Αν η ΄΄ αντιπολίτευση '' ήταν ρήμα, η κυβέρνηση και τα μουμουέ της θα το είχαν κλίνει σε όλα τα πρόσωπα, τις εγκλίσεις και τους χρόνους. Εδώ και κάμποσο καιρό, κάτι χρονάκια θα' λεγα, αναζητείται διακαώς αντιπολίτευση.Η κυβέρνηση, το '' σύστημα '' γενικότερα, είχε την ατυχία, ναι την ατυχία, από το 2019 και μετά να πορεύεται χωρίς αντιπολίτευση. Αυτό τους βόλευε, βέβαια, εν μέρει, γιατί έκαναν ότι ήθελαν. Ήταν όμως αντίθετο αντίθετο στους κανόνες του παιγνιδιού. Γιατί το παιγνίδι λέει ότι κυβέρνηση και αντιπολίτευση πρέπει να πηγαίνουν μαζί.

Αντιπολίτευση ... Μη φαντασθείτε τίποτα πράγματα φοβερά και τρομερά. Η αντιπολίτευση που θέλουνε, είπαμε σύστημα και κυβέρνηση, θέλουν να είναι όπως αυτή που ξέρουμε. Δηλαδή να φέρνει η κυβέρνηση στη βουλή τα νομοσχέδια όπως τα θέλει, να '' ξεσηκώνεται '' η αντιπολίτευση, να λένε όλοι τα λόγια τους, αν χρειαστεί να νευριάζουνε κι όλας, να λένε και τίποτα βαριές κουβέντες, ύστερα να μονιάζουν και να ψηφίζουν μαζί κι αντάμα αυτά που '' πρέπει '', ( δεν θέλω ουου. Το ΠΑΣΟΚ ψήφισε το 70% των νομοσχεδίων που πήγε η Ν.Δ. στη βουλή και ο ΣΥΡΙΖΑ το 50%) και στη συνέχεια να πηγαίνουν όλοι μαζί στη παραλία...

Και στη συνέχεια, επειδή κάποια στιγμή θα αγανακτήσει ο κόσμος μ' αυτά που κάνει η κυβέρνηση, θα γυρίσει πλευρό και θα κάνει την αντιπολίτευση συμπολίτευση, δηλαδή κυβέρνηση, και τούμπαλιν. Και όλα καλά και όλα ωραία!

Όμως, τα πράγματα στράβωσαν. Τα δυο βασικά κόμματα της εναλλαγής, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, έχουνε τα κακά τους τα χάλια - επιεικώς. Δεν πείθουν ούτε στο παραμικρό ότι μπορούν να γίνουν χαλίφης στη θέση του χαλίφη.

Και δεν είναι μόνο αυτό, αλλά υπάρχει και το ακόμα χειρότερο. Τα υποζύγια αρχίσανε να ''τσινάνε ''. Όχι μόνο δεν πείθονται να διαλέξουν ανάμεσα στη Κική και στη Κοκό, αλλά σηκώνουν και κεφάλι. Βγαίνουν στους δρόμους, κάνουν διαδηλώσεις, απεργίες, διεκδικούν αυτά που τους έχουν κατακλέψει η Κική και η Κοκό, θέλουν να γίνουν αυτά αντιπολίτευση.

Και όχι αντιπολίτευση όπως αυτή που περιγράψαμε πιο πάνω, με τα σόου της και τις κακοπαιγμένες παραστάσεις, αλλά αντιπολίτευση άλλου είδους. Αυτό που λέμε λαϊκή αντιπολίτευση. Με τους εργαζόμενους στα σωματεία τους, να συμμετέχουν σε συλλογικές διαδικασίες, να διεκδικούν, να αγωνίζονται, να μην υποχωρούν, και το κυριότερο να πετυχαίνουν.

Να πετυχαίνουν στόχους και να αρχίζουν να παίρνουν πίσω λίγο - λίγο, κομμάτι το κομμάτι τα κλεμμένα. Αρχίζουν να τους κάνουν δύσκολη τη ζωή.Αυτή την αντιπολίτευση, σύστημα και λοιποί, όχι απλά δεν την θέλουν αλλά την τρέμουν. Την ξορκίζουν με όλους τους διαθέσιμους τρόπους. Κανάλια, εφημερίδες, δικαστικές αποφάσεις, κίτρινα συνδικάτα, διασπάσεις και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σας.

Όμως ας περάσουν όπως μπορούν Το πώμα βγήκε από το μπουκάλι, το τζίνι ελευθερώθηκε και πίσω , πια, δεν γυρίζει