Και ξαφνικά μας βρήκαν μέρες παράξενες, μέρες ασφυκτικές, μέρες συλλογικής ανάσφαλειας και φόβου. Σίγουρα, δεν ήμασταν προετοιμασμένοι να βιώσουμε καταστάσεις που τις έχουμε παρακολουθήσει μόνο στον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία από την ασφαλή και σίγουρη απόσταση του θεατή. Τώρα, από θεατές γίναμε πρωταγωνιστές μιας ιστορίας που δε μπορούμε να γνωρίζουμε το τέλος της. Ποιος θα το γράψει και πώς θα γραφτεί, άραγε; Η πραγματικότητα των τελευταίων εβδομάδων δύσκολα επεξέργαζεται, και ακόμη πιο δύσκολα χωνεύεται. Από τη μία άκρη της γης στην άλλη –με τον Δυτικό κόσμο να δέχεται το μεγαλύτερο πλήγμα– η ανθρωπότητα πλήττεται από ένα υγειονομικό τσουνάμι το οποίο σταδιακά παίρνει διαστάσεις ενός κοινωνικού και πολιτικοοικονομικού κυκλώνα.

Αναλύσεις επί αναλύσεων, συζητήσεις επί συζητήσεων, αλλά τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα για το τι ακριβώς συμβαίνει και το τι μέλλει να μας συμβεί. Κατασκευασμένος ο κορονοϊός ή φυσικό επακόλουθο της αλλοίωσης της παγκόσμιας βιοποικιλότητας; Γεωπολιτικά παιχνίδια ή απλή συγκυρία; Κοινωνικό πείραμα ή δημογραφικό ξεκαθάρισμα; Εκδίκηση της Φύσης ή οργανωμένο σχέδιο για την επέλαση υπερσύγχρονων ψηφιακών τεχνολογιών; Ήρθε τελικά η Δευτέρα Παρουσία; Μας πολεμάνε σκοτεινές δυνάμεις του σύμπαντος; Θα μας επιτεθούν οι εξωγήινοι; Πάντα, οι θεωρίες συνωμοσίας ασκούνε ιδιαίτερη έλξη στον ανθρώπινο νου όταν δυσκολεύεται να διαχειριστεί μια συμφορά. Αλλά δεν συνεισφέρουν τίποτα στην αντιμετώπιση μιας μεγάλης κρίσης, όπως αυτής που διανύουμε τώρα. Το μοναδικό δεδομένο που έχουμε στα χέρια μας, αυτό που γνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα, είναι η ριζική αλλαγή του τρόπου ζωής μας που θα έχει ως φυσικό επακόλουθο τον μετασχηματισμό της κοινωνίας στο σύνολο της.

Η βίαιη διακοπή των επαγγελματικών και κοινωνικών μας δραστηριοτήτων έχει ήδη επιφέρει δυσμενείς συνέπειες τόσο στην οικονομική μας ζωή, όσο και στην προσωπική. Ο αυτοεγκλεισμός, σε συνάρτηση με την επιβολή της απαγόρευσης κυκλοφορίας, αρχίζει να καταβάλλει το νευρικό μας σύστημα,  με αποτέλεσμα την διατάραξη της σχέσης όχι μόνο με τον εαυτό μας, αλλά και με τους οικείους μας. Μένουμε σπίτι, μένουμε σπίτι, μένουμε σπίτι, μένουμε σπίτι, μένουμε σπίτι, μένουμε σπίτι. «Για το καλό όλων μας», μας λένε. «Αυτοπεριοριστείτε», μας λένε. «Ατομική ευθύνη», μας λένε. Εντάξει. Παρακάτω; Το.. παρακάτω μόνο δυσοίωνο φαίνεται. Οι ηγέτες της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων μιλάνε για πόλεμο και για φονικό ιό. Αργότερα, θα μιλήσουνε για αναπόφευκτα μέτρα οικονομικής λιτότητας και για αναγκαστικές πρακτικές επιτήρησης των πολιτών, με γνώμονα  την ευημερία και την ασφάλεια της κοινωνίας.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ο Μισέλ Φουκώ[1] εισήγαγε την έννοια της βιοπολιτικής που αφορά τις τεχνικές διαχείρισης και ρύθμισης της ζωής και του θανάτου των ανθρώπινων πληθυσμών από την εκάστοτε εξουσία, με σκοπό την προστασία του ανθρώπινου είδους. Αυτό σημαίνει πως η πολιτική έχει τη δυνατότητα να διαμορφώνει και να  μορφοποιεί τη ζωή του ανθρώπου κατ’ όπως θέλει και χρειάζεται, ώστε να αυξάνει τη δύναμη της και να εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα. Είναι πολύ εύκολο για τα συστήματα πολιτικής εξουσίας να σπείρουν τον τρόμο στη διάρκεια μιας πανδημίας, όπως της τωρινής.  Είναι πολύ εύκολο να χειραγωγηθεί και να υποταχτεί μια κοινωνία που φοβάται. Στο βωμό της δημόσιας υγείας, μπροστά στον αρχέγονο φόβο του θανάτου, θυσιάζονται κάθε ιδεολογικοί προσανατολισμοί και αναφαίρετα ανθρώπινα δικαιώματα.

Είμαστε στην αυγή μιας δυστοπικής πραγματικότητας όπου οι ταξικές διαφορές θα διογκωθούνε και όπου ο κοινωνικός έλεγχος θα εντατικοποιηθεί μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας; Και πώς θα αντιδράσει το ανθρώπινο είδος; Μονάχα αυτό..Ας μη παραδώσουμε τα όπλα άνευ όρων..

                                                                                           Βάλεια Τζαννέτου