Δεν ήταν απλά μια συναυλία. Ήταν μια ονειρική «μουσική διαδρομή όπου ο χρόνος, ο μύθος και η κίνηση συναντώνται στη σκηνή…» όπως αναφέρεται και στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ. 

Αυτά γράφαμε προχθές σε άλλο σημείωμα για την μεγαλειώδη μουσική συναυλία της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων στις αποθήκες Σαπλιτζά στο Κάτω Κάστρο, «Από το μπαρόκ στο νεοκλασικισμό»  που δόθηκε στο πλαίσιο του  3^ου  Μουσικού Φεστιβάλ του Δήμου Μυτιλήνης. Και καταλήγαμε:

Και τότε ένα πράγμα μπορείς να πεις: Ευχαριστώ!!!

Παρακολούθησα όμως άλλες τρεις  εκδηλώσεις στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, που τείνει να καθιερωθεί σαν θεσμός στο Δήμο Μυτιλήνης, αν και νομίζω ότι ανάλογα φεστιβάλ γίνονται σε όλους (πιθανόν) τους Δήμους της Χώρας…

Δεν είναι αυτό όμως το ζητούμενο! Εξηγούμαι.

Το Φεστιβάλ αυτό έχει πατρότητα. Και ακούει στο όνομα Θοδωρής Λεμπέσης. Προσωπικά και με την Πολυφωνική Χορωδία έχουμε πάρει μέρος σε τουλάχιστον τέσσερις μεγάλες εκδηλώσεις-συναυλίες με σημαντικά ονόματα του Καλλιτεχνικού χώρου της Ελλάδας, όπως η Φωτεινή Δάρα, η Παναγιώτα Βλαντή, ο Κώστας Μακεδόνας, ο Τάσος Νούσιας, η Ελένη Τσαλιγοπούλου. Εμπειρία αξέχαστη. Μα αυτό που μένει δεν είναι η γνωριμία με τους καλλιτέχνες αυτούς όσο η σημαντικότητα των στιγμών στις πρόβες και στην προετοιμασία με την καθοδήγηση του Μαέστρου Θοδωρή Λεμπέση. Και δεν είναι απλό πράγμα να μπορείς να καθοδηγείς επί σκηνής επαγγελματίες μουσικούς και τραγουδιστές με ερασιτέχνες χορωδούς σε καταξιωμένα τραγούδια…Όσο έτοιμοι και αν είναι αυτοί από τους μαέστρους-δασκάλους της κάθε χορωδίας. Και ειδικά των παιδικών χορωδιών!

Γιατί αυτές οι επιλογές των συνεργατών, τα τελικά ακούσματα, η τέλεια καλλιτεχνική παρουσίαση, δείχνουν άνθρωπο με επαγγελματισμό και μεράκι στη δουλειά του. Κι αυτό φαίνεται αρκεί και μόνο να ξεφυλλίσει κάποιος το πρόγραμμα Φεστιβάλ που κρύβεται στο έντυπο του Λεσβιακού Καλοκαιριού και να εντρυφήσει στο περιεχόμενό του… 

Το Φεστιβάλ έχει μητρότητα. Και ακούει στο όνομα Εριφύλλη Χιωτέλλη και Αντιδημαρχία Πολιτισμού του Δήμου Μυτιλήνης. Και είναι σημαντικός ο ρόλος της Αντιδημάρχου, όσο και των συνεργατών της στο γραφείο και στο Δημοτικό Θέατρο. Και επιτρέψτε μου να πω πως γνωρίζω καλά αρκετούς από αυτούς. Δεν θα μπορούσε λοιπόν παρά η γνώση της για την πόλη και η κουλτούρα της, να μη μετουσιωθεί σε τέτοιες προτάσεις χώρων για τη φιλοξενία των εκδηλώσεων αυτών. Το Διαβατικό του Κάτω Κάστρου, η αυλή του Αγίου Θεράποντα και του 2^ου Γυμνασίου Μυτιλήνης (πρώην Παρθεναγωγείου, του οποίου η καταγραφή της ιστορίας έχει τιμηθεί με βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών), ο χώρος του Μουσείου Τεριάντ στη Βαρειά, χώροι με σημαντικήιστορία και απαράμιλλη ομορφιά αλλά και το Υδραγωγείο της Μόριας, η εκκλησία της Αγίας Τριάδας Αγιάσου, το Πλωμάρι…

Μαζί μ’ όλα τούτα θεωρώ πως θα ήταν παράλειψη να μην το πω… Πίσω απ’ όλα τούτα (και κυριολεκτικά πίσω), βρίσκονται τα παιδιά της μοναδικής απ’ ότι γνωρίζω στη Λέσβο εταιρείας ηχοπροβολικών συστημάτων για την κάλυψη τέτοιων εκδηλώσεων, που δίνουν αγώνα κάθε φορά σε διαφορετικό σημείο να πετύχουν το σωστό ηχητικό και οπτικό αποτέλεσμα, που να ικανοποιεί και τους καλλιτέχνες αλλά και τους θεατές. Και πιστέψτε με πως είναι δύσκολη δουλειά. Που χρειάζεται και γνώσεις και αντοχές. Σωματικές και ψυχικές.

Όλα τούτα είναι που κάνουν αυτό το Φεστιβάλ να γνωρίζει τέτοια επιτυχία και να συγκεντρώνει σε κάθε εκδήλωση τόσο πολύ κόσμο. Κι επειδή κι εμένα μ αρέσει όλο αυτό το δέντρο  με όλα του τα παρακλάδια ένα μόνο έχω να πω:

Ευχαριστούμε πολύ!!!