Πολύ μελάνι έχει χυθεί τις τελευταίες ημέρες για το ποια είναι η καλύτερη και πλέον εφικτή λύση για την στέγαση του Εφετείου Βορείου Αιγαίου. Από τη πλευρά του, ο Δικηγορικός Σύλλογος Μυτιλήνης, θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μου, να έχει διατυπώσει σαφή και εμπεριστατωμένη θέση πάνω στο ζήτημα, με συγκεκριμένες προτάσεις, διεκδικώντας με μαχητικότητα την εφαρμογή τους κι όχι να επαναπαύεται στις όποιες εξαγγελίες του Υπουργείου, οι οποίες - δίχως να θέλω να αμφισβητήσω τις καλές προθέσεις - γίνονται μάλλον με προχειρότητα, αν σκεφτεί κανείς ότι το Νοέμβριο που μας πέρασε εξαγγέλθηκε η κατασκευή επέκτασης στην πίσω αυλή του Δικαστικού Μεγάρου και μέχρι σήμερα όχι μόνον δεν έχει γίνει το παραμικρό, αλλά εξετάζονται παράλληλα κι άλλες λύσεις, με τον ορίζοντα υλοποίησής τους να παραμένει άδηλος.

Μπορεί η ίδρυση του Εφετείου Βορείου Αιγαίου, να αποτέλεσε καρπό (και) των δυναμικών διεκδικήσεων των δικηγόρων της Μυτιλήνης, πλην όμως από την ίδρυσή του και μετά, ελάχιστα έως καθόλου απασχόλησε το ζήτημα της στέγασής του. Επικράτησε η αντίληψη, κι ας μη το παραδεχόμαστε, ότι «πάλι καλά που μας το έκαναν κι αυτό».

Σαν να μας έκαναν δηλαδή χάρη, οπότε ας μη ζητάμε και πολλά.
Μέχρι σήμερα, οι συνεδριάσεις του Εφετείου γίνονται στο Δικαστικό Μέγαρο Μυτιλήνης, παράλληλα με τις συνεδριάσεις του Πρωτοδικείου. Το Δικαστικό Μέγαρο στη Μυτιλήνη, είναι ένα υπέροχο κτήριο της Οθωμανικής εποχής, πλην όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι καλύπτει τις στεγαστικές, αλλά και λειτουργικές ανάγκες, όχι μόνο του Εφετείου, αλλά και του ίδιου του Πρωτοδικείου. Μακάρι δηλαδή το πρόβλημα να ήταν ότι έχει μόνο δύο ακροατήρια, τα οποία πλέον δεν επαρκούν. Αλλά δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτό.

Τι να πρωτοπεί κανείς; Για την πλήρη απουσία προσβασιμότητας σε συνανθρώπους μας με κινητικά προβλήματα και ειδικές ικανότητες κι επομένως τον αποκλεισμό τους τόσο από την πρόσβαση στη Δικαιοσύνη, όσο και από το να εργαστεί κάποιος στο κτήριο αυτό; Για τα παράθυρα που μπάζουν κρύο και νερά της βροχής το χειμώνα; Για την παντελή έλλειψη κλιματισμού το καλοκαίρι; Για το γεγονός ότι δεν υπάρχει ένα κυλικείο και κάθε μέρα ο κόσμος ξεροσταλιάζει μη έχοντας κάπου να αγοράσει ένα μπουκάλι νερό;

Την στιγμή λοιπόν που εξαγγέλονται νέα δικαστικά μέγαρα σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας και μάλιστα δρομολογείται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, η ανέγερση τριών νέων Δικαστικών Μεγάρων στο Κιλκίς, την Έδεσσα και τις Σέρρες, εδώ στη Λέσβο, το μεγαλύτερο νησί του Αιγαίου, που βρισκόμαστε στις εσχατιές της Ελλάδας, ερίζουμε για το εάν θα πρέπει να γίνουν παρεμβάσεις και προσθήκες επί των διατηρητέων κτηρίων, που βρίσκονται πίσω και δίπλα από το Δικαστικό Μέγαρο, γνωρίζοντας ότι μόνο εύκολο δεν θα είναι να παρακαμφθούν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες.

Νομίζω ότι όχι μόνο ως Δικηγόροι Μυτιλήνης, αλλά ως Λέσβιοι γενικότερα, θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τον στόχο μας και θα πρέπει να στραφούμε προς την κατεύθυνση της κατασκευής ενός νέου, σύγχρονου Δικαστικού Μεγάρου, που θα καλύπτει τις λειτουργικές ανάγκες τόσο του Εφετείου Βορείου Αιγαίου, όσο και του Πρωτοδικείου Μυτιλήνης. Εάν υπάρχουν χρήματα για νέα δικαστικά μέγαρα σε άλλες πόλεις, θα πρέπει να υπάρχουν και για τη Μυτιλήνη και πρέπει να το απαιτήσουμε.

Σε αυτό βεβαίως θα πρέπει να πάρουν θέση τόσο η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, όσο και ο Δήμος Μυτιλήνης (κυρίως) αλλά και Δυτικής Λέσβου, καθώς πρόκειται για ένα ζήτημα που αφορά όλο το νησί. Μέχρι στιγμής η σιωπή τους για το θέμα είναι εκκωφαντική και θα πρέπει επιτέλους να πάρουν θέση. Κρίνουν ως αναγκαίο για το νησί μας ένα νέο, σύγχρονο δικαστικό μέγαρο; Είναι διατεθειμένοι να βοηθήσουν, στην υλοποίηση του στόχου αυτού; Τι έχουν να προτείνουν;

Μόνον εάν η τοπική κοινωνία, με μπροστάρηδες τους τοπικούς εκλεγμένους άρχοντες, εμπεδώσει ότι το ζήτημα της στέγασης του Εφετείου, δεν είναι ένα συντεχνιακό ζήτημα των δικηγόρων και των δικαστικών υπαλλήλων, αλλά με πνεύμα ομοθυμίας το προβάλει ως μια συλλογική διεκδίκησή της, θα μπορέσει η λύση του στεγαστικού ζητήματος του Εφετείου, να είναι αυτή που πρέπει όχι μόνο για τα νησιά μας και τους κατοίκους τους, αλλά και για την Δικαιοσύνη καθεαυτή, η οποία μπορεί να είναι τυφλή, αλλά όχι άστεγη.