Παρασκευή μεσημέρι. Μέρα και ώρα για τα βδομαδιάτικα ψώνια. Τέλος του μήνα, οι συντάξεις του επόμενου μήνα δεν έχουν μπει ακόμα και αυτές του προηγούμενου, άστα να πάνε...

Παρ' όλα αυτά, βοηθούντων και των '' απέναντι '',το Super Market, άδειο δεν το λες.

Στέκομαι μπροστά στους πάγκους με τα φρούτα και τα λαχανικά και εξετάζω προϊόντα και τιμές. Δίπλα μου, παίρνει το μάτι μου, μια ηλικιωμένη κυρία που και εκείνη κάνει  την ίδια δουλειά.

Κάποια στιγμή, απλώνει το χέρι της και πιάνει μια συσκευασία με τέσσερα νεκταρίνια. Τέσσερα λευκόσαρκα νεκταρίνια.

Τα βλέπει καλά - καλά, από το άνοιγμα της συσκευασίας τα μυρίζει, βλέπει τη τιμή και τα βάζει πίσω. Δεν φεύγει, όμως, ρίχνει κάποιες ματιές στα διπλανά τελάρα και ξαναγυρίζει στα νεκταρίνια.

Ξαναπαίρνει τη συσκευασία με τα νεκταρίνια διστακτικά, τα ξανακοιτά, κάνει να τα βάλει στο καροτσάκι της, κοντοστέκεται , και στο τέλος με μια γρήγορη κίνηση τα αφήνει πίσω και φεύγει, τρέχοντας σχεδόν, μη μετανιώσει. 

Παρακολουθούσα την όλη σκηνή με τέτοια τέτοια ένταση που άγγιζε τα όρια της αδιακρισίας. Ήταν σαν να διάβαζα κείμενο πίσω και ανάμεσα από τις αράδες του.

Έσκυψα, πήρα τη συσκευασία με τα νεκταρίνια και διάβασα : Βάρος 750 γραμ και τιμή 1,59 ευρώ. Άφησα πίσω τα νεκταρίνια νοιώθοντας λίγο ένοχος, λες και κοίταγα μέσα από κλειδαρότρυπα.

Η εικόνα, όμως, είχε καρφωθεί στο μυαλό μου.

       --- Καλά, αφού τα ήθελε τόσο πολύ, δεν είχε ενάμισι ευρώ να τα πάρει; Ε, η τιμή δεν ήταν και εξωφρενική...

Έφυγα από τον πάγκο των λαχανικών, έκανα τις γύρες μου μέσα στο S.M και όταν τελείωσα πήγα στο ταμείο.

Ακριβώς μπροστά μου η κυρία που δεν πήρε  τα νεκταρίνια 

Προσπαθώντας να μη καρφωθώ, έτσι όπως είχε τα ψώνια της στον πάγκο του ταμείου, έριξα μια ματιά τι είχε αγοράσει. Μόλις τα απόλυτα απαραίτητα. Μακαρόνια, ρύζι, απορρυπαντικό πιάτων, από λαχανικά κάτι λίγες ντομάτες και ίσως ένα -δυο ακόμα πραγματάκια

Τα χτυπά η ταμίας και :

       --- Δέκα εφτά και εβδομήντα, κυρία μου. 

Με νευρικές κινήσεις ανοίγει το πορτοφόλι της, βγάζει δυο πεντάευρα και κάμποσα κέρματα που όλα μαζί συμπληρώνουν εφτάμισι ευρώ και έντρομη διαπιστώνει πως της λείπουν είκοσι λεπτά

       --- Συγγνώμη, λέει γεμάτη ταραχή, θα αφήσω πίσω αυτό, και αρπάζει να αφήσει το ρύζι.

Προσπαθώ να κάνω νόημα στη ταμία αλλά εκείνη, πολύ - πολύ ευγενικά:

       --- Όχι κυρία μου, μη το αφήσετε, θα τα βολέψουμε.

Κατακόκκινη από τη ταραχή της και σίγουρα προτιμώντας να ανοίξει η γη να την καταπιεί, ψιθυρίζει ένα '' ευχαριστώ '' , και κοιτάζοντας τη ταμία με ευγνωμοσύνη ίσα στα μάτια, παίρνει τη τσάντα με τα ψώνια και φεύγει όσο πιο γρήγορα μπορεί.

Και η ταμίας, βλέποντας ότι ήμουνα μάρτυρας σε όλη τη σκηνή χαμογελά θλιμμένα και μου λέει σχεδόν απολογητικά :

       --- Και να ήτανε η μόνη...

Έχω βγεI από το Super Market, με ένα σωρό ανακατεμένα συναισθήματα. Για την ηλικιωμένη κυρία που μου '' απάντησε '' τόσο καθαρά γιατί δεν είχε πάρει τα νεκταρίνια, για το τόσο ανθρώπινο φέρσιμο της ταμία και για όλους αυτούς που μας έχουν φέρει σ' αυτή τη κατάσταση.

Την ώρα που έβαζα τα ψώνια στο αυτοκίνητο το μάτι μου έπεσε σε ένα φύλλο εφημερίδας με μια καταχώρηση που έλεγε: 

                 '' Ενεργειακή μετάβαση . Κοινωνικές υποδομές . Ψηφιακό κράτος . Καλύτερες δουλειές . ''

και από πάνω με μεγάλα γράμματα : '' Ε λ λ ά δ α   2 . 0 ''

Ήταν ότι πιο ειρωνικό θα μπορούσα να φανταστώ αυτή τη στιγμή : 

       --- Ναι, μηδέν. Εντελώς μηδέν...