Έχει γίνει παράδοση και έθιμο.
Δυο-τρείς μήνες πριν από την εξαγγελία των δημοτικών εκλογών, όλοι πια θεωρούμε δεδομένο πως θα αρχίσουν να ξεφυτρώνουν οι ποικίλες «Δημοτικές Παρατάξεις»
Το ξέρουμε και το περιμένουμε, όλοι.
Κάτι ας πούμε όπως οι Αλκυονίδες Ημέρες, που ξέρουμε πως σίγουρα θα έρθουν, θα είναι όμορφες, αλλά θα κρατήσουν λίγο.
Κάθε μέρα τσουπ, να και μια «Κίνηση» που ξεφυτρώνει.
Έτσι «αφ’ εαυτού» που θα έλεγε και ο Χάρρυ Κλύν.
Και όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, τούτο το φυσικό φαινόμενο όλο και θα τρανώνει, όπως φαίνεται.
Ιδιαίτερα φέτος, φαίνεται πως η τεράστια διάθεση για προσφορά σε συνδυασμό με τις τεράστιες ελπίδες της απλής αναλογικής, θα δώσουν εξαιρετική σοδειά,
Τώρα λοιπόν είναι η ώρα των «κινήσεων», γιατί κάθε πράγμα στον καιρό του και ο καιρός τους είναι ως γνωστό, λίγο πριν την κάλπη.
Καθ’ ότι η «Κίνηση» είναι ένα λεπτεπίλεπτο και εύθραυστο κατασκεύασμα που δεν αντέχει πολύ στο χρόνο και δεύτερον γιατί μετά τις εκλογές σταματά και η αλιεία ψήφων, που είναι και ο λόγος ύπαρξης της.
Ειλικρινά, δεν έχω τίποτα εναντίον τους και τις θεωρώ χρήσιμα εργαλεία κάθε εκλογικού αγώνα.
Το να συγκροτηθεί και να εμφανισθεί δημόσια μια «Κίνηση», σας διαβεβαιώ πως δεν είναι μια εύκολη υπόθεση.
Το ξέρω καλά.
Το πρώτο που απασχολεί τους κατασκευαστές μιας «Κίνησης», είναι η απάντηση στην απλή και γι’ αυτό δύσκολη, ερώτηση:
-Ποιοι θα είμαστε ρε παιδιά;
Μήνες πριν αρχίζει μια επίπονη διαδικασία για την ανεύρεση των «χρήσιμων απρόθυμων» και το ξεσκαρτάρισμα των πλεοναζόντων «προθύμων».
Είναι αυτές οι λεπτές κινήσεις εντός της «Κίνησης», που της δίνουν και την τελική της δημόσια μορφή.
Αυτή είναι μια δουλειά, για λίγους και έμπειρους.
Το πιο δύσκολο και συνάμα αβανταδόρικο βήμα σ’ αυτή τη φάση, είναι η διαδικασία των «μεταγραφών»
Ποιο «στέλεχος» θα πάρουμε από τους «άλλους», ποιο θα εμποδίσουμε να πάει στους «άλλους», ποιο «δικό» μας που διώξαμε, θα το ξαναπροσλάβουμε.
«Στέλεχος», θεωρείται όποιος τσεκαρισμένα διαθέτει έναν υπολογίσιμο αριθμό σίγουρων ψήφων.

Το επόμενο βήμα, είναι να βρεθεί ένα πιασάρικο όνομα κι’ ένας ευφάνταστος λογότυπος.
Κάτι που να δείχνει όραμα, έμπνευση, υπόσχεση.
Κάτι που να την παρουσιάζει ως «απαίτηση της κοινωνίας».
Αυτά τα σχήματα, είναι κατά κανόνα, αδέσμευτα, ακηδεμόνευτα, ακομμάτιστα και κυρίως, «νέα».
Δεν κατασκευάστηκαν από κόμματα, αλλά από την άσβεστη λαχτάρα κάποιων εθελοντών, που με ανιδιοτέλεια απλά θέλουν να προσφέρουν στα «κοινά»
Συχνά, αυτή η λαχτάρα των υποψηφίων για προσφορά είναι τόσο μεγάλη, που δεν τη χωρά μια Παράταξη και γι’ αυτό φτιάχνουν μιαν άλλη, ή μεταπηδούν σε μια πιο ..ευρύχωρη.
Και αφού όλα αυτά διευθετηθούν , έρχεται η παραδοσιακή συνέντευξη τύπου.
Μπροστά-μπροστά, εντελώς τυχαία, οι «μεταγραφέντες», οι «ανανήψαντες» και τα «στελέχη» και αρχίζει το πρόγραμμα της Κίνησης.
Εξαιρετικές προτάσεις, απίθανα σχέδια, πρωτοπόρες δράσεις, ανατρεπτικές πρωτοβουλίες, υποσχέσεις ανατροπών, μαχητικές διεκδικήσεις, άκρως δημοκρατικές διαδικασίες, ο Λαός δήμαρχος και όλα αυτά, να μας δημιουργούν παραδεισένιες πόλεις.
Σοσιαλιστικές οάσεις στη Χώρα του Ποτέ,
Κάθε φορά, μου έρχεται στο μυαλό το ίδιο αφελές ερώτημα:
-Που στο διάβολο ήταν όλοι τούτοι τα προηγούμενα χρόνια;
-Γιατί όλοι τούτοι οι αυριανοί δημοτικοί άρχοντες, σκέπτονται τόσο όμορφα πράγματα, λίγο πριν την κάλπη;
-Τόσες προτάσεις, τόσα σχέδια, τόσοι αγωνιστές μαχητικότητα, που κρυβόταν και δεν τους βλέπαμε τόσα χρόνια.
Στα τόσο δύσκολα χρόνια;
Και πως γίνεται μόλις τελειώσουν οι εκλογές, πάλι οι δημότες να βλαστημούν, πάλι τα «ακραία καιρικά φαινόμενα» να τους δολοφονούν, πάλι τα σχολειά να μην έχουν δασκάλους και πετρέλαιο, πάλι…πάλι…
Πάλι τα ίδια και χειρότερα.
Που στο διάβολο καταχωνιάζονται αυτά τα πρωτοπόρα προγράμματα και οι μαχητές υποψήφιοι;
Θέλω να εξομολογηθώ κάτι.
Πρόθεση μου ήταν να γράψω για ένα περιβαντολογικό θέμα και ψάχνοντας, έπεσα στον παρακάτω ορισμό:
«Ανακύκλωση είναι η διαδικασία με την οποία επαναχρησιμοποιούνται διάφορα υλικά της ανθρώπινης δραστηριότητας και τα οποία στην μορφή που είναι σήμερα, δεν αποτελούν πλέον αγαθά για τον άνθρωπο.»
Και πάνω εκεί, βλέπω ανακηρύξεις υποψηφίων, μετακινήσεις «στελεχών», διαβάζω εμπνευσμένα προγράμματα και καπάκι, μαθαίνω πως ο Ρωμανιάς και ο Μητρόπουλος ίδρυσαν νέο κόμμα, την «Όρθια Ελλάδα»
Ε, πόσο ν’ αντέξεις..
Υ.Γ. Και επειδή κάποιος ίσως μου πει:
-Τώρα τα λες αυτά ρε φίλε;
Θα επικαλεστώ το ρηθέν από τη λαίδη Άντζελα:
Ουδείς άσφαλτος!!
Καλή Σαρακοστή!