Ήδη από το 2015, σε αυτόν εδώ τον τόπο κάποιες συντονισμένες και υποκινούμενες μειοψηφίες προχωρούσαν τακτικά σε επιθέσεις προσώπων με βασικό κριτήριο τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά. Πολλοί από τους… τοπικούς πολιτικούς παράγοντες είδαν αυτή την κοινωνική παθογένεια ως ευκαιρία, καβάλησαν το κύμα του ρατσισμού και κεφαλαιοποίησαν τη στάση τους αυτή, εξαργυρώνοντας πολιτικά γραμμάτεια.

Κάτι αντίστοιχο συνέβη αυτές τις μέρες στη Θεσσαλονίκη. Οι εικόνες ενός όχλου, ενός εσμού να επιτίθεται σε δύο άτομα λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού είναι τουλάχιστον τρομακτικές και προβληματικές. Κι αν απευθυνθεί κάποιος σε όλες αυτές τις τσογλανοπαρέες, ρωτώντας τους για ποιο λόγο επιδίδονται σε αυτή την ωμή βία εναντίον προσώπων τα οποία δεν γνωρίζουν και με τα οποία από τύχη δεν έχουν ίδια χαρακτηριστικά, είναι σίγουρο ότι δεν θα ξέρουν τι να απαντήσουν.

Το ανησυχητικότερο, βέβαια, είναι το γεγονός ότι μεγάλο μέρος αυτού του όχλου ήταν ανήλικα παιδιά, τα οποία κάποιος τα ανέθρεψε, προκειμένου να έχουν τέτοια συμπεριφορά. Ωστόσο, πέραν από τους γονείς που είναι οι άμεσα υπεύθυνοι και οι οποίοι σίγουρα φέρουν ευθύνες για τέτοιες συμπεριφορές, υπάρχουν και οι έμμεσα υπεύθυνοι. Εκείνοι, δηλαδή, που προσπαθούν να… χαϊδέψουν αυτιά ακραίων φωνών εντός της κοινωνίας. Αυτοί που θα ποντάρουν στα ταπεινότερα των ενστίκτων της κοινωνίας, με σκοπό να αποκομίσουν πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη. Αυτοί που θα λαϊκίσουν, για να ακουστούν ευχάριστοι στα αυτιά περιθωριακών μονάδων.

Είναι, ακριβώς, εκείνοι οι βουλευτές της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που καθ’ υπόδειξη, όχι κάποιου παρατυχόντα, αλλά του ίδιου του Πρωθυπουργού, απείχαν από την ψηφοφορία -και άλλοι καταψήφισαν το νομοσχέδιο- σχετικά με τα ομόφυλα ζευγάρια. Αποδεικνύοντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, την προσχηματική στάση της κυβέρνησης. Είναι η, ηπίως χαρακτηριζόμενη, προβληματική στάση, και πάλι σε σχέση με το ανωτέρω νομοσχέδιο, εκείνων των βουλευτών που ανήκουν σε κατ’ επίφαση προοδευτικά κόμματα και οι οποίοι επίσης απείχαν. Και, τέλος, δεν θα πρέπει κανείς να ξεχνά τη σκοταδιστική στάση της εκκλησίας που συνιστά ένα κράτος εν κράτει και γαλουχεί τις συνειδήσεις πολλών από τους μαυροφορεμένους. Σήμερα, φυσικά, όλοι οι παραπάνω καταδικάζουν τα περιστατικά…

Στην Ελλάδα του 21^ου αιώνα κάποιος ο οποίος ντύνεται και συμπεριφέρεται όπως αισθάνεται χαρούμενος και ευτυχισμένος θα πρέπει να απολογείται σε όλους εκείνους τους ακραίους. Και όλα αυτά συμβαίνουν, τη στιγμή που το κράτος παραχωρεί όλο και περισσότερες αρμοδιότητές του σε ιδιώτες και οι ίδιοι οι πολίτες παρουσιάζονται πρόθυμοι να παραχωρήσουν ανενόχλητα σημαντικές κρατικές παροχές. Η αντίσταση σε αυτό το υπό διαμόρφωση δυστοπικό περιβάλλον θα προσφερθεί μόνο από αυθεντικά προοδευτικές δυνάμεις που θα προτείνουν υλοποιήσιμες εναλλακτικές λύσεις.

*Ο Στράτος Μαρινάτος είναι δικηγόρος στη Μυτιλήνη