Στον απόηχο τουεκλογικού αποτελέσματοςκαταφανώς αποδείχθηκεότι ο ελληνικός λαός έχει ‘’κοντή’’ μνήμη, ή μάλλον με λάγνο βλέμμα στρέφεται προς την λήθη. Είναι πραγματικότητα! Τρίααπό τα οχτώ κόμματα (κι ένα ακόμη που καραδοκούσε) τα οποία εισήλθαν στην Βουλή είναι φασιστικά – νεοναζιστικά μορφώματα. Στο Κοινοβούλιο μίας χώρας η οποία αντιστάθηκε, κατακεραυνώνοντας αντίστοιχους πολιτικούςσχηματισμούς στην διάρκεια του Β’ Π.Π., αλλά και στο πρόσφατο παρελθόν.Ανατριχίλα προκαλεί επίσης το ποσοστό των νέων ανθρώπων που βρήκαν σ’ αυτά εκλογικό ‘’καταφύγιο’’ με το πρόσχημα της ‘’αλλαγής.’’Ή μήπως της άγνοιας;

Η συγκεκριμένη επιλογή προσβάλλει την δημοκρατία κι ασφαλώς τους/τις ψηφοφόρους τους οι οποίοι/εςεπιβάλλεται να προβληματιστούν καινα αναθεωρήσουναυτήντους την πεποίθηση (;).Επιπλέον, δημοσιεύματα κάνουν λόγο στον τίτλο τους ‘’Πώς ψήφισαν οι Έλληνες στις εκλογές;’’ Αναρωτιούνται όμως, ποιά είναι τα αίτια πουώθησανχιλιάδες κόσμου να μηνψηφίσει; Η πλειονότητα δεν είχε την πρόθεση να πάει στην παραλία, να κάνειμία Κυριακάτικηεξόρμηση... Μήπως είναι μία μορφή αγανάκτησης, αντίδρασης, απαξίωσης; Άλλωστε, τόσα χρόνια απαξιώνειτο ίδιο το σύστημα τους πολίτες, εξωθώντας τους στα άκρα. 

Αρκετά είναι επίσης τα παραδείγματα που συνηγορούνσεένα ντόμινο αποτόκωντων κυβερνήσεων από την μεταπολίτευση και δώθε, με δυσμενές αντίκτυπο τον λαό. Ανεργία, μετανάστευσηγια την καλύτερη δυνατή επαγγελματική αποκατάσταση, δημογραφικό. Με μονόπλευρη ανάπτυξη της εγχώριας οικονομίας βασισμένης αποκλειστικάστον τουρισμό, ένα δημόσιο σύστημα Υγείας κατακρεουργημένο. Ζητήματα μέριμνας κι ένταξης ευπαθών ή αποκλεισμένων ομάδων από την κοινωνία, την αγορά εργασίας μοιάζει μακρινό, εξωπραγματικό όνειρο.

Μας πετάνε ‘’τυράκια’’ κι εμείς πέφτουμε στην φάκα,εξαγοράζονταςτηναξιοπρέπειά μας με χαμηλότοκα δάνεια στέγασηςηλικιακού ορίουτα 39 έτη και με συγκεκριμένες προδιαγραφές πουπρέπει να πληρούν οι δανειολήπτες, με την πρόφαση να αποκτηθεί ιδιόκτητη πρώτη κατοικία, ενώ ουσιαστικά απ’ την δανειοληψίαεξασφαλίζονται οι τράπεζες ανεξαρτήτως αποπληρωμής.Αποτέλεσμα της παραπάνω κίνησης, είναι οι σωρηδόν πλειστηριασμοί, οι κατασχέσεις σπιτιών που αγοράστηκαν μέσω δανείων με τους πολίτες να βρίσκονται σε δυσμενή θέση, χωρίς να έχουν προστασία.

Η απουσία κινήτρων προς την νέα γενιά θα οδηγήσει σε σπαραξικάρδια αποτελέσματα για τα οποία δεν θα υπάρξει δρόμος ανασύστασης ή επιστροφής. Όσοδεν ρυθμίζονται προβλήματα, τόσο πιο απόμακρο μοιάζει το όνειρο της επιστροφής των νέων. Απότο braindrain, στην προσδοκία του braingain (ένας μεγαλεπήβολος, απραγματοποίητος στόχος).

Τα ιδιωτικά ‘’πανεπιστήμια’’ ως οικονομικό φερέφωνο της Νέας Δημοκρατίας η οποία με εξαναγκασμό ευαγγελίζεται ότι θα υλοποιήσει το 2025 την αναθεώρηση του Συντάγματος και του άρθρου 16, ώστε η πολυπόθητη ίδρυσή τους να ικανοποιήσει τους διαφόρους πελάτες – ψηφοφόρους της.Με ποιά κριτήρια θα εισάγονται οι ‘’φοιτητές/τριες’’ σ’ αυτά, πώς θααξιολογείται το ‘’ακαδημαϊκό’’ έργο τους; Δεν πρόκειται να λειτουργήσουν ως Harvard,Cambridge, MIT, Princeton. Ο ρόλος τους είναι να γεμίσει με αποθεματικόο κρατικός κορβανάς από τα δημοσιονομικά κενά που έχουν προκύψει με τα χρόνια, ικανοποιώντας ιδιοτελείς προσδοκίες.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο νυν Υπουργός Παιδείας είναι υπέρ της άρσης του κρατικού μονοπωλίου στην ανώτατη εκπαίδευση.Κατονομάζει κρατικό μονοπώλιο (!!) (το αυτονόητο)το δικαίωμαστις σπουδές (όσοι/ες επιθυμούν πραγματικά) για το οποίο πληρώνει αδρά ο/η Έλληνας/Ελληνίδα φορολογούμενος/η. 

