Πάνε 30 χρόνια από τότε. Τέλη Αυγούστου στην εσχατιά των νησιών του βορείου Αιγαίου με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που επισκέπτονταν το Αρχιπέλαγος. Σε ένα ελικόπτερο τύπου Σινούκ, από βράχο σε μικρονήσι και από μικρονήσι σε μεγαλονήσι και πάλι σε βράχο. Σαν παρέα γλάρων που ανεβοκατεβαίνουμε σε ένα πανέμορφο καλοκαιρινό Αιγαίο με δυο Υπουργούς της Κυβέρνησης τον Αιγαίου Αντώνη Κοτσακά και τον Τουρισμού Νίκο Σηφουνάκη της Κυβέρνησης τότε Ανδρέα Παπανδρέου. Όλοι οι άλλοι Υπουργοί μαζί με μια κάποια Πρωθυπουργική σύζυγο σε μια κάποια Φλώρινα, ποιος τα θυμάται όλα ετούτα…

Ας είναι.... Ο υπογράφων εργαζόμενος τότε στην ΕΡΑ Αιγαίου με τους τεχνικούς του σταθμού να συνοδεύει τον καινούργιο ακόμα «συντηρητικό» Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Σε μια μοναδική πορεία. Ταξίδια ημερών αλλιώτικων, τέτοιων που σε κάνανε να γράφεις στις σημειώσεις σου για «μέρες  που δεν ήταν σαν τις άλλες αυγουστιάτικες ημέρες στο Αιγαίο. Η καρδιά της θάλασσας του Ρωμέϊκου και των ανθρώπων της, χθες χτυπούσε στους ρυθμούς γεγονότων τα οποία όσοι τα έζησαν, οι λιγοστοί γαντζωμένοι στα βράχια του Αιγαίου, θα λένε ‘ήμουν και εγώ εκεί...’».

Για τους 280 Αγιο-Στρατήτες ο λόγος. Τους κατοίκους του βράχου του Αιγαίου που δέχθηκαν την Κυριακή 27 Αυγούστου 1985, στη διάρκεια της προτελευταίας ημέρας της περιοδείας του στα νησιά, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο, τον ανώτατο Έλληνα πολιτικό άνδρα που επισκέφθηκε ποτέ το νησί. Στον Αϊ Στράτη λοιπόν, σε ένα νησί σημαδεμένο σαν τόπος εξορίας κομμουνιστών και αντιστασιακών ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κρατώντας ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, μίλησε για την ανάγκη «να είμαστε σαν λαός μονοιασμένοι».
Και αυτό, μπροστά σε ένα κτίσμα - σύμβολο. Αυτό όπου 41 εξόριστοι κομμουνιστές το 1941 πέθαναν με το μαρτυρικό θάνατο της πείνας, αρνούμενοι να κάνουν δήλωση μετάνοιας και να απελευθερωθούν. Κι όλα αυτά υπό τις κάνες των Γερμανών ναζίκατακτητών. Για την ιστορία χρόνια μετά την επίσκεψη Στεφανόπουλου το σπιτάκι ανακαινίστηκε και μετατράπηκε σε «μουσείο Δημοκρατίας».

«Δεν ζητά κανείς από κανένα να ξεχάσει», είπε λίγο προτού καταθέσει τα λουλούδια του. «Λέω, μόνο, πως όλοι μπορούσαμε από την ιστορία των διχασμών που χτύπησαν τους Έλληνες στον 20ό αιώνα να βγάλουμε τα απαραίτητα συμπεράσματα. Η σημερινή μου συμβολική χειρονομία στον τόπο της θυσίας κάποιων συμπατριωτών μας αυτό θέλει να δείξει. Το πόσο ευχάριστο είναι να είμαστε μονοιασμένοι».

Το μεσημέρι εκείνης της μέρας ο Κωστής Στεφανόπουλος πέταξε από τον Αϊ Στράτη στη Λήμνο, τελευταίο σταθμό της τετραήμερης περιοδείας του στο Βόρειο Αιγαίο, του οποίου όμως δυο νησιά φαίνεται πως δεν ξεχνούσε ο αείμνηστος πια Πρόεδρος. Ο λόγος για την Ίμβρο και την Τένεδο, «δύο ελληνικά νησιά του Βορείου Αιγαίου που όμως δεν ανήκουν στην Ελλάδα» όπως χαρακτηριστικά είχε πει.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μιλώντας από την Λήμνο απευθύνθηκε προς του κατοίκους των δυο νησιών και τους ζήτησε συγγνώμη για το ότι η Ελλάδα δεν έκανε αυτό που θα «έπρεπε για αυτούς».

«Ζητώ συγγνώμη, είπε, από τους ελληνικής καταγωγής Ίμβριους και Τενέδιους.

Συγγνώμη γιατί δεν βοηθήσαμε αρκετά ώστε να τηρηθούν οι συνθήκες οι οποίες τους προστάτευαν. Είχαν αυτοί οι συμπατριώτες μας, κατέληξε, την ατυχία να γίνουν θύματα ανεξέλεγκτων καταστάσεων, να διασκορπιστούν αφήνοντας το νησί τους, αποτέλεσμα της βίας που τους ασκήθηκε και εμείς δεν κάναμε αυτό που θα έπρεπε, συγγνώμη...».

Το ίδιο βράδυ, ο κ. Στεφανόπουλος αναχώρησε από τη Λήμνο επιστρέφοντας στην Αθήνα με το αεροπλάνο της γραμμής, υποσχόμενος όμως ότι σύντομα θα επισκεφθεί και άλλα μέρη της χώρας. «Θα πάω παντού», είπε χαρακτηριστικά στην τελευταία του δήλωση ανεβαίνοντας τη σκάλα του αεροπλάνου.

Έλεγε την αλήθεια. Πήγε παντού και κέρδισε τις καρδιές όλων. Ο «συντηρητικός» Πρόεδρος της Δημοκρατίας που στον Άι Στράτη πριν 30 χρόνια «υπέγραψε» τη λήξη του εμφυλίου πολέμου με λίγα λουλούδια. Και αποδείχτηκε τόσο πολύ… αριστερός.