Τα κοινωνικά δίκτυα διαμορφώνουν μια άλλη πραγματικότητα στην πολιτική σκηνή. Εύκολη πρόσβαση στην πληροφορία λέμε μεταξύ μας... «ναι, βέβαια, φυσικά», όπως θα ´λεγε κι ο τετράχρονος ανιψιός μου. Στην πραγματικότητα, ουδεμία σχέση με την αλήθεια - πληθώρα άρθρων και αναρτήσεων σε έναν προσωπικό τοίχο που μας αποπροσανατολίζει.

Τη μια στιγμή διαβάζεις για την κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας και τσουπ... να σου ο μηχανόβιος αμερικανός που κάνει σούζες μπροστά από το περιπολικό. Ύστερα διαβάζεις μια πολιτική ανάλυση για το κυβερνητικό έργο και τσουπ... να σου το ηλεκτρονικό κατάστημα που πουλάει περίεργα εσώρουχα, φθηνά γκάτζετ και ερωτικά βοηθήματα. Λες, κάτσε να ρίξω μια ματιά τι συμβαίνει με τη Μόρια, βλέπεις μια-δυο φωτογραφίες και πάνω στην απόλυτη συναισθηματική φόρτιση, τσουπ... να σου μπουζούκια και τρελό κέφι σε άγνωστο ξενυχτάδικο της εθνικής οδού. Ακόμα κι όταν χαλαρώνεις, ξαπλώνεις στο κρεββάτι και έχεις μια ανεξέλεγκτη επιθυμία να μάθεις τι έκανε η γειτόνισσα Κυριακή μεσημέρι, τσουπ... να σου το πολιτικό βίντεο των... «Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου». Αυτό ασ´ το καλύτερα, μη μας βρει στο δρόμο και καμιά «αδέσποτη»!

Και λες «καλά, βρε αδερφέ, δε χάλασε κι ο κόσμος»... Έλα όμως που δεν είναι έτσι! Εκεί χάλασε ο κόσμος, εκεί ακριβώς.

Με τα βιβλία ή τις εφημερίδες, ακόμα και από τους ιστότοπους διάφορων θεματικών ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης πλην κοινωνικών δικτύων, ο αναγνώστης μπορεί να επιλέγει μια ενότητα και να παρακολουθεί με τρόπο συνεκτικό μια θεματολογία από νοητικά σχετιζόμενα κείμενα, άρθρα ή έστω τρεις-τέσσερις παραγράφους, χωρίς περισπασμούς και επιβαλλόμενες ανοησίες. Συγκεντρώνεται, κατανοεί εις βάθος όσα διαβάζει και ενημερώνεται επαρκώς και αποδοτικά. Η φαινομενικά δύσκολη πρόσβαση στην πληροφορία, όπως στην περίπτωση των εντύπων, δίνει χρόνο στο μυαλό να επεξεργαστεί αυτό που διάβασε και έτσι εμπεδώνει τη νεοαποκτηθείσα γνώση.

Με έκτακτα βίντεο από γατάκια να χαϊδεύουν ποντικάκια να εμφανίζονται κάθε φορά που θες να ενημερωθείς για ένα σημαντικό ζήτημα στην περιοχή σου, δε σχηματίζεις άποψη. Με αποσπασματικά βίντεο από τη Βουλή να ξεπροβάλουν μπροστά σου πριν από το βίντεο με τον Κώ-Λο της Τζέι-Λο (Τζένιφερ Λόπεζ), δε διαμορφώνεις ιδεολογία.

Αν ακόμα δε βλέπεις που έγκειται το πρόβλημα, αξιολόγησε λίγο την πολιτική σκηνή. Αρκετοί εκ των θεσμικών εκπροσώπων του τόπου σου, δηλαδή αυτών που ορίζουν το μέλλον σου, δεν εκλέγεται χάριν μιας συνέπειας στον αγώνα, ενός δομημένου τρόπου σκέψης ή κάποιας συγκεκριμένης ιδεολογίας, αλλά χάριν εκτεταμένης προβολής στα κοινωνικά μέσα. Αντιθέτως μάλιστα, ικανότητες και γνωρίσματα που άλλοτε ενέπνεαν κινήματα ανατροπής κυβερνήσεων και δικτατορικών καθεστώτων, σήμερα δεν είναι απαραίτητα για την πολιτική καριέρα. Γυμνάζεσαι και ντύνεσαι ωραία; Έχεις ικανότητα στο μοντάζ; Διαθέτεις χρόνο και χρήματα για την προβολή σου; Αυτά φτάνουν. Αν αραδιάζεις και καναδυό αστειάκια καθημερινά στο κοινωνικό προφίλ σου, η εκλογή ως εκπρόσωπος της κοινωνίας είναι δεδομένη.

Πού πήγε η πολιτική ιδεολογία;

Πολλοί ιδεολόγοι επιλέγουν συνειδητά να απέχουν από αυτήν την υποβαθμισμένη πολιτική σκηνή. Άλλοι αναγκάζονται να σιωπούν μέσα σε ένα κόμμα που εξουσιάζεται από ανθρώπους με επιρροή στα κοινωνικά δίκτυα. Και τέλος, υπάρχουν αυτοί που όσο και να προσπαθούν, το μυαλό τους στο τέλος γίνεται «purée» από την ατέρμονη ασυναρτησία των κοινωνικών δικτύων.

Δεν αλλάζει έτσι ο κόσμος μας...

Ξεστραβωθείτε από την οθόνη, διαβάστε μια εφημερίδα, πιείτε έναν καφέ με δυο φίλους και ανοίξτε το ρημάδι το στόμα σας να βρούμε μιαν άκρη όλοι μαζί, γιατί χανόμαστε. Κάποιοι «μας δουλεύουν» κανονικότατα κι εμείς επιμένουμε να χαζεύουμε δαντελένιες κιλότες από την Κίνα.