Κάποιες φορές έχουμε βρεθεί στο Νοσοκομείο απόγευμα ή βράδυ για νοσηλεία συγγενούς ή του εαυτού μας. Αν απαιτηθεί γίνονται ακτινολογικές εξετάσεις, μαγνητικές ή αξονικές.

Βλέπεις τα πανάκριβα μηχανήματα και σκέφτεσαι “γιατί δεν λειτουργούν και σε δεύτερη βάρδια το απόγευμα;”. Ασθενείς και ανάγκες εξετάσεων υπάρχουν, το δείχνουν τα ραντεβού που κλείνονται με αρκετή αναμονή στο νοσοκομείο. Άνεργοι γιατροί υπάρχουν για να προσληφθούν – αρκετοί έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό –, ώστε να λειτουργήσουν και το απόγευμα. Πώς λειτουργούν τα ιδιωτικά το απόγευμα;

Και να που διαβάζεις στις εφημερίδες ότι στο Βοστάνειο Νοσοκομείο Μυτιλήνης θα αρχίσουν να λειτουργούν και απογευματινά ιατρεία. Όμως στη συνέχεια διαβάζεις ότι τα απογευματινά ιατρεία θα είναι με πληρωμή, ο ασθενής θα πληρώνει στο νοσοκομείο. Πάει η χαρά, ήταν στιγμιαία. Κι αυτό παρουσιάζεται ως προσφορά υγείας. Η εν μέρει ιδιωτικοποίηση της υγείας – αφού θα πληρώνει ο πολίτης – χαρακτηρίζεται ως κάτι καλό.

Έτσι ή θα περιμένεις τη σειρά σου στις λίστες των ραντεβού του νοσοκομείου ή θα πηγαίνεις σε ιδιώτη γιατρό ή στο απογευματινό ιατρείο του νοσοκομείου, με πληρωμή. Ο δημόσιος χώρος του νοσοκομείου, οι διοικητικοί υπάλληλοι, οι γιατροί κι οι νοσηλευτές θα χρησιμοποιούνται για ιδιωτική χρήση. Οι παλιοί θα θυμούνται τους “μεγάλους” καθηγητές γιατρούς των αθηναϊκών νοσοκομείων και το “περάστε από το ιατρείο μου το απόγευμα”.

Να θυμηθούμε ότι μέχρι το 1990 κάποια φάρμακα δεν είχαν συμμετοχή του ασφαλισμένου, ενώ σε άλλα η συμμετοχή ήταν μικρότερη απ΄ τη σημερινή του 25%. Επίσης τα χρόνια των μνημονίων – μέχρι το 2015 – υπήρχε εισιτήριο 5 ευρώ για να εξεταστείς στα νοσοκομεία.

Κάποτε το Κέντρο Υγείας Μυτιλήνης, το παλιό ΙΚΑ, λειτουργούσε και τα σαββατοκύριακα, κι έτσι εξυπηρετούσε αρκετούς ασθενείς, απελευθέρωνε γιατρούς του νοσοκομείου, έτσι ώστε αυτοί να ασχοληθούν με σημαντικότερα περιστατικά. Να σημειώσουμε ότι αρκετές σημαντικές ειδικότητες γιατρών δεν υπάρχουν στα Κέντρα Υγείας, κάποιες λείπουν κι απ΄ το νοσοκομείο.

Η παροχή υγείας δεν πρέπει να γίνεται με οικονομικά και ιδιωτικά κριτήρια. Τα έξοδα δεν πρέπει να είναι φραγμός στην παροχή υγείας, γιατί η υγεία είναι ανεκτίμητη. Κι η παροχή της να γίνεται εύκολα, απρόσκοπτα χωρίς διάφορα τερτίπια και διοικητικές αγκυλώσεις. π.χ. Τηλεφωνείς για να σου γράψει και να κάνεις ετήσιες μικροβιολογικές εξετάσεις στον ατομικό – προσωπικό σου γιατρό, (καλός μόνο ως τίτλος).

Ορίζεται ραντεβού για την επόμενη εβδομάδα μόνο για να γραφτούν οι εξετάσεις. Μια τρίτη μέρα, όχι την ίδια, δίνεις αίμα στο μικροβιολογικό. Βγαίνουν οι εξετάσεις τις παίρνεις, αλλά πρέπει να κλείσεις νέο ραντεβού για να τις δει και αξιολογήσει ο γιατρός! Κάποιες από αυτές δεν μπορούνε να πραγματοποιηθούν στο δημόσιο γιατί δεν έχει τα αντίστοιχα υλικά, έτσι πρέπει να πας σε ιδιωτικό μικροβιολογικό εργαστήριο.

Την ίδια στιγμή οι γιατροί κι οι νοσηλευτές του νοσοκομείου, των Κέντρων Υγείας κι οι αγροτικοί γιατροί δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Χάρη σ΄ αυτούς λειτουργούν τα νοσοκομεία. Πιέζονται πολύ, δεν πληρώνονται ικανοποιητικά και φροντίζουν για τις ζωές μας. Να θυμηθούμε ότι αυτό τον χρόνο υπήρξαν αρκετές παραιτήσεις γιατρών σε διάφορα νοσοκομεία της χώρας, γιατί δεν άντεχαν την πίεση.

Αν ρίξουμε μια ματιά στο Σύνταγμα διαβάζουμε: “Το Κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών και παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας, του γήρατος, της αναπηρίας και για την περίθαλψη των απόρων“. Ε, αυτή τη μέριμνα θέλουμε δωρεάν, να εφαρμοστεί το Σύνταγμα.