«Η ντροπή της κοινωνίας» . Γιατί τόσα χρόνια όσους ένιωθαν διαφορετικά τους κρύβαμε κύριε καθηγητά. Τους φωνάζαμε ντιντίδες, τους βάζαμε στις ελληνικές ταινίες για χαριτωμενιά και τους απομονώναμε σαν μιάσματα. Μόνη αποδεκτή συμπεριφορά τις Αποκριές. Μέσα στα τόσα μασκαρέματα αδυνατείς να διακρίνεις τον πόθο από την καρικατούρα ε, κύριε Καθηγητά;

Εν τω μεταξύ παπάδες βιάζουν παιδάκια, μπαμπάδες χαιδολογούν ανίψια και επίτιμοι Διευθυντές Εθνικού Θεάτρου καθώς και αξιοσέβαστοι συγγενείς βουλευτών συνηθίζουν έθιμα της ελίτ που έχουν τις ρίζες τους στο αρχαίο ένδοξο παρελθόν βεβαίως βεβαίως. Έτσι μας είπαν.

Σε μια εποχή κύριε καθηγητά που οι βιασμοί και οι φόνοι των ευάλωτων ομάδων έγιναν συνήθεια ουδόλως με κάνει να ντρέπομαι η φούστα.
Ντρέπομαι για την τιμή της βενζίνης, για τη ΔΕΗ, για το αυτοκίνητο που έγινε τεκμήριο πλούτου, για το κιτρινόμαυρο κασκόλ του γιου μου που με κάνει να ιδρώνω.

Ντρέπομαι για το χαμό της Τοπαλούδη, του Γιακουμάκη, της Τζάκυ, για εμένα που μεγάλωσα με ένα «μην ανακατεύεσαι εσύ» και τώρα φοβάμαι κύριε Καθηγητά. Φοβάμαι γιατί τα σκατά ανεβήκαν στο λαιμό μας και απειλούν να μας πνίξουν. Μόνη μας ελπίδα; Αυτά τα παιδιά που δεν φοβούνται, ούτε συμβιβάζονται όπως η δική μας η γενιά του «καθωσπρεπισμού».
Δεν κινδυνεύουμε από μια φούστα κύριε Καθηγητά. Από το σουγιά και τη βιτρίνα μόνο κινδυνεύουμε.

Αυτά είναι η ντροπή της κοινωνίας και δεν έχουν το φιλότιμο να πηδήξουν απ'την ταράτσα κύριε Καθηγητά.