Από πολύ μικρή ηλικία είχα παρατηρήσει στην οδό Μητροπόλεως ένα σύνθημα εν είδει γκράφιτι που κοσμούσε έναν τοίχο του δρόμου, το οποίο τότε μου είχε κάνει εντύπωση, παρά το γεγονός ότι δεν αντιλαμβανόμουν πιο ήταν το ακριβές νόημά του. Το σύνθημα έγραφε χαρακτηριστικά «Δόξα τα λεφτά, έχουμε θεό». Μεγαλώνοντας, μου έγινε σαφές ποιο ήταν το πραγματικό περιεχόμενο της φράσης.

Τις τελευταίες ημέρες επιβεβαιώνεται όλο και συχνότερα. Ειδικά, μάλιστα, αν αντικαταστήσει κανείς στη φράση τη λέξη λεφτά με τη λέξη εξουσία, τότε βρίσκει ακόμη εντονότερη εφαρμογή στην καθημερινότητα.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η τροπολογία σχετικά με την χορήγηση άδειας διαμονής σε πολίτες τρίτων χωρών. Αξίζει κανείς να θυμηθεί ότι πολλοί από εκείνους που σήμερα επιτελούν χρέη υπουργών, αλλά και βουλευτών της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, έχτισαν τις πολιτικές τους καριέρες πουλώντας πατριδοκαπηλία, ρατσισμό και, στο τέλος, λαϊκισμό. Σήμερα, λοιπόν, οι ίδιοι ακριβώς που μιλούσαν για την εποποιία του Έβρου είναι που διαφωνούν μεν, όπως οι ίδιοι ομολογούν, με την τροπολογία, αλλά, λόγω της κομματικής πειθαρχίας, την υπερψηφίζουν. Κοινώς, η κομματική πειθαρχία κατισχύει της γνώμης και ψήφου των βουλευτών κατά συνείδηση, όπως προβλέπει το Σύνταγμα. Μόνον εκείνος που έφτασε να γίνει μέχρι και πρωθυπουργός της χώρας, πατώντας πάνω σε τέτοια θέματα, από την ασφαλή θέση που του παρείχε η εξαίρεσή του από την κομματική πειθαρχία, καταψήφισε τη σχετική τροπολογία.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και εκείνοι που έχουν οδηγήσει την διαδικασία της προοδευτικής διεύρυνσης σε ένα ξεχείλωμα επί τα δεξιά, με σκοπό την πάση θυσία… διεύρυνση του ακροατηρίου. Πέραν όλων όσων έχουν προηγηθεί, έρχεται να προστεθεί πλέον και η αντιμεταναστευτική ρητορική. Και επειδή οι φράσεις έχουν το δικό τους φορτίο, η χρήση του όρου «ατζέντα Ισλαμαμπάντ» δεν παραπέμπει σε Αριστερά, αλλά σε σκληρότατη Δεξιά. Η αλλοίωση, ο εκφυλισμός ενός κόμματος φαίνεται κυρίως από την αλλαγή θέσης σε ταυτοτικά ζητήματα, και ένα από αυτά είναι (και) το μεταναστευτικό. Άλλωστε, φωτογραφίες στελεχών του εν λόγω κόμματος με αυτοδιοικητικούς εκφραστές ακραίων θέσεων σχετικά με το μεταναστευτικό, είναι εξόχως κατατοπιστικές. Ενδεχομένως, επιβεβαιώνουν και σενάρια σχετικά με τις πρόσφατες εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης.

Η ανάγκη (ή και απόγνωση) για εξουσία είναι συγκολλητική. Όχι μόνο αποτρέπει διασπάσεις, αλλά, ακόμη περισσότερο, οδηγεί πολλούς στην απεμπόληση βασικών ιδεών. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, και πιο συγκεκριμένα, η υιοθέτηση από κόμματα της Αριστεράς ακραίων απόψεων σε ζητήματα που αφορούν στον ιδεολογικό τους πυρήνα, όχι μόνο δεν πρόκειται να ωφελήσει, αλλά, αντίθετα, θα καταστήσει την ακροδεξιά ως τον άλλο πόλο απέναντι στο ακραίο κέντρο.