Η 2α Απριλίου, με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ, από το 2007 έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού. Βασικοί σκοποί αυτής της καθιέρωσης είναι η ενημέρωση, η ευαισθητοποίηση, η καταπολέμηση του στίγματος και γενικότερα η προώθηση μιας συμπεριληπτικής κοινωνίας για τα άτομα με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ).

Τι έχουμε πετύχει όμως έως σήμερα;

Πολλές συζητήσεις γύρω από το θέμα, εύκολη πρόσβαση σε πληροφορίες, δράσεις ευαισθητοποίησης και σύλλογοι γονέων ανά την Ελλάδα -όπως η ΣΥΝ-εξέλιξη στη Λέσβο- που δίνουν αγώνα για τα δικαιώματα των παιδιών τους και την κοινωνική τους ένταξη. Η πρόσφατη συγκρότηση Ειδικής Επιτροπής για τον Αυτισμό στην Ελλάδα από την Κυβέρνηση, επιβεβαίωσε την ανάγκη διαμόρφωσης μιας ειδικής πολιτικής για τους ανθρώπους με ΔΑΦ και τις οικογένειες αυτών.

Παρά τα παραπάνω, δυστυχώς, γεγονότα όπως η πρόσφατη αυτοκτονία του 18χρονου αγοριού στο Βόλο λόγω της περιθωριοποίησής του, ή η δολοφονία του Αντώνη Καρυώτη το 2023 κατά την προσπάθεια επιβίβασής του στο πλοίο – και οι δυο στο φάσμα του αυτισμού-, έρχονται να μας ταρακουνήσουν συθέμελα. Μας βάζουν μπροστά στον καθρέφτη και καταδεικνύουν ότι ο δρόμος για μια κοινωνία απαλλαγμένη από στερεότυπα, δίκαιη και ισότιμη, είναι μακρύς και εκτός από θέμα κυβερνητικής πολιτικής αποτελεί ταυτόχρονα και προσωπική υπόθεση του καθενός μας.

Η μεγάλη αύξηση των διαγνώσεων τα τελευταία χρόνια δεν αφήνει περιθώρια αδράνειας και ολιγωρίας. Πεποίθησή μας είναι ότι ο στόχος θα επιτευχθεί όταν καταφέρουμε να κοιτάξουμε πέρα από την αναπηρία. Όταν αποδεχτούμε ότι η διαφορετικότητα είναι φυσιολογική. Όταν επιλέξουμε να δούμε τις ικανότητες, αλλά κυρίως την ομορφιά και την καθαρότητα της ψυχής αυτών των ανθρώπων. 

Τα λόγια από τον μικρό Πρίγκιπα μας εμπνέουν και μας καθοδηγούν: 

“Δεν βλέπεις καθαρά παρά μόνον με την καρδιά. Η ουσία είναι αόρατη στα μάτια.”