι επισκέπτες.  Ξεπερνώντας χίλιες μύριες Ελληνικές γραφειοκρατικές ανοησίες, στημένοι σε ένας Θεός ξέρει πόσες ουρές, πληρώνοντας 120 ευρώ ο καθένας και κουβαλώντας χίλια μύρια χαρτιά που αποδεικνύουν ότι δεν είναι ελέφαντας, για να αποκτήσει μια βίζα, να  συναντηθεί με το γνήσιο. Χωρίς να τους υποδεχτεί κανένας με βρακοφορεμένους με πανιά από τραπεζομάντηλα και καρσιλαμάδες. Χωρίς ακριβοπληρωμένες εκθέσεις και ταξίδια και projects και ειδικούς επικοιωνιολόγους. Κρασάκι, ουζάκι, τσιπουράκι, καλός μεζές, σε καλές τιμές, χαμόγελο από το Μανώλη κι υπομονή από τη Μαρία που λιώνει πάνω από τις κατσαρόλες. Σε ένα ταβερνάκι μια σταλιά χωρίς «δηθενιές», γιατί αυτό είναι τα νησιά μας.

Το «κεχριμπάρι», η Μαρία κι ο Μανώλης είναι το brand name των νησιών μας και τούτο φέρνει επισκέπτες από καρσί. Που πληρώνουν και ξαναπληρώνουν και στήνονται σε ουρές σε τελωνεία και προξενεία, και υφίστανται εξευτελισμούς στους οποίους εμείς οι της ανωτέρας φυλής ειδικευόμαστε για να τους γνωρίσουν. Για να μας γνωρίσουν. Για να τα ακουμπήσουν και να προσκυνήσουν το γνήσιο που περίσσεψε σε ετούτη τη γειτονιά.

Κι όποιος θέλει αν καταλάβει ας καταλάβει...