Το πρόσφατο ναυάγιο, που εξελίχτηκε σε τραγωδία, ανοιχτά της Πύλου γύρισε πίσω τον χρόνο σε εμάς τους νησιώτες του Βορείου Αιγαίου. Έφερε στη μνήμη μας τη χρονική περίοδο γύρω στο 2015. Τότε που η θάλασσα έβγαζε αμέτρητες βάρκες με πολλές χιλιάδες κατατρεγμένους ανθρώπους, τότε που οι ακτές μας έγιναν αποθετήρια νεκρών και ζώντων. 

 Επιτρέψτε μας να αναφέρουμε ότι η αγκαλιά κι η καρδιά μας ήταν τεράστιες, άσχετο αν κάποια χέρια και μυαλά προσπάθησαν να τις σμικρύνουν. Εσαεί θα μνημονεύουμε τον παπα – Στρατή, τον Κυβερνήτη του Λιμενικού Παπαδόπουλο και τις γιαγιάδες της Σκαμιάς. Είναι οι δικοί φάροι ανθρωπιάς, οι σύγχρονοι άγιοι εκτός εκκλησιών.

Γιατί φεύγουν από τις χώρες τους, δεν αγαπάνε την πατρίδα τους, κι άλλα παρεμφερή ερωτήματα εκφέρουν διάφοροι, ίσως τα σκεφτούμε κι μεις. Μια κάποια απάντηση μπορούμε να πάρουμε από τον στίχο «στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή» του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη. Δεν έχουν αύριο στον τόπο τους για διάφορους και ποικίλους λόγους.  

Κανείς δεν φεύγει από την πατρίδα του, δεν βάζει τα παιδιά σε μια βάρκα να σαλπάρει προς το άγνωστο. Πολλοί από μας δεν θα κάναμε τόσο μεγάλα ταξίδια, με αξιόπλοα σκαριά, ούτε για διακοπές.

«Κάθε άτομο που αναζητά μια καλύτερη ζωή αξίζει ασφάλεια και αξιοπρέπεια» είπε ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες. Γιατί κάθε νεκρός δεν είναι ένας αριθμός, μια αζήτητη σωρός.

Είναι παιδί, αδερφός, μάνα, πατέρας κάποιου, έχει όνομα κι μέχρι προχτές είχε όνειρα για τη ζωή και το αύριο που δεν ξημέρωσε για πολλούς από αυτούς. Κι όμως στην πορεία για τη Δύση, την Ευρώπη κάποιοι καταλήγουν με έναν αριθμό πάνω απ' τον τάφο τους. «Παιδί Νο 5», «Αφ(γ)ανός Νο 24» διαβάζουμε σε τάφους στο προσφυγικό νεκροταφείο εδώ στο νησί μας.

Με αφορμή τούτη την τραγωδία ειπώθηκαν πολλά από αυτούς που εξουσιάζουν τις ζωές μας. Όλοι συγκλίνουν στην άποψη ότι ο χαμός είναι κακό γεγονός κι ότι κάτι πρέπει να γίνει. Υποκριτές. Αυτή είναι η δική μας φράση. Δεν χρειάζεται άλλη ευαισθησία, αλλά έμπρακτη απόδειξη. Κι αυτό δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με κοστολόγηση 20.000 ευρώ ανά κεφάλι που θα παραμένει στις χώρες εισόδου, με φράχτες στη στεριά, πλωτά δίχτυα στη θάλασσα και στρατόπεδα συγκέντρωσης, κατ' ευφημισμό δομές.

Σήμερα στη δασική περιοχή Βάστρια, στη μέση του μεγάλου πευκοδάσους της Λέσβου, κατασκευάστηκε η μεγαλύτερη – μάλλον – προσφυγική δομή της Ελλάδας, ίσως και της Ευρώπης. Σ' αυτή μπορούν να ''φιλοξενηθούν'' 5.000 – και παραπάνω – άτομα. Μακριά από κατοικημένη περιοχή, σχολεία, ντόπιους και τουρίστες. Μακριά από την πολιτισμένη Ευρώπη, όπως κι ο βυθός στη θάλασσα της Πύλου.

Ελάτε να παίξετε με τους φίλους σας τα πιο δημοφιλή και extreme παιχνίδια μέσα σε έναν μοντέρνο, υψηλών προδιαγραφών χώρο και νιώστε την αδρεναλίνη σας να ανεβαίνει στα ύψη!

Ελάτε κοντά μας και ζήστε μια συναρπαστική εμπειρία διασκέδασης κερδίζοντας 40 Tickets ανα άτομο στο νέο VR 6 θέσεων!