Στον βωμό της δόξας, θυσιάζονται τα μεγαλύτερα όνειρα. Δεν είναι πρώτη φορά που η ιδεολογική διεύρυνση αποδεκατίζει μια προοδευτική παράταξη. Δεν αποτελούν πρωτόγνωρη εμπειρία ούτε οι έντονοι δημόσιοι διαξιφισμοί ανάμεσα σε μέλη πολιτικού κόμματος που παραπαίει. Στη μνήμη αρκετών, ανασύρονται η διάσπαση του ΚΚΕ και η πτώση του ΠΑΣΟΚ, απόρροια όσων διαδραματίζονται στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τον τελευταίο καιρό και πώς κατόρθωσε να εξελιχθεί σε κυρίαρχο πολιτικό κόμμα.

Η «Προοδευτική Συμμαχία» δεν ήταν απλώς ένας τίτλος, αλλά μια γεμάτη συμβολισμό επισημοποίηση του «ανοίγματος προς την κοινωνία», όπως επιχειρήθηκε πριν από μερικά χρόνια. Η είσοδος «μελών της διεύρυνσης» για τη συνδιαμόρφωση μιας νέας δυναμικής στην Κεντροαριστερά, οδήγησε την παράταξη σε αρκετές τριβές και ιδεολογικές ζυμώσεις, αλλά και στην εξουσία. Η μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ στη σημερινή του μορφή ήταν σχεδόν βέβαιη κατόπιν της καθολικής αποδοχής, αυτού του μεταβατικού σταδίου, της μετονομασίας του.

Οι πρόσφατες εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ επαληθεύουν μια προδιαγεγραμμένη πορεία, ακολουθώντας όσα αναμένονταν να συμβούν μετά την απομάκρυνση του Αλέξη Τσίπρα από την πρωτοκαθεδρία του κόμματος. Μια φυσιογνωμία με ηγετικό χάρισμα, ο προηγούμενος Πρωθυπουργός της Ελλάδας ήταν οραματιστής της σύγχρονης Κεντροαριστεράς και καταλύτης των ραγδαίων εξελίξεων του πολιτικού συστήματος. Ορίζοντας το πλαίσιο για την πολιτική που πρέπει να ασκήσει η παράταξη τα επόμενα χρόνια, διασφαλίστηκε ότι τέσσερις από τους πέντε φιλόδοξους αρχηγούς που έθεσαν υποψηφιότητα για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θα αντιπροσωπεύουν αυτήν τη διεύρυνση, αποτιμώντας ουσιαστικά την έκταση της ιδεολογικής μετακίνησης. Ο νεοεκλεγής πολιτικός αρχηγός σίγουρα θα εκπροσωπεί με μεγαλύτερη ακρίβεια τις πεποιθήσεις της βάσης.

Οι αντιδράσεις, οι οποίες προκύπτουν από την πολυμορφία στα ιδεώδη των μελών ή την απουσία των προαπαιτούμενων για να χαρακτηρίζεται «προοδευτική» μια πολιτική δύναμη, έρχονται με φυσικό τρόπο, αβίαστα, για να αναδείξουν την ανάγκη μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ από χώρο με σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό σε πολυσυλλεκτικό κόμμα. Μια παράταξη που καλείται να παραμερίσει το όραμα της ιδεολογικής επικράτησης και να επικεντρωθεί στην εφαρμογή στοχευμένων πολιτικών βάσει κοινά αποδεκτών αξόνων προτεραιότητας.

Με δημοκρατική προσέγγιση, κληρονομούμενη από τις ρίζες της μεγαλύτερης συνιστώσας του κόμματος, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεσμεύεται διακριτικά ότι δεν πρόκειται να επιδιώξει τον κατά μέτωπο αντισυστημικό αγώνα, αλλά θα επιχειρήσει την άσκηση κοινωνικής πολιτικής με τα μέσα που βρίσκονται στη διάθεση όλων των κομμάτων εξουσίας της Ευρώπης. Η γείωση με τη σκληρή πραγματικότητα, κοστίζει σημαντικά στην αιθεροβάμονα Αριστερά και όσα αντιπροσωπεύει μέχρι σήμερα, χαίρει όμως αποδοχής από τους συστημικούς εταίρους της χώρας και ανοίγει εκ νέου τον δρόμο για επάνοδο του κόμματος στην εξουσία. Ο «επίσημα» διευρυμένος ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία του, ώστε να αποτελέσει τη μόνη ρεαλιστική επιλογή στις επόμενες εθνικές εκλογές, ώστε να επέλθουν οι απαραίτητες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις προς ανακούφιση του λαού.

Πρόκειται για ένα επικίνδυνο πολιτικό στοίχημα με σημαντικές παραχωρήσεις και ο χρόνος θα δείξει ποια πλευρά της ιστορίας θα δικαιωθεί, αρκεί τα μέλη να πορευτούν συντεταγμένα και με γνώμωνα το συμφέρον της κοινωνίας.

Τιμής ένεκεν στα ιδεώδη της Αριστεράς::

«Εμπρός της Γης οι κολασμένοι
της πείνας σκλάβοι, εμπρός – εμπρός.
Το δίκιο από τον κρατήρα βγαίνει
σα βροντή σαν κεραυνός.

Φτάνουν πια της σκλαβιάς τα χρόνια
όλοι εμείς οι ταπεινοί της Γης
που ζούσαμε στην καταφρόνια
θα γίνουμε το παν εμείς.

Στον αγώνα ενωμένοι
κι ας μη λείψει κανείς.
Ω! Νάτη, μας προσμένει
στον κόσμο η Διεθνής.

Θεοί, αρχόντοι, βασιλιάδες
με πλάνα λόγια μας γελούν
της Γης οι δούλοι κι οι ραγιάδες
μοναχοί τους, θα σωθούν...

Για να λείψουν τα δεσμά μας
για να πάψει πια η σκλαβιά
να νιώσουν πρέπει τη γροθιά μας
και της ψυχής μας τη φωτιά.

Στον αγώνα ενωμένοι
κι ας μη λείψει κανείς.
Ω! Νάτη, μας προσμένει
στον κόσμο η Διεθνής.

Εμπρός, μονάχη μας ελπίδα
ειν´ η σφιγμένη μας γροθιά.
Κάτω οι πολέμοι και η πατρίδα!
Ζήτω, ζήτω η λευτεριά!

Και αν τολμήσουν και αντικρίσουν
της ψυχής μας τους κεραυνούς,
θα δούνε τότε, αν μπορούνε,
πως θα είναι οι σφαίρες μας για αυτούς.

Στον αγώνα ενωμένοι
κι ας μη λείψει κανείς.
Ω! Νάτη, μας προσμένει
στον κόσμο η Διεθνής.»

L'Internationale - Eugène Pottier (1871)
—