Πιστός στα πολιτιστικά έθιμα της πατρίδας που βρίσκεται στην άλλη άκρη του Αιγαίου  ο Μικρασιατικός Σύλλογος Αγιοπαρασκευούσηδων – Τσεσμελήδων Μυτιλήνης «το Κιόστε» τίμησε και φέτος  τη μνήμη της πολιούχου του ιστορικού χωριού Κιόστε της Ερυθραίας, Αγίας Παρασκευής. Η φετινή επετειακή διοργάνωση πραγματοποιήθηκε με επιτυχία και θερμή συμμετοχή του κόσμου  το Σάββατο 26 Ιουλίου στο χώρο της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής.  Στόχος της βραδιάς ήταν να τιμηθεί η πολιτιστική κληρονομιά των προσφύγων από την Ερυθραία της Μικράς Ασίας, μέσα από αυθεντικές αφηγήσεις, παραδοσιακούς χορούς και σπάνια τραγούδια.

Στην εκδήλωση παρουσιάστηκαν τρεις σύντομες βιωματικές αφηγήσεις από τα μεγαλύτερα μέλη του συλλόγου, οι οποίες βασίζονταν σε προσωπικές ή οικογενειακές μνήμες από τη ζωή στα χωριά της Ερυθραίας και τα πρώτα χρόνια προσφυγιάς στη Λέσβο. Οι αφηγήσεις εναλλάσσονταν με μουσικοχορευτικά δρώμενα, δημιουργώντας μια συγκινητική αφήγηση της προσφυγικής εμπειρίας και της πολιτιστικής συνέχειας.

Ιδιαίτερη αξία προσέδωσαν τα παραδοσιακά τραγούδια που παρουσιάστηκαν, πολλά από τα οποία αναβίωσαν για πρώτη φορά μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Προερχόμενα από παλιές καταγραφές, τα τραγούδια αυτά –ξεχασμένα τις περισσότερες φορές– συνοδεύτηκαν από χορούς και φορεσιές της περιοχής της Ερυθραίας, αναδεικνύοντας την τοπική μουσικοχορευτική ταυτότητα.

Η εκδήλωση αποτέλεσε μέρος της ευρύτερης προσπάθειας του συλλόγου «Το Κιόστε» για την καταγραφή και ανάδειξη της ιστορίας των τσεσμελίδων προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στη Μυτιλήνη μετά το 1922. Όπως ανέφεραν οι διοργανωτές, ο σύλλογος ιδρύθηκε πριν από τρία χρόνια με σκοπό να διατηρήσει τη μνήμη και την παράδοση των Μικρασιατών που έφτασαν από την απέναντι ακτή, φέρνοντας μαζί τους την εμπειρία της αλιείας, τα έθιμα και τη γλώσσα τους.

Με φόντο τη μουσική, τις αφηγήσεις και τη ζωντανή παρουσία των απογόνων των προσφύγων, η βραδιά στο Κιόστε αποτέλεσε όχι μόνο μια γιορτή, αλλά και έναν ζωντανό κρίκο με το παρελθόν. Όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε: «Μια βολά, κι έναν καιρό…» – λόγια που άνοιξαν τον δρόμο στις μνήμες και στη συλλογική συγκίνηση.