«Ένα δύο τρία πολλά Πολυτεχνεία», ήταν ένα παλιό φοιτητικό σύνθημα. Μπορεί οι εμπνευστές του να είχαν κινηματικές προσδοκίες αλλά αυτό εκφράζει ταυτόχρονα την ενδόμυχη επιθυμία δημιουργίας νέων σχολείων.

Οι άνθρωποι, σε όλες τις εποχές, φτωχοί και πλούσιοι, μορφωμένοι και αγράμματοι, ήθελαν να ιδρύσουν σχολειό. Έχτιζαν το κτίριο του σχολείου με προσωπική εργασία και εράνους και κατόπιν αναζητούσαν δάσκαλο. Γιατί οι μορφωμένοι ήταν δυσεύρετοι.

«Να μάθει γράμματα πολλά τσαι φρόνιμο να γίνει/ για να τσερδίζει χρήματα, παντού καλά να κάμνει/ ένα τσαι είκοσι σκολειά μ’ αληθινούς δασκάλους,/ να μάθουν γράμματα οι φτωχοί, αθρώποι να γενούνε», λέει ένα νανάρισμα των Μαστιχοχώρων της Χίου.

Σε τέσσερις στίχους ο δημώδης λόγος εκφράζει τους βασικούς σκοπούς και στόχους του σύγχρονου επαγγελματικού προσανατολισμού. Να υπάρχουν αληθινοί δάσκαλοι, το παιδί να μάθει γράμματα ώστε να προοδεύσει στη ζωή, επίσης να αποκατασταθεί επαγγελματικά και οικονομικά• τέλος, το σημαντικότερο, με τα χρήματα που θα κερδίσει να κάνει είκοσι ένα σχολειά. Όσα είναι τα Μαστιχοχώρια της Χίου! Ο άφθαστος αλτρουισμός, του ανώνυμου, αγράμματου νησιώτη διαφωτιστή.

Σήμερα τα σχολειά παραμένουν κλειστά, λόγω πανδημίας. Αλλά την ίδια στιγμή άνοιξαν αμέτρητα σχολειά. Τα σπίτια των δασκάλων, των μαθητών των φοιτητών μετατράπηκαν σε μικρά σχολειά. Κάθε δωμάτιο δασκάλου έγινε τάξη και κάθε δωμάτιο παιδιού έγινε θρανίο. Δημιουργήθηκε ένα εξακτινομένο σύστημα επικοινωνίας, αμφίδρομων δράσεων.

Σταθεροί και φορητοί υπολογιστές, τάμπλετ, κινητά τηλέφωνα όλα έγιναν μεταφορείς υλικού, γνώσης για την εκπαίδευση. Στήθηκαν ψηφιακές αίθουσες, με πάμπολλες πλατφόρμες, στέλνονται και λαμβάνονται κάθε είδους μηνύματα. Α! Ρε μπαγάσες, Γκαϊφίλια - Μαχαιρίτσα Πορτοκάλογλου, πόσο προφητικοί ήσασταν με το τραγούδι σας! Αμέτρητα παράλληλα προγράμματα συναντούνται και τέμνονται, κατόπιν διαχωρίζονται και σβήνουν στον ψηφιακό γαλαξία. Ώσπου να ανασυσταθούν την άλλη μέρα. Οι ώρες αν και διαστάλθηκαν, δεν μας χωράνε, δεν φτάνουν. Λιλιπούτειοι μαθητές συναντώνται ψηφιακά με μεταπτυχιακούς φοιτητές• δάσκαλοι, λίγο πριν τη σύνταξη, σερφάρουν μαζί με καθηγητές πληροφορικής.

Οι δάσκαλοι, αφήνοντας τους γκρίζους στη ψυχή να βράζουν στη μικρότητά τους, πήραν στους ώμους τους τούς μαθητές τους. Κι οι μαθητές, το άλας του μέλλοντος, δείχνουν το δικό τους μονοπάτι στους δασκάλους. Φτεροκοπάμε όλοι, κινδυνεύουμε να καούμε, αλλά θα φτάσουμε απέναντι, έστω κι αν δεν γνωρίζουμε το δρομολόγιο, ούτε και τον προορισμό.

Το ταξίδι θα το κάνουμε, σε πείσμα κάθε λογής καπεταναίων και καταμετρητών στοιχείων και επίπλαστων αριθμών ευημερίας. Προσπερνούμε Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, απλώνουμε το χέρι, ανοίγουμε την αγκαλιά, περισσότερο, καλύτερα από κάθε άλλη φορά.

Ε! Και να θυμάστε όλοι, το ταξίδι τώρα άρχισε. Μετά τις δυσκολίες θα γενούμε περισσότερο αθρώποι. Το οφείλουμε στους δημιουργούς του χιώτικου ναναρίσματος.