Το επιχείρημα πουχρησιμοποιείται, «γιατί να μην μένουν τα χρήματα στην Ελλάδα;», αποδυναμώνεται καθώς, με τα χρήματα δεν κερδίζεται τίποτα! Η γνώση δεν εξαγοράζεται! Είναι αγαθό κι εφόδιο!Αλλιώς, καταλήγει να μιλάμε για επιχειρήσεις οι οποίεςπαροδικάθα ‘’σώζουν’’ απ’ τον Καιάδα τα όνειρα πολλών παιδιών και των οικογενειών τους, απαλύνονταςτην πικρία απ’ την μη εισαγωγή τους στα κρατικά Πανεπιστήμια.

Κι ασφαλώς απευθύνεται σε μία οικονομική ελίτ η οποία είναι σε θέση να ανταπεξέλθει στα υπέρογκα ποσά των ετήσιων διδάκτρων, καλύπτοντας ταυτόχρονα, ό,τι άλλο χρειάζεται για την φοίτησή τους.Με αυτήν την κίνηση, η κυβέρνηση αναιρεί την ΕΒΕ (Ελάχιστη ΒάσηΕισαγωγής) που η ίδια θέσπισε, ώστε να είναι πιο ‘’αντικειμενική’’ η εισαγωγή στηντριτοβάθμια εκπαίδευση, (ωθώντας τα παιδιά με έμμεσο τρόπο στα ιδιωτικά κολλέγια και ταιδιωτικά ΙΕΚ). Δηλαδή, οι Πανελλήνιες Εξετάσεις είναι ανεπαρκήςδοκιμασία;

Η διαδικασία των Πανελλαδικών εκτός από μεγάλη ψυχική ταλαιπωρίακι αγωνία, εάν την δούμε αποστασιοποιημένα έχει μία θετική πτυχή. Σκληραγωγεί και ταυτόχρονα παιδοποιεί. Βάζει τον/τηνμαθητή/τρια στην διαδικασία να μάθει να μάχεται, να παλεύει, να διεκδικεί. Η ζωήείναι παλαίστρα την οποία αν δεν αντιμετωπίσουμε, μας πετάει έξω απ’ το τερέντης.

Από την άλλη, διανύουμε μία εποχή όπου το πτυχίο του Πανεπιστημίου έχει χάσει την αίγλη, την αυτοδυναμία και την ουσία του.

Η τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει καταντήσει μία βιομηχανία για την οποία φέρουμε τεράστια ευθύνη εμείς κι η νοοτροπία μας, αφού οπωσδήποτε στην Ελλάδα πρέπει να σπουδάσουν όλοι/ες.Τα δε εξειδικευμένα, περιζήτητα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών συγκεκριμένων προδιαγραφών έναντι υψηλότατου κόστους το οποίο ισοδυναμεί με ετήσιο εισόδημα που χορηγούνται από πανεπιστήμια της αλλοδαπής, σε συγκεκριμένους κλάδους κι ειδικότητες για τον διορισμό στο δημόσιο έχουν λάβει τον χαρακτήρα αλισβερισίου.

Αναντίρρητα στον ελληνικό τρόπο σκέψης, ο δημόσιος τομέας έχει βαρύνουσα σημασία, καθώς προσφέρει μηνιαίως μισθό κι ένσημα, έως την συνταξιοδότηση, ανεξαρτήτως ωρών (κατά κανόνα δεν τηρείται το οχτάωρο) και φόρτου εργασίας ανά υπάλληλο κι υπηρεσία.Ασφαλώς υπάρχουν εξαιρέσεις που αποτελούν την μειονότητα και τον μοχλό κινητοποίησης.Μήπως λοιπόν έχουμε δώσει πολλά πατήματα για τις επικείμενες αξιολογήσεις οι οποίες μάλλον στοχεύουν στον αποσυμφορισμό του;Ίδωμεν…

Οι σημερινές επιλογές είναι αυτές που καθορίζουν το δικό μας παρόν και το μέλλον των επόμενων γενεών. Τί κάναμε εμείς γι’ αυτό;Ζούμε στην Ελλάδα η οποία είναι πρωτοπόρα στις μεγαλοστομίες κι ουραγός στις πράξεις,εμμένουμε όμως και δημιουργούμε, προσπαθώντας ηθελημένα να αλλάξει άρδην η επικρατούσα κατάσταση. Δανείζομαι τον στίχο από τοτραγούδι των αδελφών Κατσιμίχα «Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον, στο μέλλον που φτιάχνετε, όπως θέλετε».

Πατρωνίες, πελατειακά συστήματα και βόλεμα των δικών τους ατόμων σε θέσεις μείζονος ή ελάσσονος σημασίας.Κλείνοντας, ελπίζω κι εύχομαι οι πολιτικοί που ασχολούνται με θέματα παιδείας, υγείας, κοινωνικής πρόνοιας να κοιμούνται τα βράδια κυρίως με συνείδηση κι έπειτα με ήσυχη την συνείδηση. Αυτό βέβαια,προϋποθέτει στοιχειώδη αυτοκριτική καιαναπτυγμένο αίσθημα ανθρωπισμού κι ουσιώδους προσφοράς. 

*Η Νικολέτα Τσίγκρα είναι Υποψήφια Διδακτόρισσα Τμήμα Κοινωνιολογίας – Σχολή Κοινωνικών Επιστημών – Πανεπιστήμιο  Αιγαίου (Λέσβος).