Μου τράβηξε την προσοχή ένα πρόσφατο άρθρο της «Αυγής», για δυο βασικούς λόγους.
Ο πρώτος είναι γιατί είχε όλα τα εχέγγυα της αυθεντικής άποψης του κυβερνητικού επιτελείου.
Επίσημος και γνήσιος εκφραστής της κυβερνητικής πολιτικής ο αρθρογράφος, προσεκτικά επιλεγμένη «αριστερή» η φρασεολογία, εξαιρετικά «πιασάρικη» η αφορμή του άρθρου:
Το ηθικό και νόμιμο του γνωστού «δανείου Πολάκη» και φυσικά η ανάγκη να τηρηθούν οι αναγκαίες αποστάσεις από τις ταρζανιές του Κρητίκαρου, που φαίνεται να μην αντιλαμβάνεται πως χρειάζονται πιο ντελικάτοι χειρισμοί στις προεκλογικές περιόδους.
Γιατί στρατευμένε νταή μου, τώρα είναι η ώρα της λεπτεπίλεπτης δουλειάς της ανέγερσης «γεφυρών» και όχι του «κόπι πάστε» της μαγκιάς.
Ο δεύτερος και πιο σημαντικός, ήταν η ειλικρινής και σαφής διατύπωση της κυβερνητικής άποψης περί πολιτικής και Αριστεράς.
Γράφεται στο άρθρο:
«Το πραγματικό θέμα έχει να κάνει όχι μόνο με την ηθική, αλλά με την πρακτική και την αισθητική παρέμβαση στην πολιτική διαδικασία.
Η Αριστερά δεν πρέπει να μοιάζει ούτε από μακριά στους απέναντι»
Εξαιρετική διατύπωση, ομολογώ, που χρησιμοποιεί με μαεστρία την πλαστικότητας της ελληνικής γλώσσας, για πει μιαν αλήθεια.
Τι λέει σε απλά κατανοητά ελληνικά στους πολλαπλούς αποδέκτες του, ο αρθρογράφος:
-Αφελή Ντελικανή κι’ εσείς όλοι οι άλλοι αφελείς, μάθετε επιτέλους πως όταν είσαι εξουσία, δεν έχει σημασία τόσο η ηθική πλευρά των πράξεων και αποφάσεων σου, αλλά «η αισθητική παρέμβαση στην πολιτική διαδικασία»
Το θέμα δεν είναι τόσο, αν είναι σωστό ή ηθικό αυτό που κάνεις, αλλά πως το κάνεις, πως φαίνεται στο πόπολο, πως το σερβίρεις ότι το κάνεις.
Η φρασεολογία που έχεις, το αριστερό στυλ που παρουσιάζεις οι συμβολισμοί που χρησιμοποιείς, τα σύμβολα που ανακαλείς
Η «αισθητική» της παρέμβασης, τέλος πάντων.
Και το άρθρο κορυφώνει τη δημόσια διδαχή του προς τους «συντρόφους», γιατί κοντά είναι και οι εκλογές:
- Ρε παιδιά, η «αριστερά» μας, «δεν πρέπει να μοιάζει ούτε από μακριά» με τους απέναντι δεξιούς αντίπαλους της «καρέκλας»
Προσέξτε..
Όχι να αποδείξουμε στη πράξη πως δεν είμαστε δεξιοί, όχι να νοιώσει ο κόσμος πως είμαστε απέναντι στη δεξιά, όχι να πάρουμε μέτρα να αποδομήσουμε τη δεξιά πολιτική, όχι η πολιτική μας να είναι αριστερή, αλλά πολύ απλά, να μη «μοιάζει» πως είναι δεξιά.
Ούτε από μακριά!!
Η πολιτική αισθητική, που λέγαμε.
-Ρε παιδί μου, Παύλο, πώς να σου το πω;
Εκλογές έχουμε, οι καρέκλες μας παίζονται, έχουμε βάλει και μπρος για ψηφοθηρικές «γέφυρες» γιατί τα νούμερα προς το παρών δε βγαίνουν, δε μπορούμε να αφήσουμε στις ταρζανιές σου την επιχείρηση «πάμε δεξιά αλλά δεν είμαστε Δεξιά»
Γιατί αφελή γιατρέ...
« Η μάχη με τη διαπλοκή και τη διαφθορά είναι μια συλλογική δουλειά και κυρίως του βασικού πολιτικού υποκειμένου..»
Το κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να φανεί, βρε κουζουλέ..
«Αυτό είναι κυρίως το θέμα, Παύλο…» καταλήγει το άρθρο και υπενθυμίζει με νόημα στους πάσης φύσεως «παλληκαράδες», πως η εξουσία είναι μια σοβαρή υπόθεση, για να την εναποθέσουμε αποκλειστικά στο «ηθικόν και το νόμιμον», των απανταχού στρατευμένων «παλληκαράδων»
Όταν μάλιστα δεν καταλαβαίνουν πως είναι αναλώσιμα «εργαλεία».
Όλα τούτα τα πολιτικά τερτίπια, παλιά και αποτελεσματικά, είναι αποτελεσματικότερα σε μια κοινωνία που την πείσανε πως «όλοι ίδιοι είναι».
Αρνούμαι πεισματικά να αποδεχτώ, πως από δω και μπρος, έτσι θα μας πάνε.
Η αριστερά δε θα μοιάζει με τη δεξιά, μα θα είναι ίδιες
Η δεξιά δε θα μοιάζει με την ακροδεξιά, μα θα είναι ίδιες.
Και ‘μείς, θα ξέρουμε ποιοι ακριβώς είναι όλοι τούτοι και θα πηγαίνουμε κάθε τέσσερα χρόνια να διαλέξουμε ποιος είναι ο «δικός» μας διαφορετικός.
Και θα ψηφίζουμε τον «διαφορετικό» και θα μας βγαίνει στο τέλος ο «απέναντι ίδιος»
Και θα πέφτουμε από τα σύννεφα και κάθε τόσο θα βλέπουμε, ότι αυτά που ήδη ξέραμε είναι αυτά που ανακαλύπτουμε, πως «η αριστερά» και οι «απέναντι» είναι τελικά αυτοί που είναι οι «απέναντι» στην Αριστερά
Οι Απέναντι μας.
Τώρα θα με ρωτήσετε:
Τι θα βάλουμε εμείς απέναντι τους;
Δεν έχω τη συνταγή.
Ξέρω όμως – κι’ εσείς το ξέρετε- πως η απάντηση υπάρχει.
Αυτό, δικό σας
Καιρός, δεν είναι;